Dagatöl með myndum af fáklæddum konum (nei takk)

Sambandsstjórn Samiðnar samþykkti ályktun í vikunni í tilefni #MeToo byltingarinnar. Í ályktuninni er lögð áhersla á samstillt átak stjórnvalda, verkalýðshreyfingarinnar og atvinnulífsins til að ráðast gegn inngróinni menningu byggðri á mismunun kynjanna í samfélaginu, innan fjölskyldna og á vinnustöðum. Skorað er á aðildarfélög Samiðnar að hafa frumkvæði að virkri þátttöku í umræðunni gegn kynbundu ofbeldi og kynbundnum vinnumarkaði. (Segir í frétt Vísis.)

Samiðn - samband iðnfélaga, er landssamband stéttarfélaga sem varð til við samruna Málm- og skipasmiðasambandi Íslands og Sambands byggingamanna. Aðild að sambandinu eiga starfsfólk í bílgreinum, hársnyrtigreinum, málmtæknigreinum, tækniteiknun, byggingagreinum, garðyrkju og skipasmíðum.

En aftur úr frétt Vísis:

„Við erum í karllægu umhverfi og finnum áherslu á að við karlarnir stígum fram og við erum að beina því inn á við hjá okkur að við tökum þessi mál til skoðunar, í hreyfingunni og inni á vinnustöðum,“ segir Þorbjörn Guðmundsson, framkvæmdastjóri Samiðnar um tilefni ályktunarinnar.

Hann segir umhugsunarefni hve illa konur endast í iðngreinunum. „Þær sem fara í nám og byrja til dæmis í mannvirkjagerð og bifvélavirkjun, endast stutt. Það getur verið eitthvað í okkar vinnustaðamenningu sem konum fellur ekki við, við höfum ekki skoðað það en það er mjög áhugavert rannsóknarefni.”

„Það er mikil karlamenning á þessum vinnustöðum og það getur verið eitthvað í umræðumenningunni og svo náttúrulega þessi almanök af fáklæddum konum á veggjum víða. Allt getur þetta virkað neikvætt á konur,“ segir Þorbjörn.

„Við þurfum að fara í að horfa á umhverfið okkar og spyrja okkur; er eitthvað hér sem misbýður konum? Við eigum að taka frumkvæði í þessu karlarnir.“

Og Þorbjörn segir: „Við karlarnir eigum að ganga í að fjarlægja þetta allt saman“.

Áður hefur verið sagt frá því hér á blogginu hve óþægilegt það er að reka augun í berar konur uppi á verkstæðisvegg. Þannig að þegar ég las um tillögu Þorbjarnar hrópaði ég „heyr, heyr!“

En það urðu ekki allir svo glaðir. Athugasemdakerfi Vísis logaði, og logar enn. Frá því að viðtalið við Þorbjörn birtist í gærmorgun og þar til núna rétt áðan voru komin 130 athugasemdir, og sýndist sitt hverjum. Sannarlega voru allmargar manneskjur hlynntar því að plaköt eða dagatöl með fáklæddum konum yrðu framvegis ekki á veggjum, og meirasegja voru sumir karlmenn hlynntir niðurrifinu. En margir karlmenn urðu æfir, sögðu að til væru dagatöl með slökkviliðsmönnum, töluðu um ritskoðun, að það þyrfti enginn að horfa á þetta sem ekki vildi, og hvort konur vildu hvoreðer ekki free the nipple.

Sérstaklega er gaman að sjá gamla kunningja sem hafa gegnum tíðina tekið þátt í umræðu um allskonar hluti tengda konum og kvennabaráttu, og eru enn þann dag í dag staðfastir í þvermóðskukarlrembunni sinni. Þetta eru tildæmis Haddi Gudmunds, Jarl Gunnar Ólafsson (sem stundum notar ‘Víking’ í stað jarl), Henry Bæringsson, Friðjón Árnason og Birgir Fannar. Sannkallaðir hörkukallar. Svo var líka einn sem lagði sig fram um að vitna í gamlan texta eftir Einar Ísfjörð, sem áður hefur verið vitnað til hér á blogginu.

Annars er ég að hugsa um að leyfa lesendum að sjá 'brot af því besta'. Þarna eru bæði rök með og á móti. Ég kippti út aukaatriðum eins og hvað klukkan var þegar athugasemdirnar eru skrifaðar, nafni sem einhver fjarstaddur er ávarpaður með, og líka starfsheitum fólks eða nafni vinnustaðar. Ja nema tvisvar. Í annað skipti vegna jákvæðs samhengis, hinu vegna þess að þá er um að ræða mann sem tengist íþróttarhreyfingunni, en það eru rétt örfáir dagar síðan íþróttakonur deildu sögum sínum af áreitni og ofbeldi af hálfu íþróttakarla.


Hefjum leika.

Haddi Gudmunds
[EN] okkur mönnunum er farið að leiðast þessi umræða all verulega.
Af hverju fara þessi dagatöl i taugarnar á fólki ?
Eigum við ekki að banna að brunavarnir taka myndir af sér og selja lika þar sem menn eru á forsiðum ?

Mér þykir þetta vera komið gott. og of langt. þegar að fara á i vinnu umhverfi fólks og skikka þvi til.

Ég get sagt það að mér var sama um þessi dagatöl og er ekki viss um að við vorum með eitt. en vegna þessara umræðu þá ætla ég mér að finna dagatal og setja upp i mótmælaskyni. og það fer ekki niður.

Bryndís Júlíusdóttir
Flestum konum er mjög illa við þessar myndir,hvað þá á vinnustað, því myndirnar eru niðurlæging fyrir konur. Ég veit um konu sem réð sig sem kokkur á sjó á níunda áratugnum. Þegar hún kom niður í eldhús, þá var það fyrsta sem hún sá uppi á skáphurð mynd, og hún horfði beint upp í nakið kvenmannsklof. Þessi kona sem var töffari reif myndina orðalaust niður og henti henni. En kokkurinn sem hún tók við af var karl.

Konur hafa yfirleitt tekið þessum myndum þegjandi, en hugsa sitt. Þorbjörn á mjög mikið hrós skilið fyrir að taka frumkvæði um þetta málefni, og benda á að það er ekki sjálfsagt af hafa myndir af nöktum konum t.d. á bifvélaverkstæðum. Það á ekki að neyða konur til að horfa á þessar myndir á opinberum stöðum. Það er hrein meðvirkni að verja þetta.

Rúnar Jóhannsson
Hvaða rannsókn ertu að tala um þegar þú segir að flestum konum séu mjög illa við þessar myndir. Síðan hvenær eru brjóst niðrandi fyrir konur, voru ekki flestar konur á Íslandi sem studdu frelsum geirvörtuna byltinguna. Bifreiðaverkstæði og vinnuskúrar eru ekki opinberir vinnustaðir einsog þú heldur fram, flestir af þessum stöðum sem eru með þessar myndir eru vinnusvæði sem eru eingöngu karlmenn.

Húnbogi Valsson
Bryndís Júlíusdóttir. Ég er svo sammála, hef alltaf fundist það með eindæmum hallærisegt að hafa myndir af bikiniklæddum stúlkum í auglýsingum fyrir smurningsolíur og kerti í bílvélar, hef unnið á bílaverkstæði með svona myndir á veggjum og fannst óþægileg tilhugsunin um að fólk héldi að ég hefði gaman af þessu og þegar ég hef ráðið mig á skip, þá er oft það fyrsta sem ég sé í klefanum, nektarmynd af stúlku á veggnum og þá verður það fyrsta sem ég geri, að rífa hana niður, því ég vil ekki að fólk haldi að ég sé svona hallærislegur að vilja svona myndir á veggjum.

Kristbjörn Árnason
Gott hjá ykkur byggingamenn, það eru a.m.k. 50 ár síðan að byrjað var að rífa þessar myndir niður á húsgagnaverkstæðum.

Auðvitað þola flestar konur þessar myndir sem vinna á svona stöðum og e.t.v. ekki önnur vinna í boði, en þetta er samt ótrúleg óvirðing sem þeim er sýnd. Þær sem ekki þola og eru með einhverja sjálfsvirðingu milli eyrnanna hætta strax störfum en hinar sem halda áfram eru stiplaðar ekki í lagi.

En þetta snýst að mestu leiti um sjálfsvirðingu karla eða fjölskyldufeður sem vinna á slíkum vinnustað þar sem sumir þeirra hengja upp svona fjölskyldumyndir sínar. Þessir karlar fá jafnvel konur sínar og börn í heimsókn á vinnustað.

Bæði er að inn á þessa vinnustaði koma bæði karlar og konur, sem eru viðskiptavinir fyrirtækjanna sem verða eðlilega mjög hikandi við svona myndasýningar. Nokkuð sem er algjörlega óviðeigandi. Þeir sem líma upp slíkar myndir oft með mjög lífræðilegum áherslum, sýna með þessu háttarlagi sínu hvaða mann þeir hafa að geyma.

Þeir karlar áðrir sem láta þetta yfir sig ganga, gera það einnig með aðgerðarleysi sínu. Þeir eru óhjákvæmilega stimplaðir af viðskiptavinum fyrirtækja sem láta slíkt óátalið. Það er einnig alveg augljóst að fyrirtæki sem láta svona lagað viðgangast missa viðskiptavini vegna slíks ófagnaðar.

Jarl Gunnar Ólafsson
Þetta er að fara út í öfgar og endar með því að karlmenn verða geldingar eða áhuga laus að vilja gera einhvað með sinar eigin konur í rúminu,. Þessu saklausu veggja myndir af nektum konum er svo saklaust miða við öllu þessu virkilega viðbjóði sem er í boði frá okkar simum og tölvum af virkilega ógeðfelt samfarir í öllum stellingum og af sömu kynni,. Svo eru folk að tala gegn um fallega nekta myndir af konum og eða karlmanni sem er bara kroppa mynd! Hvað með listina af nemendur að mála eða skulpura nekta konu eða karl sem er hafð fyrir framan sig? Hvað með þessi sem var í glerbúri nakin í einhvað tima er það viðbjóður? Er það lika að fara á bann lista að sjá svoleiðis myndlist? Þegar maður for til Grikklands og Romar og allar þesar styttur af fallegu kroppum gerð fyrir hundruðum jafnvel þusend árum er við hér á littla ísland með öfgar stefnu áróður að það megji ekki hafa fallegar myndir af fallegu líkama! "McCarthyism is the practice of making accusations of subversion or treason without proper regard for evidence" YouToo McCarthyism, Íslendingar eru ser kynstófn af heimskingum að geta stælt sig af einhverju og segja svo við erum bestir í heimi í þessu bananalyðveldi!

Ársæll Níelsson
Þarftu að skoða klám í vinnunni til að hafa áhuga á að fara í rúmið með frúnni?

Jarl Gunnar Ólafsson
[HHS] Á list að vera bara heima? Erum við íslendingar einhvað mjög viðkvæmir skælandi kannski ef við förum erlendis og sægjum nekta styttur af konum eða karlmönnum? Nekta málverkum eða bara nekt, er einhvað ógeðslegt við það? Er likama kvenna og karla einhvað viðbjóðslegt að sjá? Það er eitt að syna myndir af folki að stunda kynlifi upp á vegg vinnustaða en nekta myndir af konum og karlar er bara fallegt og mikið listræn ekkert annað.

Jarl Gunnar Ólafsson
Ársæll Níelsson Ég held flestir karlmenn og eða konur vilja aðins kveikja á sig með klam hugsanir og myndir til að jú gera einhvað svo síðar,. Ég held að margir lita á sína hjónabandi meira eins og vinir eða bróðir systir samband,. Við erum að sjá yfir 50% skilnaður milli folks vegna áhuga leysi á kynlyfi og er það eitt og aðal málið afhverju folk skilur í dag.

Henry Júlíus Häsler Bæringsson
Á mínum vinnustað vinnur ein kona. Í mörg ár hefur Würth komið með dagatal af fáklæddum konum um hver áramót. Eftir að [KAH] byrjaði hefur hann líka komið með mynd af fáklæddum körlum. Ég hef ekki séð né heyrt annað en þetta valdi bara kátínu og hlátri.

Jon Arnar
hahaha, rosalega fyndið að hún þurfi að þola þetta ein. Gott að þú nefndir Wurth þarna sem dæmi um forneskjulegt fyrirtæki, þá veit maður hvert á ekki að beina viðskiptunum. Það er sjálfsögð kurteisi að vera ekki að draga kynlíf og klof inn á vinnustaðinn, hvað þá að troða því í andlitið á gestum og gangandi með því að hengja neðanbeltishugsunarganginn upp á vegg. Rosalega mátt þú vera stoltur núna.

Henry Júlíus Häsler Bæringsson
Jon Arnar Ég á nú eftir að spyrja hana á betur út í þetta og líði henni eitthvað illa með þessar veggskreytingar verða þær að sjálfsögðu fjarlægðar. En ef myndirnar af stelpunum á dagatalinu vekja sömu tilfinningar í hennar brjósti og myndirnar af strákunum vekja hjá mér, hef ég nú ekki miklar áhyggjur af henni. Og ég veit ekki hvernig þú hefur vanist að horfa á þessi dagatöl, meina Würth, en ég gæti ekki, þó ég ætti líf mitt að leysa, sagt þér hvernig mynd janúarmánaðar er, né nokkurn undangenginna mánaða. Svo mikla athygli vekur þetta nú. En mér virðist að í þinum huga fari nekt og kynlíf saman, það er nú eitthvað sem þú ættir að láta athuga. Annars vona ég að þér gangi bara vel í skóla lífsins. Þar er fjölbreyttasta námsframboðið.

Friðjón Árnason
Fyrir nokkrum árum gerðu kvenfélagskonur á Suðurlandi almanak þar sem þær sátu sjálfar naktar fyrir við alls konar bústörf. Myndirnar voru svart-hvítar af glæsilegum fulltrúum kvenþjóðarinnar af öllum stærðum og gerðum á mismunandi aldri. Þegar þetta almanak kom fram hljóðnaði allt í einu umræðan um "verkstæðismyndirnar". Mig minnir að brautryðjendur þessara breytinga hafi verið íslenskir slökkviliðsmenn og á eftir komu alls konar útgáfur af almanökum m.a.s. bændur í Hörgárbyggð létu sig hafa það að gefa út dagatal með myndum af sjálfum sér, nöktum við hin ýmsu bústörf.

Mörg almanök frá erlendum vöruframleiðendum skarta listrænum ljósmyndum af "rándýrum", frægum fyrirsætum sem fá örugglega enga smápeninga fyrir vikið. Þá hafa ófáir listamenn fengist við sýna fólk eins og það er klæðalítið eða klæðalaust. Ekki get ég séð að það sem hér er upp talið hafi nein tengsl við klám þegar ekki er gripið til afskræmingar á framsetningu myndefnis né að það sé gert í þeim tilgangi að lítilsvirða fyrirsæturnar, annað hvort kynið eða bæði og alls ekki til að sjokkera þá sem verða fyrir þeim ósköpum að sjá þessi verk.

Móðursýkin og öfgarnar hér á landi eru hins vegar leiddar af bomsuklæddum, rytjulegum mussukellíngum af báðum kynjum og fáir þora að standa upp í hárinu á þeim af ótta við að verða kallaðir rasistar, perrar, dýraníðingar eða hvað annað ljótt sem hugnast ekki rétttrúnaðarhyskinu sem fylgir nefndum mussukellíngum í blindni af því að það heldur að það sé mainstream í dag.

Í öllum mannlegum samskiptum eru mörk sem almenn skynsemi kennir fólki að virða og það gildir jafnt í þessum málaflokki sem öðrum. Kannski væri rétt að leggja áherslu á þessi mörk í umræðunni og ekki síst við uppeldi barna og ætla þeim síðan að bera sjálfum ábyrgð á sér og sinni afstöðu í stað þess að fara um með "bókabrennur" í móðursýkiskasti forsjárhyggjunnar og sjálfbirgingshætti þeirra sem ævinlega þurfa að skipta sér af því hvað allir hinir vilja, segja eða gera, svo ekki sé nú minnst á lýðskrumara eins og þann sem fréttin er um sem greinilega eru eingöngu að slá sjálfa sig til riddara á kostnað vinsællar umræðu ...sem reyndar er að hluta á villigötum eins og aðrar öfgar.

Haukur Hauksson
..... og upp með plaköt frá Samtökunum ´78? Þetta hefur fylgt karlpeningnum lengi (og mun gera....) vonandi. Hætta þessari tískubylgju, hræsni og skynhelgi.

Birgir Fannar
Það fær engin stofnun né fyrirtæki umflúið metoo. Þar að auki ef það væri kona á vinnustaðnum sem líkaði ekki dagatölin heldur einhver virkilega að það myndi ekki vera tekið niður ef hún bæði um það ?

Jafnvel góðar líkur á að ef kona skyldi byrja að vinna þarna að mennirnir myndu taka myndirnar niður af sjálfsdáðum í virðingarskyni því það vill gleymast í öllu þessu metoo æði að menn eru líka heiðursmenn en myndin sem er búið að gefa hérna af okkur mönnum er að við séum bara slefandi kynlífsfíklar sem segja óviðeigandi hluti við hvert tækifæri.

Farið að hætta þessum bölvaða áróðri fyrir alla muni.

Guðni Rúnar Jónasson
Æ er þetta allt farið að taka á? Þessi áróður um virðingu og frið frá brotum á þeirra persónu. Alveg hræðilegt

Birgir Fannar
Guðni Rúnar Jónasson Vert þú bara geldingur áfram með þunna og ræfilslega kaldhæðni

Ingþór Theodór Guðmundsson · Football Referee hjá KSÍ - Knattspyrnusamband Íslands
Hvað með þær konur sem ég horfði á versla dagatal af fáklæddum slökkviliðsmönnum? Sleppur það er það ekki?

Tómas Skúlason
Þorbjörn Guðmundsson vinsamlegast lestu þetta og aðrir sem eru ekki á sama máli hvert þessi réttrúnaðarstefna er að siggla . [Vísar í texta eftir Einars Ísfjörð]

Björn Sigurðsson
Jæja, ekkert má nú í dag...... spurning að pistlahöfundur passi að þetta sé ekki uppi á vegg hjá sér og hætti svo að skipta sér af málum sem koma honum ekki við. Ótrúleg þessi feminista umræða í dag. Held að meirihluti fólks sé að fá sig fullsadda af þessum siðgæðislöggum ....... en hvað veit ég 🤔

Loftur Hjálmarsson
fordómar gegn nekt eru rótgrónir en það mun líklega breytast og fólk almennt ganga nakið í hlýju veðri niður laugarveginn og sýna sig í kynlífi opinberlega, ástæðan er hver, kristni hafði trúaróbragð á nekt, geðbilaðir vildu vera naktir stundum, konum var frekar nauðgað ef naktar td á fáförnum stað eða síðar klæddar búnar að kveikja áhuga.

Rúnar Jóhannsson
hummm, flestar af þessum myndum á þessum almanökum eru af brjóstaberum konum. VAR EKKI EINHVER BYLTING UM DAGINN SEM HÉT "FRELSUM GEIRVÖRTUNA" ÞAR SEM BRJÓST VORU TITLUÐ Á ENGAN HÁTT SEM EITTHVAÐ KYNÆSANDI EÐA NIÐRANDI FYRIR KONUR!!!!!!!
Hvað segið þið konur og karlar sem tóku þátt í þessari frelsum geirvörtuna byltingu um þessa grein?

Ingþór Theodór Guðmundsson · Football Referee hjá KSÍ - Knattspyrnusamband Íslands
Það hentar ekki núna sjáðu til

Brynjar Aðalsteinsson · Iðnskólinn á Akureyri
Þessi dagatöl hafa farið í ruslið hjá okkur, Vélvirkja bíladeild.

Logi Karakulin
Niður með slökkviliðsmannadagatölin, helvítis sóðaskapur og viðbjóður!

Egill Sveinbjornsson
Mai 2016 var flott. Ég hengdi hana upp á milli Samantha Fox og Madonna platgötunum.

Bjarni Halfdanarson
Mig grunar að konan hans sé búin að kúga þennan greyið mann aðeins of mikið um ævina.

Hreggviður Óli Ingibergsson
[HHS] alls ekki! Eg er bara að benda á það og það virkilega óskýrt hvað þetta er fáránlega tilgangslaust vandamál sem einhverjar hetjur réttlætisins eru búnar að búa til. Að hugsa sér, það er gert að mínu vandamáli að einhver annar er hneykslaður. Sjálfur er mér slétt sama hvort þessi dagatöl fá að hanga eður ei, internetið var fundið upp til þess að veita þessa þjónustu. En mér þætti vænt um það að fólk myndi hysja upp um sig og hætta að gera sín eigin vandamál, sínar eigin skoðanir að hugarangri fyrir aðra. Þetta er einhver mesta sjálfselska sem fyrir finnst. Að hugsa sér, hneykslist einhver á þessu sem ég skrifa þá breytir það lífi mínu ekki neitt. Þessu er ekki beint að þér, því rétt eins og fyrir öllum öðrum manneskjum þá ber ég virðingu fyrir þér.

Eiður Þórarinsson
allar kellingar í búrku ..og ekkert kjaftæði ,,

Guðjón Þór Pétursson
Af hverju er þetta svona viðkvæmt á verkstæðum en ekki í sundi????????????????????

Inger Østlund
Serdu mun a ad vera med uteglent klofid vid fædingu eda vid innpøkkunar bordid i Kringlunni? Ef svo er veistu svarid ef ekki tha get eg ekki svarad ther 🤡

Rúnar Jóhannsson
Inger Østlund 99,9999999% af þessum dagatölum eru af berbrjósta konum með fallegt landslag eða álíka í bakgrun, ég hef reyndar ekki séð dagatal með konum með útglent klofið. Samlíkingin þín er bara kolröng og á enganvegin við.
Varstu á móti frelsum gerivörtuna byltingunni?

Kristján Óskarsson
ÖLLU MÁ OFGERA HERRA ÞORBJÖRN!

Jón Hilmar Indriðason
Síðast þegar ég sá svona dagatal en það eru komin nokkur ár síðan, þá voru þetta gullfallegar léttklæddar konur sem voru á dagatalinu. Þessar konur fengu örugglega miklu meira borgað fyrir að sitja fyrir heldur en ég fékk fyrir 1 mánuð í vinnunni, og voru 100 % ekki neyddar í myndatökuna. Þegar ég horfði á þessar dagatalsmyndir þá voru engar ljótar hugsanir sem komu upp, heldur var það þvílík fegurð. Það er ekkert ljótt að finnast kvenlíkaminn fallegur. Common þetta er komið úr í öfgar.

Kosningar 2017: Píratar

Mér hefur verið uppsigað við Pírata frá upphafi. Frjálshyggjuviðhorf, andfeminismi (eða bara einfaldlega karlremba) og aðrar óþolandi skoðanir einkenndu flesta helstu talsmenn þeirra og þingmenn. Á þingi hafa þeir ótal sinnum setið hjá vegna þess að þeir hafa ekki skoðun á málum eða segjast ekki haft tíma til að kynna sér þau.

Í heilsíðuúttekt Fréttablaðsins á húsnæðismálum höfuðborgarinnarkom fram að „Píratar hafa ekki gefið sér tíma til að móta heildstæða stefnu í málaflokknum“. 

Þetta er eitt helsta kosningamál allra hinna flokkanna, húsnæðisskorturinn, leigumarkaðurinn, á borgin að byggja og leigja út íbúðir eða láta verktaka um það, á að lækka lóðagjöld, þétta byggð og þá hvar og hvernig? Þetta eru mál sem skipta fjölmarga borgarbúa gríðarlega miklu máli.

En þetta er bara of erfitt umhugsunarefni. Og tímafrekt. 

Fyrir alþingiskosningarnar síðustu var kallað eftir jafnréttisstefnu Pírata, hana settu þeir ekki fram fyrr en eftir kosningar. Hún kom reyndar svo seint fram og fór svo hljótt að stuðningsmenn þeirra urðu hennar ekki varir fyrr en löngu síðar og ráku þá upp ramakvein. Þá hrukku Píratar í kút og buðust til að draga jafnréttisstefnuna til baka eða eins og það er kallað: „lýstu yfir einlægum vilja til stöðugrar endurskoðunar“. 
(29.maí 2014)

Jón Þór Ólafsson og Smári McCarthy leituðu í smiðju til Sigmundar Davíðs og villtu á sér heimildir, þaðeraðsegja sögðust hafa háskólagráður sem þeir höfðu ekki og ekki varð það til að hækka þá í áliti hjá mér (þeir Jón Þór og Smári hafa þessar upplýsingarnar þó réttar á alþingissíðum sínum núna, því þar segir að þeir hafi stúdentspróf og hafi stundað háskólanám á tilteknu árabili, en ekkert um háskólagráður). Það voru aðallega Helgi Hrafn og Jón Þór sem fóru í taugarnar á mér (sjá hér dæmi um andfeminisma Helga Hrafns og Jóns Þórs, en þegar Ásta Guðrún Helgadóttir bættist við í hópinn og reyndist líka vera hlynnt klámi þá féll mér allur ketill í eld. Sembetur fer er hún að hætta en á móti kemur að Helgi Hrafn er að öllum líkindum á leið á þing aftur, því hann er efsti maður á lista í Reykjavíkurkjördæmi norður.

Þórhildur Sunna Ævarsdóttir hefur hinsvegar komið ánægjulega á óvart. Hún hefur t.a.m. verið afar skelegg í öllu þessu subbulega máli í kringum uppreista æru. En þegar nánar er að gáð reynist hún að hafa verið innanbúðar hjá Kvennablaðinu, sem er verulegur ljóður á ráði hennar. Það að hún tengist Snarrótinni (sem styður lögleiðingu kannabis) er heldur ekki nógu gott en þó ekki eins slæmt og að hafa unað sér meðal andfeministanna á Kvennablaðinu.

Talandi um þá.

Það gleður mig umtalsvert að Einar Steingrímsson sem bauð sig fram í prófkjöri hjá Pírötum, lenti í níunda sæti á sameinuðum lista fyrir framboðin í norður og suður Reykjavík. Það hefði átt að skila honum í fjórða eða fimmta sæti í öðru hvoru kjördæminu en nú bregður svo við að hann sést hvergi á framboðslista. Semsagt: Einar Steingrímsson verður hvorki þingmaður né varaþingmaður. Húrra fyrir því.

Ekki að ég vilji að neinn kjósi Pírata, með eða án flugnahöfðingja andfeministanna.

En nú skal hætta rausi. Hér koma tenglar á nokkra vel valda pistla sem ég hef skrifað um Pírata gegnum árin. Ég mæli með að lesendur elti alla tenglana í textunum og sjái heimildirnar með eigin augum.

12. apríl 2013: Píratar

15. apríl 2013: Stefnur og skuldir

29. maí 2014: Píratar settu ekki stefnumál í mikilvægum málum á vefsíðu sína fyrr en seint og um síðir.

19. október 2014: Þegar Helgi Hrafn Gunnarsson þingmaður Pírata mótmælti því að vefsíðu Íslamska ríkisins var lokað. 

19. mars 2015: Skrifað í tilefni þess að fylgi Pírata hafði aukist mjög í vinsældakönnunum.

26. október 2016: Kosningapistill sem skrifaður var fyrir síðustu kosningar.

Hér er svo tengill á viðtal Knúzzins við Helga Hrafn í apríl 2013 þar sem m.a. er rætt um kynjakvóta, fléttulista og klám,

St. Brynjar

Karl Th. Birgisson skrifar merkilega úttekt á störfum og sálarlífi Brynjars Níelssonar í Stundina sem kom út fyrir nokkrum dögum (og lesa má á vef blaðsins). Þetta er opnugrein, mikill texti og skiptist í þessa hluta:

Letinginn og lögmaðurinn
Þingmaðurinn — og flokksmaðurinn
Brynjar sýknar Steingrím
Næstum því genginn í VG
Þingstörfin
Wesserbisser

Stutta útgáfan af því sem Karl Th. hefur um Brynjar að segja er strax í heiti greinarinnar og inngangi: Heiðarlegi, lati og stuðandi þingmaðurinn. Brynjar Níelsson, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, er einn umdeildasti alþingismaðurinn vegna yfirlýsinga sinna. Brynjar kynnir oft sannfæringu í orði, en fylgir flokkslínu í framkvæmd. Hann þykir sanngjarn og heiðarlegur.

Og svo er Brynjar bara mærður og dásamaður nánast útí eitt. Brynjari er mjög umhugað um þá sem hallar á. Má ekkert aumt sjá. Hann hefur svo góðan húmor fyrir sjálfum sér. Hann er einkar hjálpsamur maður og örlátur. Einkar barngóður maður. Brynjar Níelsson er heiðarlegur maður.

Það er reyndar rifjað upp að hann varði Guðmund í Byrginu, Gunnar í Krossinum og Geira í Goldfinger (hafi einhver gleymt því og verið hissa þegar Brynjar sagði að í öllum betri bæjum eigi að vera strípistaðir). Hann tekur mjög harða afstöðu um sönnunarfærslu í kynferðisbrotamálum og á nýlega lýsti hann sig mótfallinn nálgunarbanni (sem Brynjari finnst vera refsing). Hvernig þetta rímar við að vera umhugað um þá sem hallar á (þ.e. þolendur kynferðisbrota og ofbeldis af margvíslegu tagi) er erfitt að skilja. Já og svo vill hann fangelsa konur (nú eða pabbann ef þannig vill til) sem tálma umgengni við börn sín. En jújú, Karl bendir á að Brynjar sé að hugsa sinn gang í því máli.

Eina alvöru fréttin í þessari úttekt er að Brynjar hefur aðeins lagt fram tvö þingmál að eigin frumkvæði, þar af var annað þeirra eina lagafrumvarpið sem hann hefur lagt fram á þingferli sínum. Og það er einmitt frumvarp um breytingu á barnaverndarlögum í þá veru að tálmun teljist vanræksla eða ofbeldi, og viðurlögin eigi að vera fimm ára fangelsi. Það er nú fallega hugsað af Brynjari að vilja svipta börnin móður sinni árum saman,

Vegna þess auðvitað að Brynjar getur „fátt hugsað sér verra en að farið sé illa með varnarlaus börn“. Að svipta börnin móður sinni árum saman í heil fimm ár flokkast auðvitað undir að vera einkar barngóður.

Er þessi úttekt Karls Th. keypt umfjöllun?

Tortóla skyggði á mars

Undanfarnar tvær vikur hafa verið lagðar undir hagrænar hagræðingar forsætisráðherra og nú síðast annarra ráðherra ríkisstjórnarinnar. Og kannski ekki allt upptalið enn af því aflandseyjafélagaliði.

En það var hitt og þetta annað sem gerðist í mars, áður en skattaskjólaumræðan heltók líf okkar (mitt) og hér skal gerð grein fyrir nokkru af því á síðasta degi mánaðarins.

Tryggingafélögin
Eitt af því sem gæti hæglega fallið í gleymsku og dá er að tryggingafélögin sem ætluðu að greiða skrilljónir í arðgreiðslur kiknuðu undan almenningsálitinu og lækkuðu arðgreiðslurnar talsvert (nema TM). Það segir okkur einfaldlega að aðhald fjölmiðla og viðbrögð neytenda/samfélagsins skiptir gríðarlegu máli – og getur haft áhrif.
En tryggingafélögin lækkuðu ekki arðgreiðslurnar með glöðu geði. Fyrst í stað héldu þau fast við fyrri ákvörðun en eftir að fjöldi viðskiptavina hafði horfið á braut (eða hótað því) létu þau undan.

En í dag birtist svo frétt um að greiningardeild Capacent héldi því fram að arðgreiðslurnar sem voru fyrirhugaðar hafi ekki verið of háar „út frá viðskiptalegum forsendum“. Það er nokkuð ljóst að tryggingafélögin pöntuðu þetta álit.
„Arðgreiðslurnar sem ákvarðaðar voru í byrjun árs, sem eru eina leiðin fyrir hluthafa að fá ávöxtun á sínu fé, voru ekki of háar út frá viðskiptalegum forsendum. Við ætlum ekki að leggja mat á það hvað fólki finnst og hvað sé rétt eða rangt pólitískt. En hreint og klárt viðskiptalega, þegar ekki er búið að greiða út arð í langan tíma og peningurinn er búinn að safnast upp inni í félaginu, þá geturðu tekið ákvörðun um að annaðhvort greiða arðinn út til eigenda eða til tryggingahafa,“ segir hinn aðkeypti sérfræðingur Capacent.

Hæfilegilegar launahækkanir hæfra manna
Laun forstjóra hafa hækkað umfram launavísitölu en Þorsteini Víglundssyni framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins segir að þeir (þ.m.t. hann sjálfur) hafi sýnt gott fordæmi í launahækkunum því hlutfallslega hækkuðu aðrir launahópar meira. Við þessu segir Óli Kristján Ármannsson í leiðara:

„En er það í raun svo að gangi upp að horfa á hlutfallshækkun launa og dæma launaþróunina út frá því? Prósentuhækkunin vegur nefnilega misþungt eftir því hvaðan er reiknað.



Ef launamaður með 300 þúsund krónur í laun fær 6,5 prósenta hækkun fara laun hans í 319.500. Kallar slík hækkun á að laun stjórnanda með 1,8 milljónir króna taki sömu hlutfallhækkun? Hærri launin færu þá í ríflega 1,9 milljónir króna, hækkuðu um 117 þúsund krónur á meðan launamaðurinn hækkar um rúmar 19 þúsund krónur.

Við rúmlega sex prósenta hækkun á hvorum tveggja vígstöðvum eykst launamunurinn í þessu dæmi um 97.500 krónur, eða um fimmfalda þá hækkun sem launamaðurinn með þrjúhundruðþúsundkallinn fékk í sinn hlut.


Ætlar einhver í alvörunni að halda því fram að þarna sé um að ræða þróun sem ekki stefnir í óefni?“

Mér finnst þetta svo gott hjá Óla Kristjáni að minnir mig helst á eigin gagnrýni á hækkun matarskattar, sem er eitt af þeim verkum sem ríkisstjórn Sigmundar Davíðs getur stært sig af, og mun hann eflaust telja það upp sem eitt af sínum glæstustu afrekum, þegar rætt verður um vantraust á þingi.

Eðal hafnarverkamenn
Kjaraviðræður starfsmanna í álverinu í Straumsvík breyttu verulega um stefnu þegar skrifstofublækur gengu í störf hafnarverkamanna. Enn og aftur er verið að hygla auðvaldi á kostnað launamanna.

Áttu þeir að gjalda frændseminnar?
Fjármálaeftirlitið hefur nú staðfest það sem allir vissu, að Landsbankinn var í tómu tjóni þegar gullgæsin Borgun var seld til frænda Bjarna Ben. (Muniði eftir Bjarna Ben? Það er ágætt því það er ekki víst að hann muni eftir sér sjálfur, hvað þá hvar hann lagði frá sér skattaskjólin.)

Þrælahald undir jökli
Í febrúar komst upp um þrælahald í Vík í Mýrdal. Um miðjan mars kom í ljós að það mál fékk síður en svo farsælan endi því konurnar sem beittar höfðu verið þessum órétti fengu smánarlega meðferð af hendi yfirvalda og hrökkluðust úr landi. Það er svo auðvitað hneyksli útaf fyrir sig að viðbragðsteymi vegna mansals hafi boðið konunum að vinna sjálfboðavinnu – svona eins og þær væru ekki búnar að vinna nóg án þess að fá almennilega borgað. En innanríkisráðuneytið ætlar í framhaldinu að taka mið af ábendingum sem gerðar hafa verið vegna verklags í mansalsmálum.

Jafnréttisstofa getur ekki gert neitt rétt
Jafnréttisstofu leist ekki á nefnd sem innanríkisráðherra skipaði því í henni áttu að sitja þrjár konur og einn karl, en kynjajafnrétti á auðvitað að gilda í nefndum á vegum hins opinbera. Nefnd þessi á í ofanálag að undirbúa heimild fyrir skiptri búsetu barna, málefni sem margir karlar brenna fyrir
. Varð því úr, eftir afskipti Jafnréttisstofu, innanríkisráðherra tók sér aftur tak og bætti nú tveimur körlum við þessa nefnd. Átakanlegur skortur var á húrrahrópum karla.

Af níu athugasemdum við frétt um að jafnréttisstýra óskaði eftir skýringum innanríkisráðherra, voru átta neikvæðar, flestar gengu þær útá að kynjahlutfall hjá Jafnréttisstofu. (Ótrúlegt en satt: Friðgeir Sveinsson átti einu jákvæðu athugasemdina.) Þegar í ljós kom að innnaríkisráðherra hafði farið að ábendingu Jafnréttisráðs urðu hreinlega engin fagnaðarlæti heldur nöldruðu tveir þekktir andfeministar um kynjahlutföll í nefndum þar sem konur eru í meirihluta.

Kannski útafþví að „karlar“ eru ekki lengur í heitinu?
Jafnrétti eins og karlar hafa óskað eftir því hefur samt greinilega komist á dagskrá víðar (þótt þeir fagni aldrei slíkum áföngum) þá hefur meðferðarúrræðið Karlar til ábyrgðar nú skipt um nafn – og heitir nú Heimilisfriður: Meðferðar- og þekkingarmiðstöð um ofbeldi í nánum samböndum vegna þess að það er einnig fyrir og á að höfða til kvenna sem beita ofbeldi. En eins og meðferðaraðilarnir segja:

„[Það] er rökrétt að þróunin hafi verið sú að fyrst er athyglinni beint að heimilisofbeldi þar sem karlar eru gerendur og konur þolendur og meðferðar- og stuðningsúrræði þróuð út frá þörfum þeirra, en síðan sé athyglinni beint að stuðningi við karla sem eru þolendur og meðferð fyrir konur sem eru gerendur.“

Engin athugasemd var skrifuð við greinina.

Valdabarátta innan kirkjunnar (fyrst núna)
Deilur innan þjóðkirkjunnar rötuðu í fréttir. Þrír lögfræðingar voru fengnir til að greina, skýra og gefa álit á ábyrgð biskups annars vegar og kirkjuráðs hins vegar. Ástæðan var deilur kirkjuráðs og biskups um völd innan þjóðkirkjunnar. Niðurstaða skýrslu þeirra er sú að „biskup teljist lægra sett stjórnvald gagnvart ráðinu, að minnsta kosti um þau verkefni kirkjunnar sem unnt er að bera undir kirkjuráð og falla undir úrlausnarvald þess“.
Ómar Ragnarsson kom með ágæta athugasemd af þessu tilefni:

„Spurning er hvort það sé eðlilegt að þegar kona er í fyrsta sinn biskup skuli það koma upp þá fyrst að vald biskups sé minna en kirkjuráðs.“

Ja eitthvað varð að gera við þessu skelfingarástandi.

Framsókn og umhverfið
Ómar segir annars áhugaverða sögu á bloggi sínu (eða ölluheldur í athugasemd við eigið blogg), sem liggur beint við að líma beint hér inn.

„Eina trúnaðar/einkasamtalið frá þessum tíma, sem ég get aflétt trúnaði af var einkasamtal við Finn Ingólfsson, sem ég vitna í í áttblöðungnum 2006, en hann sagði við mig að það yrði að halda uppi stanslausum virkjana- og stóriðjuframkvæmdum, af því að annars kæmi kreppa og atvinnuleysi. Ég spurði hvað ætti að gera þegar búið væri að virkja allt og ekkert væri eftir svaraði hann: "Það verður verkefni þeirrar kynslóðar sem þá verður uppi."
Sem sagt, við báðir dauðir og allt í fína lagi.
Ég hitti Finn í afmælisveislu fyrir þremur árum og sagði honum, að ég hefði haldið trúnað við hann í öll þessi ár, af þvi að það væri prinsíp hjá blaðamanni. Þá sagði hann, að það væri alveg óþarfi fyrir mig, hann stæði við þessi orð sín og ég hefði allan tímann mátt hafa þetta eftir honum.“

Finnur er alvöru framsóknarmaður og iðrast einskis.

Nokkrar góðar greinar að lokum
Ingibjörg Dögg Kjartansdóttir skrifaði frábæra grein sem ber heitið „Stríðið gegn kærendum kynferðisbrota“, og fjallar um Villa Vill og Svein Andra.

„Sjaldan hefur verið jafn harkalega gengið fram gegn þeim sem kæra kynferðisbrot og undanfarið, þegar þeir hafa verið kærðir á móti fyrir rangar sakargiftir og jafnvel nauðgun. Gagnsóknin gegn opinni umræðu um kynferðisbrot er hafin og þar fara tveir lögmenn fremstir í flokki.“

Ólafur Grétar Gunnarsson fjölskyldu- og hjónabandsráðgjafi hefur skrifað tvær ágætar greinar gegn brennivín-í-búðir frumvarpinu. Sú fyrri snýr talsvert að félagslegum vandamálum í ákveðnu sveitarfélagi, hin síðari fjallar um heimilisofbeldi og afleiðingar þess á geðheilbrigði barna. Það er mikilvægt að þessum hliðum málsins sé velt upp og Ólafur gerir það vel.

Kristín Jónsdóttir skrifaði um klámskoðanir Siggu Daggar kynfræðings, og er pistill hennar á Knúzinu góður lestur.

Annað gott knúz er þýdd grein um Amnesty, vændi og mansal, þar sem kemur í ljós að ráðgjafi Amnesty, þegar verið var að taka umdeilda ákvörðun um afglæpavæðingu vændis, hefur verið dæmd fyrir mansal.

Greinargerð IV

Nú þykist ég vita að blogglesendur séu búnir að snæða rjómabollur, graðga í sig brimsalt kjöt og hengja öskupoka á vegfarendur og vanti eitthvað annað að gera. Þá er gott að dunda sér við að lesa þessar ágætu greinar sem eftilvill hafa ekki borið fyrir augu lesenda áður.

Sema Erla Serdar skrifaði í síðasta mánuði grein sem kallast „Tröllunum svarað“, og hefst hún svona.

„„Að taka umræðuna“ er frasi sem andstæðingar fjölmenningar og þeir sem ala á andúð á innflytjendum, múslimum og öðrum útlendingum nota til þess að afsaka óhuggulegan málflutning sinn sem byggist á fáu öðru en upphrópunum, ofstopa og rangfærslum.
Þeir sem leggja í „að taka umræðuna“ gefast oftast fljótt upp enda kemst umræðan sjálf ekki langt upp úr skotgröfunum og það er alltaf stutt í heiftina, persónuárásirnar og níðið sem tekur yfir þá sem reyna að réttlæta ömurlegan málstað.

Annað einkenni þess „að taka umræðuna“ er að hún byggist ávallt á sömu innihaldslausu frösunum sem standast ekki skoðun. Frösum sem flestir eru orðnir þreyttir á að heyra, frösum sem oft á tíðum eru ógeðfelldir.

Hér er gerð tilraun til þess að svara þessum frösum í eitt skipti fyrir öll. Það er vonandi að við náum með því að stíga eitt skref áfram í „að taka umræðuna“ (ég veit ég er bjartsýn).“

Nokkru síðar skrifaði Silja Aðalsteinsdóttir stutta játningu sem innlegg í umræðuna um listamannalaunin. Enda þótt sé ami að uppnáminu kringum listamannalaun ár hvert er grein Silju vel þess virði að lesa.

Knúzinu hæli ég oft (við erum samt ekki í skjallbandalagi því aldrei hælir Knúzið mér, sagði hún beisklega) og í fyrradag birtist þar þýdd grein eftir Alexöndru Antevska og Nicolas Gavey um klámnotkun ungra karla. Það borgar sig fyrir blogglesendur að lesa greinina strax, því ég á eflaust (oft) eftir að vísa til hennar síðar.

Ágæt orðabókarskilgreining samt

Eins og við var að búast stukku margir karlmenn fram til að verja asnalegu dekkjaauglýsinguna, en samt aðallega til að ráðast á feminista fyrir ‘væl’ og að vera brjálaðar. (Forsvarsmaður dekkjaverkstæðisins talaði um að „feminisminn sé orðinn svona rosalega rosalega geðveikur“, og sló þar með einhverskonar almannatengslamet). Feministum var núið um nasir að hafa ekki gagnrýnt auglýsingu frá sama dekkjaverkstæði þar sem karlmannslíkami var formaður úr dekkjunum (ekki minnist ég þess að hafa séð þá auglýsingu) og vændar um hræsni. Óþægilega margir blönduðu free the nipple í umræðuna og virtust ýmist telja dekkjaauglýsinguna sambærilega, eða að það væri tvískinnungur að konur vilji bera brjóst sín að vild en hafni kvenlíkamanum sem söluvöru.

Einari nokkrum Ísfjörð lá svo mikið á hjarta að hann skrifaði heilan bloggpistil þar sem hann meðal annars kom með ágæta orðabókarskilgreiningu á pólitískri rétthugsun, en honum þykir „væl sem snýr að því að vera „pólitískt rétt”“, vera að aukast með tilkomu samfélagsmiðla. Svona er orðabókarskilgreiningin sem Einar birtir:

„Að vera sammála þeirri hugmynd að fólk skuli sýna aðgát í nærveru sálar og ekki nota talsmáta eða hegðun sem gæti móðgað ákveðin hóp fólks.“

Þetta getur snúið að öllum hópum og það er hægt að flokka alla einstaklinga undir einhvern hóp og þetta á því við um allt fólk. Þetta á við um hvítt fólk, fatlað fólk, svart fólk, börn, blinda, heyrnarlausa, gamla, samkynhneigða og síðast en ekki síst, konur.

Einar virðist líta á þessa hópa sem taldir eru upp sem aumingja, og alla þá sem taka tillit til þeirra vera með væl.

Síðar í pistlinum segir hann svo þetta:

„Ég sé ekki hvernig það er vesen að þessir menn fái að hafa mynd af einni gullfallegri á túttunum haldandi á slípirokk upp á vegg hjá sér.

Og ég má alveg segja túttur ef ég vil.

Karlar elska að sjá brjóst og ef þeir vilja hafa mynd af slíkum á veggnum á verkstæðinu sínu þá er það í mjög góðu lagi. Konur elska ekki neitt að sjá tippi og þess vegna eiga sumar þeirra erfitt með að skilja þetta hjá karlmönnunum.“

Gúggl leiddi í ljós að kappinn Einar er fastur penni á Kvennablaðinu. Ég varð ekkert hissa.

Lengri útgáfa af bloggfærslunni í gær

Fyrir nokkrum dögum var Biggi lögga í sjónvarpsviðtali (sem ég nenni ekki að ræða frekar). Þar talaði hann m.a. um að þekkt sé að „stelpur þurfi að borga sig inn í partý með einhverskonar kynlífsathöfnum“. Ég hugsaði með mér að eitthvað þyrfti Biggi lögga að uppfæra hjá sér sögurnar, þetta væri pottþétt liðin tíð þótt frést hafi af svona ‘munnmaka-aðgangseyri’ í partý einhverntímann fyrir löngu.

En les ég þá ekki í sýknudómnum yfir stráknum sem þóttist ekki vita að grunnskólastelpa væri 14 ára, að hann hafi krafið hana um munnmök gegn því að fá að fara með honum á rúntinn! Og þegar hann svo kom á vettvang til að rukka (fyrirfram) um munnmökin, hafi hann ekki látið þar við sitja en haft við barnunga stúlkuna samfarir (sem við hin köllum nauðgun). Vinur hans sem beið úti í bíl sagði að hann hefði komið út aftur eftir 15-20 mínútur. Athugið: frá því að hann steig inn á heimili stelpunnar, sem hann hafði aldrei talað við fyrr, liðu í mesta lagi 20 mínútur þar til hann var búinn að klára sig af og kominn út í bíl aftur. Hversu mikinn tíma hafði stelpan eða hann sjálfur til að kynnast, stunda forleik, komast að því hvað hver vildi? En nei, það skipti auðvitað engu máli. Hann var búinn að fá stelpu til að játa því að hafa við hann munnmök (gegn því að fá að fara á rúntinn, sem hana langaði greinilega mikið til) og hann ætlaði að innheimta það aðgangsgjald nákvæmlega með þeim hætti sem hann sýndist.

Hvar var þessi drengur þegar kynfræðsla fór fram í skólanum hans, eða lífsleikni? Hvar var hann þegar bekkurinn hans eða einfaldlega allir með netaðgang horfðu á myndbandið Fáðu já? Eða strákarnir fimm sem fengu einnig sýknuklapp á kollinn eftir að þeir höfðu hver á fætur öðrum, og stundum margir í einu, framið það sem þeim fannst vera „algjörlega venjulegt kynlíf“ enda þótt stelpan hafi aldrei verið spurð álits. Fór líka framhjá þeim öll umræða undanfarinna ára um kynfrelsi stelpna, að þótt þær megi stunda allt það kynlíf sem þær vilji þá megi enginn krefja þær eða neyða til kynlífs sem þær vilja ekki?

Meðtaka þessir strákar ekki þessar upplýsingar eða komast þær ekki fyrir í klámfylltum hugum þeirra? Eða bægja þeir öllu frá sér sem stangast á við upplýsingarnar úr klámmyndum sem gefa sífellt skilaboðin ‘ávallt skal ríða öllum stelpum í öll göt við öll tækifæri og hóa í vinina því [klámmyndir segja að] engin takmörk eru fyrir hvað kvenfólk vill og þolir miklar ríðingar’.

Maður spyr sig.

Reyndar spyrja margir spurninga í ljósi nýjustu dóma. Hvernig stendur á því að stelpa sem kærir nauðgun eftir einn og hálfan sólarhring er talin ótrúverðug vegna þess að hún hafi ekki sagt frá fyrr og þessvegna er nauðgari hennar sýknaður, en í öðru máli þar sem karlmaður nauðgar öðrum karlmanni sem kærir ekki fyrr en eftir ár, þá er sakfellt. Er það þá ekki tíminn sem skiptir máli? Eða er bara svona mikið alvarlegra að karlmanni sé nauðgað af karlmanni? Það mætti ætla það, ekki síst vegna þess að verið var að dæma karlmann í skilorðsbundið fangelsi fyrir að hafa strokið öðrum karlmanni um lærið.

Ef hver einasta kona sem hefur orðið fyrir því að karlmaður strjúki henni um lærið myndi kæra, og það gengi svona ljómandi vel að dæma karlmenn seka fyrir slíkt óvelkomið káf — þá væri ekki bara ein fangelsisbygging í byggingu á Hólmsheiði heldur væri öll heiðin þakin fangelsum og flestar heiðar landsins.

Mér finnst ekki, svo það komi nú fram, að það megi nauðga karlmönnum eða káfa á þeim (og mér finnst í rauninni gott að menn séu dregnir fyrir dómstóla fyrir að káfa á fólki), en mér finnst að það ætti að taka mark á öllum sem kæra káf og kynferðisbrot, en ekki bara rjúka upp til handa og fóta í einhverju hómófóbísku krampakasti og taka þá karla út fyrir sviga sem leita á eða beita aðra karla kynferðisofbeldi og dæma þá seka fyrir það sem karlmenn komast upp með að gera konum í stórum stíl.

Tvennt úr óvæntri átt (en samt ekki sömu átt)

Stundum fæ ég einskonar hitasótt og helstu einkenni hennar lýsa sér þannig að ég verð skyndilega sammála fólki sem ég allajafna tel mig ekkert eiga sameiginlegt með eða hef lítið álit á, persónulega, pólitískt eða vegna atvinnu þess.

Það gerðist semsagt fyrir fáum dögum að ég las pistil eftir Þórlind Kjartansson og var hæstánægð með hann.* Pistilinn semsagt. Efni hans umfjöllun um málgagnið Betra land, sem gefið er út af sjónvarpsstöðinni Omega og Þórlindur veltir fyrir sér hvernig ályktanir útlendingur, „sem hefði eingöngu þennan takmarkaða glugga inn í íslenskt þjóðlíf,“ gæti dregið út frá lestri Betra lands. Pistillinn er afar smellinn og gagnrýnin hárbeitt.

Áðan las ég svo pistil eftir Siggu Dögg kynfræðing sem hún ku hafa skrifað í fyrradag. Mér hefur ekki verið vel við kynfræðinga (og tel mig hafa til þess góða ástæðu) en nú kemur sér vel að það er menntun og starf pistlahöfundarins, vegna þess að í þessum pistli reynir hún að „útskýra nokkur grundvallar atriði sem snerta samþykki í kynlífi“. Að gefnu tilefni. Og hún gerir það á þann hátt að pistill hennar ætti að vera skyldulesning á öllum heimilum og í allri kynfræðslu.


Þið lesið, á meðan er best að ég leggi mig.

___

* Þórlindur Kjartansson, annar ritstjóri Deiglunnar og fyrrverandi formaður SUS, hefur verið kallaður „einn aðalsölumaður og hugmyndafræðingur Landsbankans varðandi IceSave,“ en bankinn varð frá einkavæðingu og fram að hruni, „athvarf, útungunarstöð, klakstöð fyrir sjálfstæðismenn“.

Hæpið

Ríkissjónvarpið sýndi í gær annan þátt af Hæpinu í umsjón Katrínar Ásmundsdóttur og Unnsteins Manuels Stefánssonar.

Hæpið fjallar um málefni ungs fólks og þema tveggja síðustu þátta hefur verið ‘stelpur’. Fyrri þátturinn sem var á dagskrá 28. október (og var jafnframt fyrsti þáttur vetrarins) fjallaði um kvenfrelsisbyltingar á árinu, undanfara þeirra og ávinning. Ég hafði aldrei séð Hæpið (þótt þátturinn hafi fengið Edduverðlaun) fyrr en þarna og fannst efnistökin afar góð. Rætt var um: hrelliklám, free the nipple, kynfrelsi, kynferðislegt ofbeldi, 6dagsleikann (þ.e. hversdagsleg kvenfyrirlitning), þöggun, konur tala, beauty tips, appelsínugular og gular prófílmyndir,klám og disneyprinsessur.

Seinni þátturinn með stelpuþemanu var semsagt í gær og var beint framhald af hinum fyrri en fjallaði aðallega um réttarkerfið og kynferðisofbeldi.

Rætt var við breiðan hóp viðmælenda í þáttunum, þar á meðal starfskonu Stígamóta, sálfræðing og rannsóknarlögreglumann, og lögmaður sem finnst kynferðisbrot fái alltof mikla umfjöllun fékk einnig að tjá sig átölulaust. Mér fannst reyndar að hefði mátt sleppa viðtalinu við hann* en jafnframt tel ég það þáttagerðarfólkinu til hróss að vilja og geta rætt af stillingu við einhvern úr þeim herbúðum líka.

Hæpið endaði þó á jákvæðum nótum með því að Þórdís Elva Þorvaldsdóttir hvatti stráka til að endurskilgreina karlmennsku.

Ég mæli með að skoða síðu þáttarins á ruv.is, horfa á þættina á Sarpnum á netinu eða í þar til gerðum sjónvarpstækjum, og bendi á að von er á fleiri Hæpum næstu miðvikudaga. Ég bíð spennt.

___

* Var ég ein um að hugsa: „Til í allt án Villa“?

Netnotkun fanga

Fangelsisyfirvöld nenna ekki lengur að standa í vegi fyrir því að fangar á Litla-Hrauni séu á netinu og leggja til að þeir fái að nota netið að vild. (Sama skoðun kemur fram í leiðara fríblaðsins.) Þetta kemur fram á sama tíma og frétt um að í fyrra hafi þáverandi fangi á Hrauninu hótað manni sem honum var illa við lífláti. Semsagt, (komst ólöglega á netið) hafði samband við mann utan fangelsismúrana og hótaði að drepa hann.

Það er þrennt sem mér finnst mæla á móti því að fangar hafi frjálsan aðgang að netinu.

1) Þeir geta þá fylgst með og hrellt fólk sem þeir hafa brotið á eða hefur vitnað gegn þeim.

2) Þeir geta horft á klám. (Nauðgarar að horfa á klám sem höfðar til þeirra, barnaníðingar að horfa á sitt uppáhaldsklám.)

3) Meiningin með fangelsisvist er meðal annars að svipta fólk frelsinu til að taka þátt í samfélaginu. Því markmikið er ekki náð ef fangar geta verið á netinu öllum stundum og talað við alla sem þeim sýnist eða rifið kjaft í athugasemdakerfum. Lífið innan fangelsisveggja á eðli málsins samkvæmt að vera takmarkaðra en utan þeirra.


Fyrsta atriðið er mikilvægt fyrir fórnarlömb kynferðisbrota og annarra ofbeldisglæpa, og þeirra sem hafa vitnað í slíkum málum. Sá tími sem menn sitja í fangelsi fyrir slík brot er nógu skammarlega stuttur (miðað við dóma fyrir önnur brot) þó fórnarlömbin fái þó allavega frið fyrir kvalara sínum rétt á meðan hann situr inni.

Næsta atriði, klámáhorf, finnst mér einnig mikilvægt því að rétt einsog flestum hlýtur að hrjósa hugur við því að barnaníðingur fái óáreittur að sitja inni í klefa löngum stundum við að horfa á barnaklám, þá finnst mér jafn óhugnanleg tilhugsun að karlmaður sem hefur nauðgað konu (eða konum, eða stelpum yfir lögaldri) geti horft tildæmis á nauðgunarklám, eða bara klám yfirleitt, enda eru afar fáar konur í klámmyndum af einskærri vinnugleði. Einhverjir segja líklega að það megi ekki banna nauðgurum (eða öðrum föngum) að horfa á klám, því engin sannanleg tengsl séu milli klámáhorfs og nauðgana. Þeir hljóta þá að vera sama sinnis um tengsl barnakláms og barnaníðs, og vera elskusáttir við tilhugsunina um óheft aðgengi barnaníðinga að barnaklámefni á netinu. Eða stendur kannski til að banna bara sumum innan fangelsisveggjanna að komast á netið (og horfa á klám) en öðrum ekki? Eða verður fylgst svo vel með netnotkun að ekkert klám verði neinum aðgengilegt? — Þá er ég strax orðin mun jákvæðari í garð netnotkunar en áður.

Þriðja atriðið finnst mér mjög eðlilegt, að takmarka þátttöku fanga í samfélaginu. Þeim eru settar skorður um svefntíma, matartíma, ferðafrelsi og heimsóknir*, afhverju í ósköpunum ættu þeir þá sjálfir að ráða netnotkun sinni? Eða yfirleitt hafa tölvur í klefum sínum? Það er til millivegur: að þeir fái að nota tölvur og komast á netið en undir eftirliti. Þá væri það í tölvuveri þar sem hver fangi mætti vera klukkustund á dag á netinu** og hafa sína hentisemi (með takmörkunum þó, sbr. að lið 1 og 2) en yrði þá um leið að velja og hafna hverju hann fylgist með eða hverja hann hefur samband við, væri fullkomlega ásættanlegt. Þá eru mönnum sett takmörk, rétt eins og símtöl þeirra hafa alltaf verið takmörkuð. Fangelsisvist snýst ekki um að menn hafi 100% afþreyingu allan sólarhringinn eða geti verið í endalausum Skype samtölum við fjölskylduna.

Þetta hljómar eflaust eins og ég sé uppfull af allri þeirri refsigleði sem nú er mjög talað gegn. Kannski er það að einhverju leyti rétt, en ég hef þó líka talað fyrir betrun innan fangelsa. Einnig hef ég mér það til málsbóta að vera næstum því alveg sammála því sem Júlía Birgis skrifaði á þennan athugasemdahala — að undanskildu nauðsyn þess að fangar fái að komast hindrunarlaust á netið!

„Fólk í vímuefnavanda, ó- eða illa læst, með ADHD er í miklum meirihluta af föngum í afplánun. Þurfum við sem samfélag ekki aðeins að skoða hvar við brugðumst þessu fólki? Fyrst það var ekki gert eða tókst ekki fyrr ber okkur þá ekki skylda til þess að aðstoða og betra fanga í afplánun með öllum leiðum færum?

Að fangar hafi aðgang að interneti og geti haft samband við ástvini sína er ekki lúxus. Það er NAUÐSYNLEGT! Að fangar fái að stunda nám eða vinnu við þeirra getu og hæfni er ekki lúxus. Það er NAUÐSYNLEGT! Að fangar fái læknisaðstoð, tannlæknaþjónustu, lyf og sálfræðiþjónustu er ekki lúxus. Það eru mannréttindi!

Ef að við viljum jaðarsetja hópa, eins og t.d fanga (og fyrrverandi fanga) og gæta þess að þeir fái aldrei að vera þátttakendur í samfélaginu þá endilega. Lokum þá inni, setjum þá alla saman í stóran geymi með 75 kojum. Klippum á öll samskipti, komum fram við þá eins dýr, lítum niðrá þá, fæðum þá rétt til að halda þeim gangandi en pössum að maturinn sé ógeðslegur. Gerum eins og BNA menn gera. Þetta er nákvæmlega það sem þeir gera. Þeir loka fólk inni, strípa það sjálfsvirðingunni og mannréttindum (sem vil svo skemmtilega til að fólk afsalar sér ekki þó svo það sé dæmt fyrir glæp). Og hvað fá þeir með þessu? 3,2% af heildarmannfjöldanum í BNA er í afplánum Ef við heimfærum þetta upp á Ísland þá myndi þetta jafngilda því að rúmlega 10 þúsund einstaklingar væru bakvið lás og slá!

Þannig, hugsum þetta endilega aftur. Hvað viljum við? Viljum við minnka endurkomutíðni í fangels?i (sem er hæst á Íslandi af norðurlöndunum), viljum við (vona ég innilega) að einstaklingar fari betri úr afplánun heldur en þegar þeir fóru inn? Viljum við gefa einstaklingum tækifæri og tól til að spjara sig í lífinu, jafnvel ná árangri og komast á góðan stað eftir að afplánun lýkur? “

Þetta var bara brot af því sem hún sagði, og í annarri athugsemd sagði hún m.a. þetta:

„Það eru allir sammála um að fangar þurfi sérfræðiaðstoð. Þeir þurfa kennara, sálfræðinga, lækna, geðlækna, iðuþjálfa, sjúkraþjálfa. Endalaust af faglegri hjálp sem þeir þurfa ef fangelsisvistin á að skila einhverju öðru en að bara loka mann inni í tiltekinn tíma og henda honum svo aftur út í lífið, án þess að nokkur betrun, þroski eða vöxtur hafi farið fram.

Ég ætla svo bara að hafna því alfarið að flestir fangar hafi fengið sömu tækifæri og aðrir. Það er misvel gefið og margir fangar eiga það sameiginleg að búa að mikilli áfallasögu. Vera jaðarsettir og utangarðs frá barnæsku, búa við fátækt, aldir upp hjá foreldrum/foreldri sem var vanhæft. Lestrarörðugleikar setja fólk strax í 6 ára bekk á botninn. Torlæst fólk býr ekki við sömu tækifæri og aðrir.

Það er mýta að á Íslandi sé jöfnuður og fólk upp til hópa njóti sömu tækifæra. Sá sem elst upp hjá fjölskyldu sem hefur ekki burði til þess að móta, þroska, kenna og rækta börnin sín er komin langt aftur úr. Það eru svo margir þættir sem geta gert það að verkum að þessi "jöfnu" tækifæri eru alls ekkert svo jöfn. Geðraskanir og fátækt koma í mörgum tilfellum í veg fyrir að einstaklingur njóti sömu tækifæra og aðrir. Við höfum brugðist mörgum af þessum einstaklingum. Samfélagið á að vera í stakk búið að veita öllum, óháð því hvaðan fólk kemur eða hvað það er, þá þjónustu og stuðning sem það þarf til að virka í lífinu.“

Þessu er ég sammála og ég vildi sannarlega að fangelsisvist væri til betrunar. Mér finnst bara netið ekki vera mjög mannbætandi á köflum, og held ekki að það eigi að vera frjáls leikvöllur fyrir menn sem eiga í svo miklum vandræðum með líf sitt að samfélagið hefur séð þess kost vænstan að loka þá inni.


___

* Það er synd og skömm að nú eigi að takmarka heimsóknir barna til feðra sinna. Ekki síst vegna þess að um hríð virðist hafa verið fundin mjög góð lausn á heimsóknum þeirra (Barnakot). Sú ráðstöfun að börnin eigi héreftir að heimsækja þá á virkum dögum (eftir skólatíma, strax eftir leikskólann?) hljómar einsog einhver innan fangelsismálageirans hafi unnið keppni um heimskulegustu uppástunguna.
** Fangar fengju einnig að nota tölvurnar til að sinna námi sínu eða skrifa ævisöguna eða bréf, en þá netlaust.

Fylgisaukning Pírata

Píratar eru hissa og glaðir yfir hástökki sínu í vinsældakosningum, þeir mælast með mesta fylgi allra flokka. Ég er afturámóti forviða og allt annað en glöð.

Ég hef ekki farið dult með skoðun mína á Pírötum yfirleitt, jafnréttisstefnu þeirra, eða einstökum meðlimum flokksins (Ingi Karl Sigríðarson var um hríð í framboði). Mér er tildæmis algjörlega óskiljanlegt að einhver vilji hafa Jón Þór Ólafsson sem sinn fulltrúa á þingi, nú eða Helga Hrafn Gunnarsson. Sá síðarnefndi er jafnvel álitinn vera ástæða þess að fylgi Pírata hefur aukist svo mjög, og þá fyrir framgöngu sína á þingi. Ég hef ekki mikið fylgst með henni en sá Helga Hrafn þó tala um andskotans sandkassaleik, og fannst honum ratast satt á munn. Annað sem hann hefur sagt gegnum tíðina fær ekki eins mikinn hljómgrunn hjá mér. Hann er tildæmis hlynntur vændi og klámi og hatast út í feminista.

Gísli Ásgeirsson tók Helga Hrafn á beinið hjá sér fyrir nokkrum árum (þegar Píratar buðu sig fyrst fram) og birti gömul ummæli hans frá árinu 2007 þar sem Helgi Hrafn sagði m.a.:

„Femínismi og hver sem ennþá kallar sig femínista, fokk jú […] Sérstaklega vil ég skora á Kolbrúnu Halldórs að hoppa upp í óæðri endann á sér fyrir hönd femínista á Íslandi.“

Reyndar er allt það sem Helgi Hrafn sagði við þetta tilefni jafn súrt.
Gísli birtir svo „ég var ungur og vitlaus“ afsökunarbréf Helga Hrafns, sem var þá í framboði og mátti skyndilega ekki vamm sitt vita, gott ef hann var ekki búinn að umbreytast í feminista. Ekki tók hann fram hvort það hafði áhrif á skoðanir hans á klámi og vændi en árið 2007 var hann hrópandi um að hamingjusama hóran væri til, og virtust það eiga að vera rök fyrir því að vændi ætti að vera refsilaust.

Þremur árum síðar var hann enn reiður útí feminista og hafði sterkar skoðanir á klámi sem hann skrifaði um árið 2010:

„Hvað varðar KJAFTÆÐIÐ í þessum anti-klám-þöngulhausum, þá mættu þau leggja sömu orku í að hanna skynsamleg lög sem taka á starfshættum klámbransans rétt eins og hvers annars bransa, og hætta þessu helvítis tuði yfir "niðurlægingu kvenna" og annan eins helberan helvítis þvætting. Kynlíf er ekki niðurlægjandi, jafnvel þegar það er tekið á filmu og í öðru lagi geta hvorki konur né karlað þóst hafa vit á kynhneigðum allra annarra karla eða allra annarra kvenna. Úff, ég verð reiður við að hugsa um íslenska "femínista“.

(Samantekt að hluta til byggð á umræðuþræði á bland.is)

Ég man ekki eftir að hafa meira um feminískar tilhneigingar Helga Hrafns eftir afsökunarbeiðnina sem hann skrifaði aðeins þremur árum eftir að hann tjáir reiði sína í garð íslenskra feminista. Það kom ekki í veg fyrir að hann og aðrir álíka jafnréttissinnaðir Píratar væru kosnir á þing. Nú sýna kannanir enn meira fylgi, það má furðulegt teljast ef feministar eru meðal þeirra sem vilja kjósa flokkinn. Hingað til hafa aðallega ungir karlar (sem eru hlynntir vændi og klámi og hata feminista) verið hlynntir Pírötum, en auðvitað getur verið að eilífur áróður gegn „fjórflokknum“ og einstaka kjaftháttur í pontu höfði til kjósenda, a.m.k. þegar þeir eru spurðir á miðju kjörtímabili. Þeir verða líklega (og vonandi) farnir að hugsa um annað þegar næst verður kosið til þings.

Ekki að ég óski ríkisstjórninni langra og farsælla lífdaga, en ég vona að hún lafi nógu lengi til að Píratar hafi hrist af sér það fylgi sem þeir fengju núna ef kosið væri.

Uppsóp mánaðarins

Þrátt fyrir að janúar hafi virst óhemju langur vegna veðurfars og færðar hefur mér ekki tekist að blogga um nærri allt sem ég vildi. Því kemur hér örlítil samantekt.

666 milljónir væri nær lagi
Til þess að gæta þess að moskur rísi ekki á óheppilegum stöðum og tryggja þjóðleg gildi hefur forsætisráðherra lesið biskupnum fyrir bréf, sem hún svo sendi til föðurhúsanna, þar sem farið er fram á að ríkið bæti þjóðkirkjunni þá skömm og niðurlægingu að hafa mátt þola niðurskurð eins og hver önnur ríkisstofnun (sem hún auðvitað er ekki nema að því leytinu að hún er á framfæri ríkisins og þarmeð allra skattborgara hvaða trú eða trúleysi sem þeir annars aðhyllast). Verst að það er búið að leggja af ávísanahefti annars hefði Sigmundur Davíð getað haft þetta einfalt og skrifað bara 660 milljóna króna ávísun handa Agnesi, og allir (framsóknarmenn og flugvallarvinir) sáttir.

Framlag til jafnréttisbaráttunnar
Bæjarstjórn Kópavogs kom með nýtt útspil í baráttu kvenna fyrir jöfnum launum. Ef kona kvartar undan launum sínum er karlmaður lækkaður í launum, til að hún skammist sín. Markmiðið er að sjá til þess að engin önnur feti í hennar fótspor. Það hlýtur að vera góður starfsandi hjá bæjarstarfsmönnum eftir að hafa fengið þessi skilaboð.

Þessi er líka mjög hlynntur jafnréttisbaráttunni
Beint uppúr frétt Vísis:

Kardínálinn Raymon Burke heldur því fram að róttækum femínistum sé að kenna um barnagirnd presta innan kaþólsku kirkjunnar. Hann segir að femínistar skapi barnaníðinga, eða kynferðislega truflaða menn sem verði prestar og níðist á börnum.



Burke segir að róttækir femínistar hafi neytt kirkjuna til að taka á vandamálum kvenna, á kostnað vandamála karla. Að þeim hafi verið ýtt til hliðar.

 Þess vegna hafi karlmenn alist upp án almennilegrar sjálfsmyndar. Þá hafi þeir orðið háðir klámi, áfengi, eiturlyfjum og öðru.

 Hann segir að sá ruglingur sem róttækir femínistar hafi skapað varðandi kynferði karlmanna hafi leitt til þess að barnaníðingar hafi orðið prestar.

Þess má geta að allmargir andfeministar eru sammála kardínálanum um hræðilegar afleiðingar feminisma, að undanskildu þessu með barnagirndina. En mest eru þeir þó sammála því að karlmenn eigi sérlega bágt og það sé allt feministum að kenna.

Starfslaun listamanna
Listamannalaunum var úthlutað, við álíka fagnaðarlæti og venjulega, en Kristján Guðjónsson skrifaði fína úttekt á sögu þeirra og tilgangi, með hliðsjón af Háborginni – menning, fagurfræði og pólitík í upphafi tuttugustu aldar eftir Ólaf Rastrick, lektor í þjóðfræði.

Úttektin birtist í DV, svo að enn má lesa blaðið hvað sem síðar verður. Mikill galli er þó að Agnar Kr. Þorsteinsson er hættur að blogga hjá DV og hefur fært sig yfir til kvenfjandsamlega Kvennablaðsins.

Bærilegri tilvera minka
Það ber að fagna nýrri reglugerð um velferð minka, þótt auðvitað ætti heldur að setja lög sem bönnuðu minkarækt. Reglugerðin gerir þó þeim minkum sem haldnir eru í búrum lífið bærilegra, þ.e. ef henni er fylgt. Svo er bara að sjá hversu viljugir loðdýraræktendur eru að fara eftir henni. (Ég er hæfilega bjartsýn.)

Svellkátur
Að lokum ein krúttfrétt frá ársbyrjun. Bændur sóttu fé í sjálfheldu á gamlársdag og notuðu snjóþotu til að flytja lambhrút. Hrúturinn sést á myndbandi með fréttinni og þótt hljóðið sé ekki gott finnst mér ég greina „víííí“ gegnum vindgnauðið.

Kallarnir í kerfinu með eigin skoðun á því hvað megi bjóða konum uppá

Fyrir skömmu birti Hildur Fjóla Antonsdóttir skýrslu um rannsókn sem hún vann fyrir Innanríkisráðuneytið um „viðhorf og reynslu fagaðila sem starfa við meðferð nauðgunarmála innan réttarvörslukerfisins“ sem sýnir að konur sem kæra nauðgun mæta afturhaldssömum körlum í kerfinu sem minnkar líkurnar á að mál þeirra fái sanngjarna meðferð fyrir dómi.

Má lesa úr skýrslunni að ein helsta ástæða fyrir því að menn séu sýknaðir af nauðgun er viðhorf dómara til nauðgunar- og kynferðisbrotamála. Helga Vala Helgadóttir lögmaður segist helst mæta úreltum viðhorfum þegar um er að ræða mál er varða ofbeldi í nánum samböndum. Þar séu úrelt viðhorf ríkjandi bæði hjá rannsakendum og dómurum. Persóna dómara og mannleg reynsla þeirra skiptir máli við meðferð þeirra á nauðgunar- og kynferðisbrotamálum, eins og kemur fram hjá Hildi Fjólu, og hlýtur þá einnig að skipta máli ef þeir eru með gamaldags skoðanir á hlutverki kvenna eða eru jafnvel með kvenfjandsamleg viðhorf.

Þá kemur fram að margir „venjulegir menn“ eru kærðir fyrir nauðgun „en sá hópur er hlutfallslega lítill þegar kemur til ákæru“. Málin fara semsagt ekki frá fyrir dóm. En fari mál þeirra fyrir dóm þá njóta þeir sérstakrar velvildar dómaranna, því þeir samsama sig ofbeldismönnunum (ég fullyrði að þetta gera lögreglumenn líka og það sé ein ástæða þess að illa er unnið í nauðgunarmálum og þau leiða ekki til ákæru), þ.e. sjá menn eins og sig — venjulega menn í venjulegu starfi — og dæma þá síður seka, eða dæma þá vægar en þá sem eru útlendingar, dópistar eða hafa brotaferil eða „eiga við félagsleg-, geðræn, eða áfengisvandamál að stríða“. Þeim finnst semsagt annaðhvort ólíklegt að „venjulegir menn“ fremji nauðganir eða finnst glæpurinn ekki svo stórvægilegur miðað við hvað það yrði íþyngjandi fyrir svona næs gæja að sæta refsingu. Þetta kemur svosem ekkert á óvart en ágætt að fá það staðfest með skýrslunni.

Nú hefur Hæstiréttur fellt úr gildi þrjú nálgunarbönn sem lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu krafðist gegn mönnum sem höfðu beitt ofbeldi og hótunum gegn konum sem þeir höfðu átt í sambandi við og einn þeirra að auki hefnt sín með því að birta nektarmyndband af konunni á netinu.

„Nálgunarbönnin voru sett á menn sem grunaðir eru um að hafa brotið gegn fyrrverandi sambýliskonum sínum. Lögregla taldi konunum stafa ógn af mönnunum og að ekki væri unnt að vernda friðhelgi þeirra með öðrum og vægari hætti en nálgunarbanni.“

Hæstiréttur fellir hinsvegar úrskurðinn úr gildi á þeim forsendum að í einu málinu vanti gögn um fyrri afbrot mannsins, „í öðru sé hálft ár liðið frá ofbeldinu og ekkert bendi til þess að það endurtaki sig og í því þriðja eru rökin svipuð.“ Það virðist því ljóst vera að „Hæstiréttur skilji ekki alvöru málsins þegar kemur að heimilisofbeldi“.

Afstaða Hæstaréttar til nálgunarbanns er auðvitað alveg í stíl við það sem fram kemur í rannsókn Hildar Fjólu. Þótt einn angi löggæslu og réttarkerfisins taki málstað brotaþola alvarlega, þá er réttur hins venjulega íslenska karlmanns, á öðrum stigum málsins, hærri en eitthvert kerlingavæl.

Reykjavíkurborg ákvað í fyrra í samvinnu við lögreglustjórann á höfuðborgarsvæðinu að vinna markvisst gegn heimilisofbeldi og öðru kynbundnu ofbeldi. Halldóra Gunnarsdóttir, sérfræðingur Reykjavíkurborgar í jafnréttismálum, segir að sá möguleiki á að nýta nálgunarbannið hafi verið afar lítið notaður og þetta sé e.t.v. upphafið af því að nota hann í meira mæli „og ef þetta eru viðbrögð hæstaréttar þá er þessi lagaheimild ekki að gagnast.“

Alda Hrönn Jóhannsdóttir aðstoðarlögreglustjóri höfuðborgarsvæðisins segir að árið 2005 hafi tekið gildi verklagsreglur um heimilisofbeldi en lögreglan hafi ekki unnið eftir þeim að öllu leyti. „Viðhorf lögreglunnar og samfélagsins var stundum að þetta væru einkamálefni fólks.“ Og lögregluembættin létu þess mál bara danka.

Breyting varð á þegar lögreglan á Suðurnesjum undir stjórn Sigríðar Bjarkar Guðjónsdóttur hóf að fara eftir verklagsreglunum. Nú er Sigríður Björk orðin lögreglustjóri í fjölmennasta umdæmi landsins, höfuðborgarsvæðinu. Hún er reyndar umdeild um þessar mundir vegna (grunsamlegrar) aðkomu hennar að lekamálinu og allt eins líklegt að hún verði ekki lengi í þessu starfi. Það er miður fyrir þennan málaflokk því Sigríður Björk er líklegust til að koma honum í sæmilegt lag (best væri auðvitað ef heimilisofbeldi yrði úr sögunni) en það má þá allavega vona að eftirrennarar hennar verði ekki svo skyni skroppnir að hætta að vinna í málaflokknum heldur fylgi þeim verkferlum sem greinilega eru komnir í gang hjá embættinu.

Eftir stendur að jafnvel þótt eitt embætti eða ein manneskja kunni og noti rétt viðbrögð og aðferðir þegar upp kemst um heimilisofbeldi og ofsóknir fyrrverandi maka, þá dugir það ekki til ef restin af mannskapnum í kerfinu er föst í gamalli heimsmynd þar sem konum ber að þola allt það sem karlmenn bjóða þeim uppá: barsmíðar, nauðganir, hótanir, hefnd.

Bakþankarugl

Hildur Sverrisdóttir borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins skrifar stundum bakþankapistla í Fréttablaðið. Í dag ákvað hún að gera að umtalsefni ákvörðun breskrar nefndar um að banna tilteknar kynlífsathafnir í klámmyndum. Það er tvennt sem ég hef við pistil Hildar að athuga (ég læt fyrirsögnina liggja milli hluta en hún fór ekki vel með morgunmatnum mínum). Í fyrsta lagi leggur hún í pistlinum að jöfnu baráttu samkynhneigðra og klám, sem mér finnst í hæsta máta ósmekklegt. Í öðru lagi leggur hún að jöfnu kynlífsathafnir í klámmyndum og kynlífsathafnir sem tjáningu á trausti og ást.

„Með sama hætti er það svo að þótt einhverjum þyki tilteknar kynlífsathafnir skrýtnar og afbrigðilegar þá geta þær hvort sem okkur líkar betur eða verr verið jafnmikil trausts- og ástartjáning á milli tveggja einstaklinga sem eru þannig innstilltir.“

Sér hún engan mun á því sem fólk gerir sín á milli í kynlífi sem tjáningu á trausti og ást (eða bara sér til skemmtunar) og því að gera það á launum fyrir framan myndavélar, ætlað til dreifingar um heiminn?

Fyrir margt löngu skrifaði ég þetta:

„Fólki sem þykir kynlíf gott, fallegt og skemmtilegt, er óskiljanlegt hvernig hægt er að rugla saman nauðgun og kynlífi, vændi og kynlífi eða klámi og kynlífi.“

Veit Hildur — sem var framkvæmdastjóri V-dagssamtakanna — ekki um napra stöðu kvenna í klámmyndabransanum? Þær, einsog konur í vændi og strippi koma að langstærstum hluta úr slæmum félagslegum aðstæðum og/eða eru fíklar. Þær hafa nánast allar verið beittar kynferðisofbeldi, flestar áður en þær urðu fullorðnar.

Ég veit ekki um forsendur þessarar bresku nefndar (mér hefði fundist nær að hún leggði til algert bann við klámmyndagerð) en Hildur þykist vita að nefndarmönnum hafi einfaldlega fundist flengingar, hnefun og saflát ógeðsleg. Það má vera, en getur ekki verið að nefndin hafi líka haft áhyggjur af því að þessar athafnir yrðu, með tilstuðlan netsins sem dreifir þessum klámmyndum, næsta „allir verða að gera svona til að vera gjaldgengir í kynlífi“, rétt einsog kynfærarakstur og endaþarmsmök? Eða jafnvel haft áhyggjur af líkamlegri heilsu klámleikkvenna? Er bara eðlilegt að hnefun sé partur af vinnunni þeirra, einsog endaþarmsmök virðast vera? Og, svo ég víki aftur að orðalagi bakþankapistilsins: Hvernig er hægt að segja að slíkar athafnir séu trausts- og ástartjáning á milli tveggja einstaklinga þegar báðir aðilar gera þetta (eða það er gert við þá) gegn greiðslu, sér til framfærslu? Ja, nema auðvitað að til að geta, með vísun í orðið ástartjáning sagt að þetta snúist um „tjáningarfrelsi“, sem er einhver sorglegasta afsökun þeirra sem réttlæta klám.

Bakþankapistillinn er auðvitað skrifaður gegn því sem frjálshyggjupostular kalla forræðishyggju. Þessvegna er blandað saman kynlífi og klámi til að láta í það skína að þetta sé fyrsta skefið að því að banna fólki að stunda það kynlíf sem það vill.

Nei ekki hann heldur

Úr því ég er nú farin að sverja af mér fylgispekt við fólk með vafasamar tilhneigingar, þá rifjaðist upp fyrir mér þegar feministar voru skammaðir fyrir að halda hlífiskildi yfir Erpi Eyvindarsyni því hann væri með okkur í liði. Hann slyppi við gagnrýni því hann hefði lýst því yfir að hann væri feministi og styddi VG.

Ég man vel eftir viðtali við Erp fyrir margt löngu þar sem hann sagði „ef ég væri kona þá væri ég rauðsokka“. Ég man líka að hann varði kvenfyrirlitningu í textum sínum á þeim forsendum að hann og hinir hljómsveitarmeðlimirnir í XXX-Rottweilerhundum væru bara „með fyrirlitningu á flestu. Konur og hommar sleppa nú bara alveg ágætlega miðað við aðra.“

Ég man hinsvegar ekki eftir að hafa heyrt lag með Erpi árum saman ef þá yfirleitt. Löngun mín til að hlusta á hann hefur engin verið. Þessvegna kom mér mjög á óvart þegar ég las reiðilesturinn yfir vinstri sinnuðu feministunum fyrir að vera svona einlægir stuðningsmenn hans. Að sama skapi hafa feministar verið krafðir skýringa á að gagnrýna ekki texta Megasar og fyrir að fordæma ekki stefnuyfirlýsingu Valerie Solanas. Ég spyr: þurfa allir feministar að vera gjörkunnugir verkum þessa fólks og tilbúnir að svara fyrir þau?

Ég þekki Erp ekki og veit ekki hans lífsskoðanir umfram það sem hann segir opinberlega, en mér hefur sýnst hann vera sami hræsnarinn og alltof margir aðrir karlmenn sem eru til vinstri í pólitík. Þeir segjast hlynntir jafnrétti kvenna og vilja að konur rífi kjaft því allir eiga að rífa kjaft. En þær mega samt ekkert rífa kjaft við karlmenn eða segja þeim að líta í eigin kvenfyrirlitningarbarm. Þeir vilja auðvitað ekkert fórna kláminu sínu eða hætta að líta fyrst og fremst á konur sem kynverur (samt í góðu sko, því þeir elska „þessar mellur“) og verja kynlífsiðnaðinn með kjafti og klóm. Og svo smæla þeir framan í heiminn og finnst þeir nokkuð góðir. Afþví að stundum hentar þeim að segjast vera feministar.

Óverjandi en hann ver það samt

Mér urðu á þau mistök um daginn að hrósa grein eftir Pírata. Lyklaborðið var varla kólnað þegar Helgi Hrafn Gunnarsson þingmaður Pírata hóf upp raust sína til að mótmæla — í nafni tjáningarfrelsisins — að vefsíðu þokkapilta Íslamska ríkisins var lokað. Hann vill að Íslendingar og heimurinn allur geti skoðað síðuna til að kynna sér málstað Íslamska ríkisins.

„þetta snýst ekki um frelsi þeirra til að tjá sig heldur frelsi þitt og mitt til að vera upplýst um samtökin.“

Segir Helgi Hrafn í athugasemd við frétt um málið.

Ég hef einsog ég hef áður rakið, allt aðrar hugmyndir um tjáningarfrelsi. Í mínum huga er það frelsi til að andæfa yfirvaldinu. Hver sem er ætti að mega gagnrýna þjóðhöfðingja, ríkisstjórn og embættismenn án þess að vera refsað fyrir. En flestir — þar á meðal Píratar —virðast þó skilja það svo að þetta frelsi sé frelsi allra til að segja allt um alla, hversu niðrandi sem það er og að auki birta opinberlega allan andskotann hversu viðurstyggilegur hann er og hvaða afleiðingar það hefur fyrir einstaklinga og þjóðfélagshópa, þar með talið áróður þeirra sem stunda mannrán, manndráp, afhausanir, kynlífsþrælahald og stefna að yfirráðum.

Síðar í sama athugasemdaþræði við fréttina um lokun vefsíðu Íslamska ríkisins kemur Helgi Hrafn með margþvælda klisju, þessa um einstaklingsábyrgðina.

„Enginn hefur verið neyddur til að skoða þessa síðu og ef þú vilt ekki skoða hana, einfaldlega ekki skoða hana. Ef þú vilt ekki að börnin þín skoði hana, blokkaðu hana á netinu þínu (það eru leiðbeiningar til þess hjá öllum helstu internet-fyrirtækjum).“

Áherslan er á að „þú“ bregðist við sem einstaklingur ef þú hefur eitthvað á móti einhverju. Hugtakið samfélag tekið út úr myndinni, samfélag má ekki bregðast við. Ef einhverjir einstaklingar hafa ekki rænu á að stoppa börnin sín eða uppfræða þau, þá skiptir engu máli hvað verður um þau börn, þeim er bara nær að eiga svona lélega foreldra. Fjöldi ungra karlmanna hefur lagt land undir fót til að berjast með Íslamska ríkinu. Kannski eiga þeir allir lélega foreldra, en kannski hafa þeir heillast af áróðri vígamannanna. Það er áróðurinn sem var verið að reyna að skrúfa niður í. Auðvitað spratt síðan upp aftur en það var samt einstaklega sérkennilegt af þingmanni Pírata að sýna „aðferð til þess að komast inn á lokaða vefsíðu Ríkis íslams“.

Meydómur til sölu — nýjar vörur daglega

* Varúð - eftirfarandi lestur gæti valdið vanlíðan *

Danska sjónvarpið sýndi ekki bara þátt um múslimska skóla í gær heldur líka heimildarmynd um vændi í Kambódíu, nánar tiltekið sölu á meydómi ungra stelpna. Það virðist vera hjátrú í Kambódíu að kynlíf með hreinni mey sé lykillinn að eilífri æsku, karlarnir lifi lengur og líti betur út. Einn karlmaðurinn sem talað var við sagði glaðhlakkalegur að fólk héldi að hann væri yngri en hann er því hann stundar að kaupa sér hreinar meyjar. Þá hefur hann stelpuna til afnota í viku og eftir það er hún seld á vændishús. Talað var við eina 19 ára stelpu sem hafði verið seld þannig árinu áður, til viku afnota fyrir einhvern kall og svo í vændi, og henni taldist til að hún væri búin að stunda kynlíf með 700 mönnum.

Í þættinum kom fram hvað kostar að kaupa stúlku með óskertan meydóm og hvað hún er svo seld á í vændishúsi fyrsta mánuðinn eftir hún kemur þangað og svo smápeningarnir sem hún vinnur fyrir eftir það. Einn viðmælandi frá hjálparsamtökum benti á að litið væri á kvenlíkamann sem neysluvöru og verðgildið er mest þegar konan er hrein mey. Eftir það missir konan verðgildi sitt og þá þarf nýja vöru í staðinn. Þessvegna eru alltaf fleiri og fleiri kornungar stelpur neyddar í vændi.

Það var semsagt talað við fjölda manns frá ýmsum hliðum málsins, embættismenn, mæður sem hafa selt dætur sínar (önnur vildi vara aðra foreldra við að selja dætur sínar, hin íhugaði leiðir til að kaupa dóttur sína aftur), fólk sem starfar fyrir félagasamtök sem hjálpa stúlkum sem seldar hafa verið mansali, einnig kúnna, nauðgara og vændiskonur.

Flestar vændiskvennanna höfðu sömu sögu að segja. Einhver úr fjölskyldu þeirra hafði selt meydóm þeirra og eftir það beið þeirra ekkert nema vændið. Þær voru hataðar heima í þorpinu ef þær reyndu að snúa þangað aftur. Sumum hafði verið lofuð vinna í verksmiðju, einhverjar voru að létta undir með bláfátækum foreldrum sínum (þaraf ein 13 ára), ein hafði sofið hjá kærastanum og eftir það var það bara vændið. Hún sagðist ekki hafa gert sér grein fyrir að meydómurinn skipti svona miklu máli, þá hefði hún aldrei sofið hjá kærastanum, sem svo stakk auðvitað af þegar hann hafði fengið sitt. Hún var sú eina af viðmælendunum sem ekki hafði upplifað nauðgun sem sína fyrstu kynlífsreynslu.

Auk þess sem stelpurnar þurftu að selja sig og sáu ekki framá neitt annað líf (vitandi þaraðauki að þær verða ekki langlífar, u.þ.b. helmingurinn fær hiv/aids) er þeim oft og iðulega nauðgað. Ein sagði frá því að um tugir manna hefðu nauðgað sér og skilið sig eftir í skurði til að deyja, en hópnauðganir fara mjög í vöxt í Kambódíu. (Myndin er gerð 2009, ég veit ekki hvort þeim hefur fækkað eða fjölgað síðan.) Starfsmaður hjálparsamtaka sagði skelfilega sögu af stúlku sem hafði dáið eftir slíka hópnauðgun; sagan sú minnti ekki lítið á frásagnir af slíkum atburðum á Indlandi.

Hópur af ungum strákum ræddi frjálslega um kaup á vændi og að þeir kipptu stundum með sér vændiskonu sem þeir nauðguðu margir saman. Þeir sögðu frá þessu eins og ekkert væri sjálfsagðara. Þeir sögðust fara á karókíbarinn þarsem þeir sjá klámmyndir þar sem margir menn eru um eina konu og þá vilja þeir prófa það allt með einhverri stelpu (vændiskonu). Henni er svo bara hótað ofbeldi ef hún ekki hlýðir, ef hún vill ekki þýðast alla viðstadda karla er henni nauðgað.

Margir viðmælenda, vændiskonur, kúnnar og starfsmenn hjálparsamtaka sögðu að klámmyndir væru orsök hópnauðgana. (Áhugasamir andfeministar um tölfræði geta farið til fjandans af því tilefni.)

Þessi mynd var mjög sláandi. Fram kom að það þyrfti að herða refsingar og kenna karlmönnum að virða konur. Og skilaboðin frá einum viðmælandanum voru skýr: Ef það er engin eftirspurn þá er ekkert vændi. Ef það er ekkert vændi er ekkert mansal og ekkert ofbeldi gegn konunum.

Aftur: ef karlar heimta ekki konur til að kaupa þá er ekkert vændi.

Ég ragmana stuðningsmenn vændis að réttlæta þessa meðferð á konum og stúlkubörnum.

Lof og last

LOF

Aníta Hinriksdóttir, 17 ára hlaupakona úr ÍR, kom langfyrst í mark á heimsmeistaramóti 17 ára og yngri og er því heimsmeistari í 800 metra hlaupi í aldursflokknum. (Munum eftir því þegar íþróttafréttamenn velja (enn einn fótboltakallinn) íþróttamann ársins um áramótin.)

Lofsverð afstaða ESB til menningar og lista. „Framkvæmdastjórn Evrópusambandsins lítur á listir og menningu sem mikilvæga fjárfestingu. Sambandið ætlar að auka framlög til menningarmála um níu prósent á næstu árum.“ (Það væri munur ef stjórnvöld hér hugsuðu eins, en þvert á móti, Illugi og hagræðingarhópurinn standa með reiddan kutann yfir menningarmálum og enginn veit enn hvar höggið verður þyngst.)

Allir sem skrifa um Ólaf Ragnar Grímsson í því skyni að afhjúpa hann eiga lof skilið. Þessvegna fær fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins Þorsteinn Pálsson að vera með hér fyrir grein sína um véfréttina ÓRG.
„Eftir boðskapnum þarf [stjórnarandstaðan] aftur á móti að efna til málþófs þegar þar að kemur til þess að véfréttin fái svigrúm til að glöggva sig á hver hafi undirtökin í almenningsálitinu.“

Þá er lofsvert af Sæunni Ingibjörgu Marínósdóttur að ræða tilhögun mála í Húsdýragarðinum (sem lesa má á bloggi Árna Stefáns Árnasonar).

„Raunverulega fréttin er sú að dýrin í Húsdýragarðinum eru látin fjölga sér á hverju vori í þeim eina tilgangi að uppfylla einhvers konar skemmtanaþörf fyrir okkur mannfólkið. Þarna fæðist fjöldinn allur af ungviði árlega með þann eina tilgang í lífinu að þjóna sem einhvers konar trúðar í nokkra mánuði og enda líf sitt örfárra mánaða gamalt vegna þess að aðsókn minnkar að hausti, starfsemi garðsins færist í vetrarbúning, krúttfaktorinn dvínar og rýma þarf fyrir umgangi næsta árs. Mér finnst það blóðugt tilgangsleysi í fyrsta lagi að reka dýragarða og hafa þar lifandi verur til sýnist, og enn verra þykir mér að framleiða ungviði á færibandi og drepa það svo nokkrum mánuðum síðar. Ár eftir ár eftir ár.“

LAST

Í ljósi nýrra frétta af kæru Egils Gillzeneggers Einarssonar á hendur kvenna sem sökuðu hann um nauðgun, þá er undarlegt að sjá honum veifað sem skemmtiatriði á Þjóðhátíð. (Eða ekki.)

Það er ömurlegt að Ólafur F. Magnússon hafi látið annað eins útúr sér og hann sagði, ítrekað og opinberlega, um múslima.

Ógeðfelld frétt um karlmenn sem ráða sér konur því þeir sækjast eftir brjóstamjólk þeirra, og vilja jafnvel drekka hana með því að leggjast á brjóst. Það var óþægilegur en fyndinn brandari í Little Britain, en í raunveruleikanum er það bara ógeðslegt. Konur sem selja úr sér mjólkina með þessum hætti eru varla að því nema úr neyð, sem gerir þetta enn verra.

Rúmlega sextugur starfsmaður á frístundaheimili í Breiðholti fékk eins mánaðar skilorðsbundinn dóm í Héraðsdómi Reykjavíkur fyrir að hafa haft barnaklám í sinni vörslu. Það er semsagt í lagi að hann girnist börn - og börnin sem hann vinnur með daglega - svo framarlega sem hann gerir ekkert. Það verður beðið með frekari aðgerðir gegn honum þangað til. Eða allavega þar til hann verður staðinn að verki.

Hagræðingarhópur ríkisstjórnarinnar. Ekki bara vegna þess að innanborðs eru Vigdís Hauksdóttir sem er svarinn andstæðingur menningar og lista, og Guðlaugur Þór sem var settur til höfuðs Landspítalanum á sínum tíma, heldur það sem þau hyggjast gera. Það sem Kristján Þór Júlíusson heilbrigðisráðherra sagði um einkavæðingu heilsugæslunnar vekur hroll.

Sjálfsupphafningarhátíðartenglaveisla

Fyrir tveimur dögum átti ég sjö ára bloggafmæli. Að þessu sinni gleymdi ég því ekki heldur fylltist valkvíða því ég vissi ekki hvernig ég ætti að halda uppá afmælið. Helst langaði mig að rifja upp gamla pistla (enda eru afmæli hátíð sjálfsupphafningar) og þá í einhverjum 'tíu bestu pistlarnir'eða 'bestur í sínum flokki' dúr, en þar sem ég hef ekki náð að lesa nema u.þ.b. helming allra bloggfærslna þessara sjö ára þá fannst mér ég ekki geta valið þá sem mér þykja bestir. Hinn möguleikinn, að birta (eða benda á) einn pistil úr hverjum flokki en þar sem flokkarnir eru rúmlega fjörtíu (og mættu vera fleiri; í yfirferðinni bætti ég reyndar 'líkamsvirðing' við) þá var það heldur ekki gerlegt. Niðurstaðan var sú að taka nokkur sýnishorn frá hverju ári og reyna að hafa þau fjölbreytt en jafnframt sýna fram á að ég skrifa ekki bara um klám, nauðganir og vændi, þó þau umfjöllunarefni séu mér hugleikin.

Þetta eru þá pistlarnir sem ég valdi að vísa til.

[ágúst 2006]
Um lítið umburðarlyndi gagnvart konum sem hafa orðið fyrir kynferðisofbeldi eða annarri þungbærri lífsreynslu.

[september 2006]
Þýtt og endursagt um rétt karla til að horfa á klám, nektardans og kaupa vændi.

[september 2006]
Forveri lof og lasts þáttarins sívinsæla, hér heitir flokkunin gott fólk og vont fólk.

[desember 2006]
Forréttindi karlmanna, listi skrifaður uppúr Veru.

[febrúar 2007]
Hæstaréttardómararnir (þ.á m. kunnugleg nöfn sem nýverið hefur verið rætt um vegna sýknudóms)sem standa vörð um karlveldið.

[september 2007]
Um ofupplýsta umburðarlyndisfíkla, þ.e.a.s. feminista.

[nóvember 2007]
Um hegðun karla.

[janúar 2008]
Gekk kvennabarátta út á að verða eins og strákarnir?

[apríl 2008]
Um fangelsisvist og mikilvægi þess að dómar yfir ofbeldis- og kynferðisbrotamönnum séu þyngdir.

[október 2008]
Pistill um frjálshyggju skrifaður tveimur dögum áður en guð var beðinn að blessa Ísland.

[desember 2008]
Úttekt á afhverju ég sniðgeng Nestlé.

[maí 2009]
Pistill um hvernig orðið nauðgun er notað af misvitrum mönnum.

[júní 2009]
Styrktarforeldrar og þakklæti barnanna sem styrkt eru.

[ágúst 2009]
Samantekt á umræðu um bótaþega.

[nóvember 2009]
Um ESB, Lífsval og kýr.

[janúar 2010]
Pistill um skilgreiningar og einkenni siðblindu þar sem má að auki finna vísanir í pistlaröð Hörpu Hreinsdóttur um sama efni.

[febrúar 2010]
Hér fjalla ég um spilavíti sem þá var fyrirhugað.

[mars 2010]
Saga strippstaða hér á landi.

[maí 2010]
Líkamsvirðingarpistill um að konur eigi ekki að hata kvenlíkama, sinn eigin eða annarra.

[maí 2010]
Skotveiðimenn og fjöldafugladráp.

[nóvember 2010]
Viðhorf til fátæktar á tímum Dickens og nú.

[júní 2011]
Hinar myrku miðaldir tóbaksfíklanna.

[júní 2011]
Pistlaröðin um bleikt.is sem skrifuð var í fjórum hlutum í júní 2011. (Ég þyrfti auðvitað að leggjast í rannsóknir á bleikt.is til að sjá hvað hefur breyst síðan ég skrifaði þetta (hef ekki haft áhuga) en veit þó að þær tóku sig verulega á varðandi þýtt erlent efni og nú mun það ekki lengur vera birt sem aðsendar greinar lesenda eða frumsamið íslenskt efni.)

Og að lokum:

Fóstureyðingapistlarnir (í þessari bloggfærslu eru semsagt tenglar á tíu pistla um fóstureyðingar sem flestir voru skrifaðir í júní 2007).

Lof og last

Ekki gafst tækifæri til að fjalla um fjölmörg mál í maímánuði en til að bæta úr því verður útdeilt lofi og lasti í snarheitum. Fyrst verður þó bent á nokkra góða pistla sem lesendur ættu ekki að láta framhjá sér fara.

Frábærar vangaveltur Hildar Ýrar Ísberg um „íþróttir fyrir alla“.

Páll Ásgeir Ásgeirsson bendir á að viðhorf heimamanna eru ekki endilega náttúrunni fyrir bestu.

Kristín Einars skrifar opið bréf þar sem hún hvetur Sigmund Davíð til að snúa af virkjanaleiðinni og rekur framleiðsluferli áls. (Auðvitað eru engar líkur á að SDG taki mark á þessu. Hafi hann lesið Draumalandið — eða bara fylgst með — veit hann þetta allt saman, hafi hann ekki lesið það þá hefur hann hvorteðer engan áhuga og hefur ekki héðanaf).


LOF
Gunnsteinn Þorgilsson, bóndi að Sökku í Svarfaðardal, á lof skilið fyrir góðverk sem hann vann á dögunum við annan mann, Baldur Þórarinsson frá Bakka. Þeir gerðu hálmdyngju fyrir álftir að verpa í en í óefni stefndi með varpið. Svona eiga bændur að vera.

Lofsverður samtakamáttur feminista um allan heim varð til þess að Facebook mun endurskoða hvernig brugðist verður við kvenhatri og öðrum hatursáróðri á sem notendur birta.

Það er lofsvert að einn hluthafa í Hval hf (Birna Björk Árnadóttir) vill að félaginu verði slitið því hvalveiðihluti félagsins standi ekki undir sér og afurðir seljist treglega.

Lof fær HSÍ fyrir að mismuna ekki konum og körlum (öfugt við KSÍ).

Ánægjulegt er og lofsvert að samkynhneigðir geta nú gifst í Frakklandi eins og aðrir borgarar. Sko Frakka, þetta tókst þeim þó að kaþólikkar (og að öllum líkindum fleiri trúfífl) meðal þeirra hafi verið með æsing yfir þessum sjálfsögðu réttindum.


LAST

Kjósendur, sérstaklega þeir sem kusu Framsóknarflokkinn.

Fleiri eðjót: ferðamenn sem halda að ísjakar séu leikmynd fyrir skemmtilegar uppákomur.

Enn einu sinni komst upp að KSÍ er einbeitt í að mismuna konum og körlum með öllum ráðum. Nú hefur komið í ljós að það þykir svo ómerkilegt að dæma kvennaknattspyrnu að laun dómara eru lægri heldur en þeirra sem dæma karlafótbolta, þó völlurinn sé jafnstór, leikmennirnir jafnmargir og leiktíminn jafnlangur.

Mismunun gagnvart knattspyrnukonum er útbreidd: Akureyrarbær stundar líka kynjamismunun.

Ekki má gleyma skammarlegri meðferð á Króötunum sem fluttir voru úr landi, sannkallaðir gripaflutningar. Það er ömurlegt að íslensk stjórnvöld með fulltingi Útlendingastofnunar skuli koma svona fram við fólk.