Vegið úr launsátri

Rasistasíðan

2012-02-01T23:30:00.003Z

Þegar ég fór inn á rasistasíðuna á mánudag sá ég vefsíðu með myndum. Engir tenglar virtust vera á henni og en nokkrar myndir og eitthvað um að senda ætti nafngreindan mann til Afríku (ég áttaði mig ekki á nafni mannsins og vissi ekki hver konan með börnin var).

Ég verð að viðurkenna að ég skildi ekki alveg afhverju fólk varð svona rosalega reitt yfir síðunni og afhverju löggan var komin í málið. Svo skoðaði ég aftur í gær og þá sá ég tenglana og las ég allan viðbjóðinn. Mér varð illt.

Mikið djöfull getur fólk verið klikkað og ógeðslegt.

Svo er þeim líka bara skítsama, enda búnir að fá borgað

2012-01-31T15:47:00.002Z

Það virðist augljóst að ástæðan fyrir því að lýtalæknar neita að láta Landlækni fá nöfn kvenna sem hafa fengið silíkonpúða er ekki persónuvernd kvennanna, heldur sú að þeir óttast að upp komist um skattsvik sín. Það er allavega ekki umhyggja fyrir konunum sem hindrar þá í að gefa þeim færi á að njóta aðstoðar hins opinbera við að komast að því hvort þær séu með tifandi tímasprengjur fastar við sig.

Ég vil líka breyta þessu öfgafulla samfélagi

2012-01-24T20:00:00.005Z

Ekki vissi ég um sérlegt kvennahorn Vinnumálastofnunar þar sem konum er vísað á matseld og barnauppeldi fyrr en ég las það í pistli Sóleyjar Tómasdóttur og hjá Þórhildi Laufeyju Sigurðardóttur á Knúzinu. Það er nú ágætt að þessi hluti vefsíðu þessarar opinberu stofnunar er afmarkað við konur, ekki má hrella karlmenn með því að upplýsa þá um nýjustu tísku í kökuskreytingum.

En talandi um Sóleyju Tómasdóttur. Í pistlinum skrifar hún um í hvernig samfélagi hún vill búa. Og mikið hjartanlega er ég sammála henni, eins og alltaf.

Meðvitundarleysi markaðarins

2012-01-23T23:34:00.007Z

Ég er auðvitað mjög sátt við að Guðný Þorsteinsdóttir vakti athygli* á kynskipta ísnum en þó ég hafi ekki vitað um tilvist hans fyrr en í gær þá náði ég varla að verða hissa áður en markaðsstjóri Emmessíss tilkynnti að ísinn yrði tekinn af markaði. Það þykja mér nokkuð snögg viðbrögð og mættu fleiri taka sér það til fyrirmyndar. Eitthvað virtist því markaðsstjórinn vita um hvernig ætti að lágmarka skaða og reyna að sjá til þess að fjöldi fólks færi ekki að sniðganga fyrirtækið. En að öðru leyti virðist hann vera algerlega úr öllu sambandi við samfélagið og samfélagsumræðuna.

Nú hefur Femínistafélag Íslands starfað í næstum níu ár. Allan þann tíma hefur félagið verið mjög sýnilegt og vakið athygli á mörgum málum sem varða jafnrétti kynjanna, þ.á m. staðalmyndum og hvernig þær birtast í auglýsingum og markaðsherferðum. Oft og iðulega verður uppi fótur og fit þegar félagið ályktar um einhver mál eða sendir frá sér tilkynningar eða talkonur þess koma fram í fjölmiðlum. Þegar yfirlýstir feministar tjá sig um jafnréttismál er hið sama uppi á teningnum, ekki síst ef um stjórnmálamann er að ræða — og þá sérstaklega ef viðkomandi heitir Kolbrún Halldórsdóttir eða Sóley Tómasdóttir.

Þessvegna er með miklum ólíkindum að hægt sé að vera svo meðvitundarlaus að halda að staðalímynd sé eitthvað sem fyrirtæki eigi að nota sér til markaðssetningar og útskýra það svona: „Við héldum bara að það væri þarna ákveðin staðalímynd og við ætluðum ekkert endilega að vera að búa hana til eða auka á hana eða eitthvað slíkt“. Markaðsstjórinn virðist halda að staðalímynd sé eins og jólakökumót og úr því að það sé fyrir hendi þá sé upplagt að nota það.** Hefur hann ekkert lesið eða heyrt um gagnrýni feminista á staðalímyndir?***

Um bleika og bláa litinn sem einkennandi lit fyrir annarsvegar stelpuís og hinsvegar strákaís**** þá segir hann: „Þetta er bara eitthvað sem byrjar strax á fæðingardeildinni og við töldum bara að þetta væri eitthvað sem væri samþykkt, eins langt og það nær.“ Og þessi litaskipting, og einmitt að hún byrji á fæðingardeildinni, hefur auðvitað aldrei komið til umræðu í samfélaginu, svo ég segi nú ekki á þingi?

Árið 2012 er jafnréttisbaráttan — svo ég segi ekki kynjastríðið — enn í fullum gangi. Þessvegna er furðulegt að álykta að „nú árið 2012 myndi þessu bara vera tekið sem þetta er, léttur húmor og grín.“ Ekki að ég haldi að kynskiptur ís sé alvarlegasta vandamál samtímans, en slíkt meiriháttar meðvitundarleysi á samtíma sinn og samfélag er skaðlegt.

Það er greinilega hægt að komast í ágætis starf hjá sæmilega virtu fyrirtæki, hugsanlega með einhverja menntun í markaðsfræðum, en án þess að vera með nokkurri meðvitund. Þar sem margháttuð fjölmiðlaumræða virðist ekki ná til fólks í svona störfum þá legg ég til að feministar, hvort sem er í félagi eða utandeildar, taki hús á auglýsingastofum og markaðsdeildum og neiti að fara fyrr en allir starfsmenn hafa hlýtt á stuttan fyrirlestur um feminisma, staðalímyndir og samfélagslega ábyrgð.

__

* Góður punktur hjá Agnari, bróður Guðnýjar, um hvernig talað er um konur sem gagnrýna. Eins og hann segir: „Karlmennirnir hafa kannski meiri vigt í svona málum heldur en konur að mati viðkomandi aðila“, og er þá að tala um hvernig karlmennirnir 100, sem sendu bréf vegna Þjóðhátíðar, eru ekki gagnrýndir jafn harkalega og konur sem voga sér að ræða nauðganirnar þar. (Svipað sagði ritstjóri Fréttablaðsins reyndar.)

** Forsvarsmenn Lego aðhyllast líka staðalímyndamarkaðssetningu fyrir börn.

*** Hann er kannski eins og bloggarinn og vinur hans sem fylgjast greinilega ekki með feminískri umræðu og lesa ekki Knúzið, en fullyrða samt að feministar hafi ekki tjáð sig um PIP brjóstapúðana. Viðhorfið er þá: ef ég sé það ekki þá er það ekki til.

**** Markaðsstjórinn meðvitundarlausi segir að ekki hafi verið gerð „vísindaleg könnun“ hjá Emmessís á bragðskyni fólks eftir aldri og kyni. Nú legg ég til að hann rannsaki, vísindalega eða bara í sínu nánasta umhverfi, hvernig gangi að fá stráka á grunnskólaaldri til að borða matvöru sem merkt er stelpum, lesa bækur sem kynntar eru sem stelpubækur eða ganga í bleiku. Hann þarf ekki að birta niðurstöðurnar.

Hundrað kallinn að standa sig

2012-01-18T15:38:00.006Z

Það er full ástæða til að fagna því framtaki eitt hundrað karlmanna sem skrifað hafa Elliða Vignissyni, bæjarstjóra í Vestmannaeyjum, Karli Gauta Hjaltasyni, lögreglustjóra í Vestmannaeyjum og Tryggva Má Sæmundssyni, framkvæmdastjóra ÍBV og nefndarmanns í Þjóðhátíðarnefnd.

Í bréfunum er spurt hvort til standi að gera ráðstafanir vegna þeirra fjölda nauðgana sem framdar eru ár hvert á Þjóðhátíð (fimm nauðganir voru kærðar síðast), hvort leyfi verði gefið fyrir að halda hátíðina í ár og af hverju ÍBV og Vestmannaeyjabær hafi ekki lagt neinn kostnað í áróður sem beinist að hugsanlegum nauðgurum. Einnig er spurt hversu margar nauðganir þurfi til að Vestmannaeyjabær taki fyrir að Þjóðhátíðin verði haldin.

Bréfin má lesa hér og hér eru nöfn karlmannanna aðgengileg eitt hundrað.

Ég er þakklát þessum karlmönnum.

Karlar sem flokka konur, birta af þeim myndir og dæma

2012-01-17T22:17:00.005Z

Ein af afleiðingum þess að upp komst um notkun iðnaðarsilíkons í brjóstapúða er sú að karlmenn hafa nú opinskátt skemmt sér við að viðra skoðun sína á brjóstum. Þeir hafa notað öll niðrandi orðin, talað um kosti og galla stórra og smárra, og ýmist dásamað stækkunarmöguleikana eða fordæmt þá fordild kvenna að leggjast undir hnífinn (til að þóknast karlmönnum sem hafa brjóst á heilanum). Og svo hafa þeir legið löngum stundum á netinu til að skoða myndir af brjóstum og birt á bloggum eða við fréttir til að leyfa lesendum að njóta með sér. Í nafni upplýstrar umræðu um skaðsemi iðnaðarsilíkons hafa svo karlmenn sem eru áhugamenn um brjóst þyrpst inná síðurnar til að gefa einkunnir og viðrað skoðun sína á brjóstum. Allir ógurlega glaðir að skoða brjóst og láta vita hvað þeim þyki flottast.

Þetta er auðvitað mikil tilbreyting frá öllum 'hinum' karlmönnunum sem liggja á netinu og skoða kvenmannsskrokka í bútum og gefa þeim einkunn eftir útliti og hvernig þeim hugnist að konur líti út.

Dæmi um niðrandi orðalag má finna hér, og dæmi um brjóstasýningablogg* hér. Af því síðarnefnda eru þessar athugasemdir karla:

„Brjóst : bæta hressa kæta !!“

„stór brjóst er ekkert flottara, lítil og krúttleg brjóst eru oft flottari ...natrual er samt best“

„flott brjóst!!! :o)“

„mér fannst svona annað hvert dæmi sýna bara fullkomlega fallega konu.“

„Orginalið verður alltaf fallegra en eitthvað allt i plati"

„það er fátt fallegra en kona sem er sátt við útlit sitt, rétt eins og hún var sköpuð, með öllum þeim útlistskostum og göllum sem hún hefur, svo lengi sem hún er sátt þá er ég nokkuð sáttur :)“**

Mér finnst bloggfærslan sjálf, sem þessar athugasemdir voru skrifaðar við, jafnt sem ummæli karlanna*** einstaklega klígjuleg og perraleg enda hefur alltaf farið í mig þegar karlmenn taka sér vald til að dæma líkama kvenna.
___
*Ég las ekki textann sem var á milli brjóstamyndanna, langaði ekkert að glápa á brjóstamyndir, og lét mér nægja að skrolla framhjá og niður að textanum þar sem blogghöfundurinn þykist hafa tekið myndirnar saman af manngæsku (en ekki gægjuþörf) einni saman.

** Mér finnst athugasemdir kvenna við þessa bloggfærslu sorglegar en ekki eins klígjulegar og kalla-athugasemdirnar.

*** Þetta eru þó dæmi um „jákvæðar“ athugasemdir þar sem engin niðrandi orð um brjóst eru notuð. Kannski á ég bara að vera þakklát fyrir það og láta ekki á mig fá þegar karlmenn smjatta á útliti kvenna?

Hæfir betur á hálkuna

2012-01-13T22:02:00.013Z

Til að glöggva mig á hvenær bíómyndin sem ég ætla að horfa á verður sýnd fór ég á vef Ríkisútvarpsins til að skoða dagskrána. Sé þá fréttina um að iðnaðarsalt hefur verið selt matvælafyrirtækjum sem matarsalt undanfarin 13 ár. Matvælastofnun komst að þessu nýjasta hneyksli í því sem virðist ætla að verða röð hneyksla: díoxín mengun í Skutulsfirði, Vestmannaeyjum og á Kirkjubæjarklaustri og tröllaukið magn kadmíums í túnáburði — og til þess að vera í stíl við yfirhylmingar þessara mála (hverjum þjónar Matvælastofnun eiginlega?) eða kannski til að skemma ekki söluna fyrir jólin þá fékk Ölgerðin að selja iðnaðarsaltið á undanþágu frá því í nóvember. Mikið hlýtur það nú að auka á ánægju okkar sem höldum alltaf eins og fífl að í nútímasamfélögum sé hagur neytandans hafður í huga en ekki bara gróði einkafyrirtækja (eða lýtalækna með einkastofur).

Það væri annars ágætt að fá að vita fljótlega hvaða matvælafyrirtæki það eru sem keyptu iðnaðarsaltið. Það salt sem ég ætlaði að strá yfir poppið til að maula með myndinni er merkt Kötlu* — en ég hef eiginlega misst lyst á því að borða popp í kvöld.

___
Viðbót: Birtur hefur verið listi yfir matvælafyrirtæki sem keyptu og notuðu iðnaðarsaltið. Þ.á m. er fjöldi bakaría og Mjólkursamsalan.
* Rétt er að taka fram að Katla er ekki eitt fyrirtækjanna á listanum. Það verður því poppað á heimilinu í kvöld!
Viðbót á mánudagsmorgni: Pistill Guðmundar Andra Thorssonar um fúsk og fyrirlitningu gagnvart íslenskum almenningi er góður. Hann bendir m.a. á að „Þetta er hugsunarháttur sóðans sem hugsar: Þetta getur ekki átt að vera svo naujið, þetta hlýtur að vera nógu gott – það finnur enginn muninn.“

PIP og hvernig bregðast skal við

2012-01-11T22:20:00.014Z

Seint mun ég gleðjast yfir því að konur flykkist undir hnífinn til að stækka brjóst sín eftir tískustraumum — innblásnum af klámvæðingu. Enn síður gleðst ég yfir því að einhverjar þeirra eiga á hættu að iðnaðarsilíkon leki úr brjóstafyllingunum og út í líkama þeirra. Tilhugsunin er skelfileg og hlýtur að valda þeim kvíða og ótta.

Þessvegna tek ég undir með Álfheiði Ingadóttur varðandi það hvernig leysa eigi úr þessu máli.

„Mikilvægast er hins vegar að konur sem fengið hafa PIP-púða hér á Íslandi fái strax aðstoð heilbrigðisyfirvalda til að láta fjarlægja þá – ef þær óska eftir því – sér að kostnaðarlausu. Það er forgangsverkefni að mínu mati. Engin kona ætti að þurfa að ganga deginum lengur en hún sjálf vill með þessa púða. Þeir eru heilsuspillandi og ógn við heilsu hundruða kvenna ef ekki þegar í dag þá á allra næstu árum.“

Er ég þó ekki hlynnt ríkisreddingum á vandamálum sem einkagróðabissness veldur — en hér er um heilsufarsvá að ræða sem bregðast verður við með öðrum hætti en þeim að segja konunum að þær geti sjálfum sér um kennt.

___
Viðbót: Þorgerður E. Sigurðardóttir flutti líka fínan pistil í Víðsjá um þetta efni, sem lesa má hér.

43.000, ef ske kynni

2012-01-10T19:54:00.004Z

Mér finnst stórmerkilegt að fólk sem hefur alið allan sinn aldur á Íslandi sé hissa á að samgöngur fari úr skorðum þegar geisar annað eins vetrarveður og undanfarið. Endalaust bætir á snjóinn, smá hláka breytti þar litlu um nema auka hálkuna, og síðastliðinn sólarhring hefur vart verið hundi út sigandi. Samt ætlast fólk til að það komi að götum og gangstéttum auðum í hvert sinn sem það stingur út nefinu.

Auðvitað er snjórinn fyrir okkur, hvort sem við erum fótgangandi eða akandi, og tefur för okkar. Fólk kemur of seint í vinnu, skóla, læknisheimsóknir og allt fer úr skorðum. Og það er pirrandi og svekkjandi. En að kenna borgarstjóra um þetta ástand er fáránlegt. Hann ræður ekki veðrinu. Þetta veður er óvenjulegt og ekki hægt að ætlast til að borgin eigi 43.000 snjóruðningstæki til að sjá til þess að enginn borgarbúi verði var við snjókomuna og allir komist ferða sinna eins og ekkert hafi í skorist.

Á hverjum morgni þegar ég vakna er komið blað innum bréfalúguna hjá mér. Iðulega er svo borinn út póstur um hádegisbil. Sá sem ber út póstinn er betur settur en blaðberinn sem er á ferðinni áður en traktorar með sköfu ryðja gangstéttir og skóflum beitt á innkeyrslur, gangstíga að húsum eða snarhálar tröppur. Ég hef ekki séð borgarbúa ryðjast í fjölmiðla til að hvetja alla til að vera búna að moka áður en blaðberar hefja störf; krafan er öll á borgina að moka svo þeir sjálfir komist í vinnuna.

Ég hef heldur ekki orðið vör við að fólk almennt vilji hækkað útsvar svo hægt sé að kaupa öll þau snjóruðningstæki sem þurfa greinilega að vera til taks ef skellur á óvenju snjóþungur vetur. En um að gera að eiga þau á lager, heilan helling.

Hlægilegt að skipta sér af

2012-01-06T23:26:00.008Z

Það eina sem breytist við áramót er dagsetningin. Það sem var svekkjandi árið 2011 stefnir í að vera jafn svekkjandi árið 2012. Icesave er enn á dagskrá, forsetinn ætlar í athyglissýki sinni að halda sér í umræðunni og umræðan sjálf virðist ekkert ætla að breytast þrátt fyrir áskoranir þar um.

Ég álpaðist til að lesa blogg sem ég hafði aldrei áður séð þar fjallað var um dýravernd. Þar var fólk, sem flestallt kallar sig dýravini, að rakka niður dýravini fyrir að gagnrýna konu nokkra fyrir að beita kött ofbeldi. Hún hafði semsé sagt frá því að hún hefði sparkað aðkomuketti út fyrir að míga í skó. Tekið var fram að hann hefði verið vælandi undan sparkinu. Þegar einhverjir dýravinir gerðu athugasemdir við frásögn hennar og bentu henni á að það væri aldrei forsvaranlegt að beita dýr ofbeldi þá virðist hún ekki hafa útskýrt mál sitt heldur eytt færslunni. Vinir hennar fóru svo í einhverskonar stríð við það fólk sem gagnrýndi hana. Bloggið sem ég las, og rakti þessa sögu, gekk út á að hneykslast á þeim sem hefðu vogað sér að gera athugasemdir við frásögn konunnar enda hafi öllum sem til hennar þekktu verið ljóst að hún var að grínast og myndi aldrei vera vond við dýr.

Fólk hefur lent í ótrúlegustu vandræðum vegna þess sem það skrifar á netið. Enda tekur það þá áhættu að það verði misskilið. Saklausasta grín sem allir kunningjarnir bera kennsl á getur í augum ókunnra virkað sem hræðilegur hrottaskapur eða glæpsamleg fyrirætlan. Um daginn las ég á bloggi konu nokkurrar að hún væri að hugsa um að selja dóttur sína sem er um 3ja ára. Þar sem ég hef lesið bloggið lengi og veit að hún skrifar alltaf í hálfkæringi um heimilislífið og börnin þá brosti ég út í annað í stað þess að fá fyrir hjartað af áhyggjum. En jafnframt hugsaði ég með mér að það væri einsgott að enginn ókunnugur rækist á þessa bloggfærslu og kærði konuna fyrir að ætla að selja barnið. Ef einhver hefði nú skrifað í athugasemdakerfið (án þess að rjúka strax til og hringja á lögregluna) að þetta væri svakaleg yfirlýsing og hvort konan væri orðin brjáluð, þá held ég ekki að það hefði verið henni til neinna málsbóta að rífa kjaft og saka viðkomandi um að vera ólæsan fávita. Hvað þá að eyða færslunni sem myndi eingöngu sýna fram á slæma samvisku. Betra væri að reyna að útskýra málið, biðjast afsökunar á að hafa komið öðrum í uppnám og reyna að benda á bloggfærslur þar sem húmorinn gagnvart heimilislífinu kæmi berlega í ljós.

En í dýraverndunarbloggfærslunni var ekkert slíkt gert heldur var það gert hlægilegt að hafa áhyggjur af velferð dýra. Dýraverndunarsinnar dæmdir ómarktækir og vitleysingar (hér er ég að túlka orð sem þar féllu, bæði í færslunni sjálfri og í athugasemdum, ekki vitna beint til þeirra). Þar sem fólkið sem þar skrifar þykist allflest samt vera hlynnt góðri meðferð á dýrum er sérlega sorglegt hvað þeim þykir skemmtilegt að hlægja að fólki sem leggur sig allt fram við að beita sér í þágu dýra og starfar jafnvel við dýraverndunarmál. Það er ekki talið því til tekna heldur gert hlægilegt. Í stað þess að segja: mikið er nú gott að einhver grípur inn í (jafnvel þó það sé hugsanlega á misskilningi byggt) þegar álitið er að verið sé að níðast á dýrum. Og það er allsekki reynt að ræða við dýravinina sem vilja skipta sér af þegar einhver lýsir því fjálglega yfir að hafa beitt dýr ofbeldi heldur látið eins og slíkt sé fáránleg afskiptasemi.

Mikið er það ömurleg umræða.

___

Viðbót til skýringar: Ég er ekki að mæla því fólki bót sem skrifar tryllingslegar ofbeldishótanir í athugasemdakerfi DV þegar fjallað er um ofbeldi gegn dýrum (eða mannfólki). Að lýsa í smáatriðum hvernig refsa eigi fyrir hryllilegt ofbeldi með engu síður hryllilegu ofbeldi er undarleg aðferð til að segja að maður sé á móti ofbeldi. Það sem ég skrifaði í pistlinum átti við um það fólk sem er nafngreint á blogginu sem ég vísa í.

Fjármálaráðherra af betri gerðinni

2011-12-30T21:14:00.004Z

Það eru mikil og ánægjuleg tíðindi að Oddný G. Harðardóttir setjist í stól fjármálaráðherra. Auk þess sem nú verða jafnmargir ráðherrar af hvoru kyni í ríkisstjórninni er þetta í fyrsta sinn sem kona verður fjármálaráðherra hér á landi.

Enn eru þeir þó til sem ekki treysta konum til að hafa vit á fjármálum. Í Markaðnum var íslenskt viðskiptalíf árið 2011 gert upp. Viðskiptamenn ársins voru karlmenn — ýmist með eða án bindis — og viðskipti ársins að mati dómnefndar átti álíka fjölbreyttur hópur. Dómnefndin var reyndar hvergi nefnd en úr því var bætt með leiðréttingu í Fréttablaðinu í dag.

Í dómnefndinni sátu: Ásta Dís Óladóttir, framkvæmdastjóri Fríhafnarinnar, Finnur Oddsson, framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs Íslands, Gísli Hauksson, framkvæmdastjóri GAM Management, Hjálmar Gíslason, framkvæmdastjóri DataMarket, Valdimar Halldórsson, sérfræðingur hjá Markó Partners, Vilhjálmur Bjarnason, lektor við hagfræðideild Háskóla Íslands, Páll Harðarson, forstjóri Nasdaq OMX Iceland, Eggert Þór Aðalsteinsson, sérfræðingur hjá Virðingu, Gestur G. Gestsson, forstjóri Skýrr, Friðrik Guðjónsson, framkvæmdastjóri Keldunnar, Kjartan Ólafsson, framkvæmdastjóri Markó Partners, Magnús Halldórsson, fréttastjóri viðskipta hjá Vísi og Stöð 2, og ritstjórn Markaðarins.

Þarna er alveg heil kona.

Þeir sem stjórna Markaðnum telja semsagt að konur hafi ekki skoðun eða vit á því sem gerist í heimi fjármála og viðskipta. Við stjórnvöl landsins er sem betur fer fólk sem hefur meira álit á konum.

Vændi er öruggasta starf í heimi og vændiskúnnar eru krútt

2011-12-29T20:26:00.006Z

Þetta er fyrsti karlmaðurinn sem er nafngreindur af dómstólum sem vændiskaupandi. Gjöriðisvovel: Stefán Þór Guðgeirsson.

Stefán Þór þessi er eins og sjá má einn af þessum vændiskúnnum sem allir geta sammælst um að verða að eiga þess kost að geta keypt sér vændi. Gamall öryrki sem getur ekki lengur reynt við stelpur á börum bæjarins heldur neyðist til að kaupa sér vændi — en á auðvitað samt skilið að fá hlýjan konufaðm til að gleyma einmanaleikanum um stund. Aðallega vill hann þó kúra.

Það er líka mikið lán yfir konum sem selja líkama sinn til slíkra afnota, þær fá útrás fyrir manngæsku sína (og auragræðgi í leiðinni) og vegna þess að viðskiptin eru alltaf á þeirra forsendum þá segja þær bara hingað og ekki lengra takk ef þær vilja ekki framkvæma einhverjar kynlífsathafnir — og það er umyrðalaust virt. Enda bera vændiskúnnar gríðarlega mikla virðingu fyrir vændiskonum (annað en helvítis feministarnir sem hata svoleiðis vændiskonurnar að það er engu lagi líkt). Þær ráða líka algerlega hvort notaður er smokkur og bara segja út með þig góði, ef vændiskvennavinurinn mikli vill eitthvað gera smokklaust en þær ekki.

Þetta vitum við nú öll.

Nema sko hann Stefán Þór. Það virðist alveg hafa gleymt þessum fínu reglum, sem allir hinir fara eftir. Hann nefnilega heimtaði sinn drátt þó vændiskonan væri hætt við vegna þreytu. Þegar hún reyndi málamiðlun og bauð munnmök þá heimtaði hann að enginn smokkur væri settur á hans allra fegursta ljósasprota sem lýsti svo fallega upp skammdegið. Og þegar hann fékk ekki sínu framgengt með því að skipa fyrir, nú þá bara nauðgaði hann konunni.* Misþyrmdi henni svoldið í leiðinni og rændi svo peningum hennar og tölvunni, eftir að hafa rústað íbúðinni.

En þó var þetta svo jafn leikur. Og vændi öllum til hagsbóta. Sérstaklega smjörkúk litla, nauðgaranum geðþekka, því allir eru vændiskúnnarnir góðir strákar sem bera mikla virðingu fyrir konum.

___
* Mér finnst nú ljótt af dómaranum að taka ekki meira mark á Stefáni Þór þegar hann ljóstraði því upp að konan hefði bara kært hann til að hafa af honum fé. Það er nú svo augljós hvati þeirra sem kæra saklausa drengi fyrir nauðgun.

Fjarstöddu afmælisbörnin

2011-12-25T21:00:00.007Z

Sólin er 4,5 milljarða ára og sólarguðirnir ýmsu, sem eru misgamlir, eiga öll afmæli í dag, svo og Jesú.* Hvorki sólin né þeir eru þó mætt í eigin afmælisveislu. Nóg er þó tilstandið.

Talað er um endurfæðingu sólarinnar um þetta leyti árs, sem er reyndar á sólstöðum nokkrum dögum fyrr, en það hefur nú svosem líka verið hringlað með fæðingardag Jesú, þannig að það breytir litlu. Hver heldur svo uppá þann afmælisdag sem hentar heimsmynd viðkomandi: þar myndi ég nú frekar vilja vera sólarmegin.

Það voru hinsvegar ekki mjög sólskinsbjört skilaboð sem lesa mátti um í Fréttablaðinu þar sem ritstjórinn og fyrrverandi ritstjóri, sem einnig gegndi eitt sitt stöðu dóms-og kirkjumálaráðherra, lögðust á eitt um að telja lesendum trú um að fólk sem leggi sig fram um að „lækka ris þjóðarinnar í andlegum efnum“ hafi takmarkað „kærleikshugsjón kristinna manna í skólum höfuðborgarbúa“. Ritstjórinn núverandi taldi þó kirkjuna geta fundið leið að hjörtum barna með því að bjóða þeim utan skólatíma** (í stað þess að börn foreldra sem ekki aðhyllast kristna trú séu dregin inní trúarathafnir kristinna: eða skilin eftir ella), en gerir það með einhverskonar herhvöt: Vörn í sókn.

Ritstjórinn fyrrverandi hefur að auki miklar áhyggjur af að kirkjan verði ekki lengur þjóðkirkja og notaði gamalkunna takta, sem núverandi biskup beitir ítrekað, að tala um kærleika og aðrar siðareglur eins og það detti uppfyrir ef böndin milli kirkju og hins opinbera verða slitin (hann tekur reyndar fram að kristnir eigi ekki einkarétt á þeim en talar samt eins og kærleikurinn hverfi ef sérþörfum þjóðkirkjunnar sé ekki sinnt).
Þá tekst honum með einhverjum hætti að tengja allt þetta við hin kapítalísku jól þar sem allt gengur út á að eyða og spenna, sem er hinn gamalkunni söngur um að milli sóknar í efnisleg gæði og trúleysis sé samasemmerki.

Ég get ekki annað en tekið undir með Kjartani Valgarðssyni*** sem bendir á að með þessum pistli hafi ritstjórinn fyrrverandi gert sitt til að „spilla félagslífi manna og samlyndi“. Kannski hefði einhverju af fjarstöddu afmælisbörnunum tekist að stilla til friðar. Ég veðja á sólina, hún er sterkust.

___
* Sólarguðirnir eru t.d. hinir forngrísku Helios og Apolló, hinn fornegypski Hórus og hinn persneski Míþras, sem allir eiga afmæli sama dag og Jesú.
** Fréttir hafa borist af því að foreldrarnir sæki messu með börnum sínum, sem hlýtur þá að vera gott mál fyrir kirkjuna.
*** Kjartan spyr í pistlinum

„hvað sé „kærleikshugsjón“ og „siðaboðskapur“ kristinna manna, ef út í það er farið. Vissulega gegna þessi hugtök stóru hlutverki í hugmyndaheimi kristninnar, samanber tvöfalda kærleiksboðorðið „elska skaltu náunga þinn eins og sjálfan þig“ og boðorðin um þjófnað, lygi, framhjáhald, morð, ást til foreldra, náunga og guðs, og Gullnu regluna: „Allt sem þér viljið, að aðrir menn gjöri yður, það skuluð þér og þeim gjöra.““

Fyrir þau sem hafa áhuga á að lesa um hversu einstök Gullna reglan er — eða öllu heldur hve mörg trúarbrögð innihalda hana á mismunandi orðaðan hátt — má benda á ágæta samantekt hér.

Öskjuhlíðin

2011-12-23T23:35:00.006Z

Göngustígar liggja vítt og breitt um Öskjuhlíð og stöðugt fjölgar fólki, sem nýtur útivistar í þessum yndisreit í hjarta höfuðborgarinnar. Öskjuhlíðin er hlekkur í kerfi gönguleiðar frá gamla miðbænum um Vatnsmýrina, Fossvogs- og Elliðaárdalinn að Elliðaárvatni og inn í Heiðmörk.

Eða: Öskjuhlíðin er frátekin fyrir byggingarframkvæmdir og flugumferð. Stefnt er að því að steypumagnið á og umhverfis þennan fyrrum útivistarreit verði minnsta kosti álíka og grjótmagnið undir honum sem er víst allt að 70 metra þykkt. Árið 1950 var byrjað að planta þar trjám en nú eru þau fyrir (enda fáránlegt að vera með 200.000 tré á einum stað) og verða fjarlægð að hluta eða öllu leyti. Mikilvægt er líka að hindra allt þetta gangandi fólk í að komast leiðar sinnar með því að byggja nógu mikið, Háskólinn í Reykjavík er gott dæmi. Uppdiktað Bláa lón (sem myndi reyndar ríma vel við gervigoshverinn) efst á Öskjuhlíðinni myndi gegna svipuðu hlutverki.

Þau sem eru á móti því að sagað sé ofan af trjám, þau fjarlægð eða hlussu byggingum plantað við og ofan á Öskjuhlíðina eru á móti framförum!

Meiri steypu!

Ég horfist í augu við mistök mín

2011-12-20T19:23:00.004Z

Fyrr á þessu ári skrifaði ég pistil um fjármál eða öllu heldur hvernig fjölmiðlar hafa fjallað um fjármál. Þar hneykslaðist ég á frétt um laun bankastjóra Arion banka, en ekki bara hinum fáránlega háu launum hans (sem hann eflaust hefur enn og líklega fengið jólabónus að auki) heldur líka því að í fréttinni var talað um að hann hefði helmingi hærri laun en síðasti bankastjóri. Og ég semsagt pirraðist yfir þessu enda þykir mér einstaklega órökrétt að tala um 4 sem helmingi hærri tölu en 2, þegar augljóst er að 4 er tvöfalt hærri tala en 2.

Nema hvað. Þegar ég hlustaði á Málstofuna á hlaðvarpi Ríkisútvarpsins runnu á mig tvær grímur. Þar er sagt:

„Ef hefð og rökrétt mál þykja stangast á, fær hefðin oft forgang.

Ýmsum hefur þótt órökrétt að nota orðalagið helmingi fleiri í merkingunni tvöfalt fleiri, en dæmi úr fornu máli sýna ótvírætt þessa merkingu og hefðarrökin valda því að þetta orðalag hefur verið talið gott og gilt.“

Ég hafði semsagt rangt fyrir mér og verð greinilega að beygja mig fyrir hefðinni og láta rökvísi lönd og leið. Jafnframt að biðja viðskiptafréttablaðamann Vísis afsökunar á að hafa haft hann fyrir rangri sök og geri ég það hér með.

Hafi ég einhverntímann aftur rangt fyrir mér mun ég sannarlega viðurkenna það.

Enga mjúka pakka

2011-12-18T21:48:00.004Z

Nú er slétt vika þar til jólapakkarnir verða opnaðir. Mikil tilhlökkun er hjá flestum, sérstaklega börnunum, en þó kvíða sumir þessari stund enda alltaf vandræðalegt að fá pakka sem ekki hittir í mark og jafnvel enn verra að vera gefandinn í slíkum tilvikum. Ég hef séð ýmsar útgáfur af vonbrigðum og gleði við þessar aðstæður. Ég hef þó aldrei orðið vitni að því að einhver fái lifandi dýr í jólagjöf.* Þó er til fólk sem lætur sér detta í hug að það sé viðeigandi gjöf, jafnvel sem óvænt gjöf til kærustunnar, sem kannski hefur ekki einu sinni áhuga eða aðstæður til að vera með dýr á heimili sínu enda þótt hún hafi einhverntímann sagt að kettlingar séu krútt eða hvolpar séu fallegir. Í mörgum tilvikum eru það þó börn sem fá kettling, hvolp, kanínu, naggrís, hamstur eða hvaða annað loðdýr sem þau hafa óskað sér eða hinir fullorðnu halda að þau hafi gaman af.

Nú er kannski ekkert við því að segja svo framarlega sem barnið (eða kærastan) í rauninni vill fá svona dýr og uppeldisaðilarnir líka, enginn er með ofnæmi og hinir fullorðnu gera sér grein fyrir hvað það þýðir að halda dýr inni á heimilinu. En eins og Anna Kristine Magnúsdóttir formaður Kattavinafélagsins bendir á í pistli í Fréttatímanum þá er það að eignast kött langtímaskuldbinding, allt til tuttugu ára. Hún bendir líka á allskyns misskilning fólks um ketti. Kettlinga (og þetta á eflaust við um hvolpa líka) á ekki að taka frá móður sinni of unga, átta vikna kríli er allsekki tilbúið að takast á við lífið upp á eigin spýtur. Og hún bendir á að kettir strjúka séu þeir sendir á önnur heimili í pössun og eru því betur settir á kattahóteli (eða að einhver flytji inn til þeirra og sinni þeim) í fjarveru eigenda sinna. Það er ekki í lagi að skilja þá eftir eina eftir í ljóslausum íbúðum. Og margs annars ber að gæta að þegar lifandi dýr er tekið inn á heimilið.

En fyrst og fremst bendir formaður Kattavinafélagsins á að kettlingur er ekki besta jólagjöfin. Allt of oft losar fólk sig við þá þegar þeir hætta að vera litlu sætu fjörboltarnir og þá væri nú betra að hafa sleppt því að gera kisu litlu þann óleik að láta hana lenda á heimili þar sem hún var ekki velkomin.

Gefum bók í jólagjöf. Það er auðvelt að leggja hana frá sér að loknum lestri og hugsa aldrei um hana meir ef hún höfðar ekki til manns. Lítið dýr ætti enginn að eignast eða losa sig við með svo auðveldum hætti.

___
* Fyrir nokkrum árum skrifaði ég pistil sem heitir „Lifandi dýr eru ekki jólagjafir“. Þar vísa ég til auglýsingaherferðar sem gekk í Bretlandi eða Bandaríkjunum þar sem reynt var að vekja fólk til vitundar um að lifandi dýr séu ekki til gjafa. Það virðist því vera algengt að fólk gefi dýr og hugsi ekki út í afleiðingarnar.

Ójafnréttið er byggt inn í samfélagið

2011-12-17T10:13:00.006Z

Alltaf verð ég nú kát þegar einhver segir eitthvað sem ég vildi sagt hafa — en segir það betur.

Úr grein Magnúsar Sveins Helgasonar „Andfemínismi, níhílismi og frjálshyggja“:

Fyrir femínistum er rót ójafnréttis, kvennakúgunar og annarrar kúgunar á undirokuðum hópum sú að ójafnréttið er byggt inn í samfélagið: Það gegnsýri menninguna alla og samfélagið allt. Konur séu fórnarlömb kerfisbundinnar mismununar, mismununar sem er samfélagsleg. Til að ráðast gegn óréttlætinu þurfi því að ráðast í róttækar breytingar á samfélagsgerðinni allri – breytingar sem krefjist samfélagslegrar samstöðu og þess að sameiginlegum tækjum samfélagsins og stofnunum sé beitt.

Slíkur hugsunarháttur er auðvitað eitur í beinum frjálshyggjumanna, enda líta þeir svo á að það sé ekki til neitt “samfélag”, aðeins einstaklingar. Ef maður viðurkennir að einstaklingarnir séu hluti af einhverri stærri heild og að það verði að taka tillit til þessarar heildar þá er maður um leið að viðurkenna að samfélagið, og ríkið, hafi siðferðilegar skyldur. Að það sé til samfélagsleg ábyrgð, og að einstaklingarnir beri ekki aðeins einstaklingsbundna ábyrgð heldur einnig samfélagslega ábyrgð, og að í þessari siðferðilegu ábyrgð felist að okkur beri skylda til að sjá fyrir þeim sem ekki geta gert það sjálfir – að okkur beri sameiginleg ábyrgð til að halda úti félagsþjónustu osfv. Með öðrum orðum: Ef Brynjar [Níelsson] færi að samþykkja forsendur femínisma myndi hann þurfa að samþykkja velferðarsamfélagið og ríkisvaldið. Nokkuð sem er auðvitað erfitt fyrir frjálshyggjumann.

Og einstaklingshyggjusinnaðir anarkistar eiga líka erfitt með það, eins og lesa má í hinni ágætu grein Magnúsar.

Munurinn á smokknum og pillunni

2011-12-15T16:12:00.016Z

Knúzið er gott en hefur þann galla að á athugasemdakerfinu liggja andstæðingar feminisma eins og mara. Þeir vaða þar uppi með fávískar hugmyndir eins og þær að smokkanotkun sé eingöngu til að koma í veg fyrir getnað og karlmaður sem neitar að nota smokk sé bara að taka sénsinn á því að gera konu ólétta. Kona sem vilji ekki verða ólétt geti bara verið á pillunni en smokkurinn sé alger óþarfi. Hin ágæta grein, sem andfeministinn þurfti endilega að setja skugga á, er um pólitískar samsæriskenningar sem skellt er fram þegar þekktir karlmenn eru ásakaðir um nauðgun.

Mál Assange snýst mikið til um að hann neitaði að nota smokk og þessvegna neituðu konurnar að stunda með honum samfarir. Karlmaður sem neitar að nota smokk er mjög líklegur til að nota ekki smokk, almennt og yfirleitt. Þarafleiðandi er karlmaður sem neitar að nota smokk líklegur til að vera með kynsjúkdóm, eða að minnsta kosti líklegri en sá sem alltaf notar smokk. Þessvegna vildu konurnar ekki stunda með honum samfarir smokklausum. En fávískir andfeministar stilla þessu með smokkanotkunina eins og það snúist um getnaðarvarnir.

„Nú mætti t.d. líkja því að nota ekki smokk við að ljúga til um að vera á pillunni, þótt það sé ekki 100% eins, en hefur svipaða merkingu hvað hættu á þungun snertir … Ég fæ því ekki séð að það sé neitt til að blása á að kona ljúgi til um pilluna. Slíkt atvik getur vel verið mjög alvarlegt. Spurningin er hvort við köllum það nauðgun og árás, hvort sem karlinn eða konan er hálfsofandi þegar mökin hefjast og karlinn stendur í þeirri trú að konan sé á pillunni?“

Þar sem andfeministinn sem hér um ræðir fær auðvitað ekki undirtektir við skoðunum sínum (sem allar snúa í þá átt að nauðganir séu léttvægar, misskilningur og upplognar af hálfu kvenna) þá skrifar hann að auki sérlega heimskulega bloggfærslu þar sem hann skautar framhjá kynsjúkdómavinklinum:

„En treysti fólk því sæmilega að kynsjúkdómar komi ekki við sögu, snýst málið aðeins um að koma í veg fyrir þungun og þá geta ýmsar gerðir getnaðarvarna fyrir konuna dugað til.“

Þetta snýst um kynsjúkdóma. Smokkar geta afstýrt smiti kynsjúkdóma.

HIV - alnæmi
Áhrifamesta vörnin gegn HIV er smokkurinn. Smokkurinn getur einnig komið í veg fyrir aðra kynsjúkdóma, t.d. herpes, kynfæravörtur, klamydíu og lekanda, og er auk þess góð getnaðarvörn.

Lifrarbólga B
Rétt notkun smokksins getur komið í veg fyrir smit. (Um lifrarbólgu B gildir það sama og um HIV, að smit getur orðið með öðrum leiðum en við samfarir, þá sérstaklega með sprautunotkun.*)

Klamydía
Um 2000 Íslendingar greinast árlega með klamydíu.
Smit á sér stað við samfarir þegar sýkt slímhúð annars einstaklingsins kemst í snertingu við slímhúð hins. Bakteríurnar geta líka smitað við munnmök. Viss hætta er á því að klamydía geti borist í augu ef sýktur einstaklingur snertir kynfærin og nuddar síðan augun. Þess vegna er góður handþvottur mikilvægur, t.d. eftir að farið er á salerni.**

Smokkurinn er EINA vörnin gegn smiti. Til þess að hann veiti hámarksvörn verður að nota hann rétt.

Klamydíubakterían er hættuleg af því að hún getur valdið ófrjósemi hjá konum vegna bólgu í eggjaleiðurum sem síðan geta lokast. Klamydía er ein algengasta ástæða ófrjósemi ungra kvenna.

Lekandi
Smokkurinn er EINA vörnin gegn smiti.
Lekandi er alvarlegur sjúkdómur því hann getur valdið ófrjósemi eins og klamydía. Þetta á bæði við um konur og karla. Lekandi getur einnig valdið sýkingu og bólgu í liðum, augnsýkingum og í verstu tilvikum sýkingu í eggjaleiðurum og kviðarholi.

Tríkómónas-sýking smitast einnig við óvarðar samfarir.
Svarið er sem fyrr: smokkurinn.

Hinsvegar skeyta flatlús og kláðamaur engu um smokkinn, fremur en aðrar skepnur.

___
* Um kynfæraáblástur, kynfæravörtur og sárasótt segir á heimasíðu Landlæknis: Smokkurinn getur bara verndað þá hluta kynfæranna sem hann hylur. Hann er því ekki fullkomin vörn gegn smiti því að slímhúð og húð sem ekki er hulin geta sýkst við samfarir.

** Hvað hafa aftur verið gerðar margar kannanir og rannsóknir sem leiða í ljós að skuggalega hátt hlutfall fólks þvær sér ekki eftir salernisferðir?

Tölfræðilegar staðreyndir um klám og vændi

2011-12-13T20:50:00.007Z

Allt fólk hér á landi, rétt eins og annarstaðar á Vesturlöndum, sem komið er yfir tvítugt veit að reykingar (og öll önnur tóbaksnotkun) er skaðleg. Það þarf ekki að draga fram tölfræðilegar staðreyndir, hvað þá vitna í frumheimildir um rannsóknir til þess að staðfesta það í hvert sinn sem reykingar ber á góma.

En sé rætt um vændi eða klám, þá dugir nú ekki að tala um skaðsemi og láta eins og allir viti hvað við er átt. Þá er heimtað að sýnt sé fram á rannsóknarniðurstöður, en samt ekki þessar sko heldur aðrar, og gjörasvovel og framvísa frumheimildum. Með þessu er auðvitað verið að draga skaðsemina í efa, rétt eins og tóbaksframleiðendur gerðu árum og áratugum saman, löngu eftir að allir vissu hverjar afleiðingar reykingar eru. Þeir drógu allar rannsóknir í efa og reyndu allt hvað af tók að sýna fram á að reykingar væru skaðlausar og hafa barist gegn öllum sem hafa sýnt fram á annað.* Markmið tóbaksfyrirtækjanna er að koma í veg fyrir að almenningur hætti að reykja. Klámiðnaðurinn er líka risastór iðnaður sem hefur mikilla hagsmuna að gæta, og hann styður við 'rannsóknir' (þó það komi ekki endilega fram) sem sýna eiga fram á að klám sé jákvætt fyrir alla aðila.

Þeir sem verja aðgang karla að klámi og vændiskonum eru ýmist vændiskúnnar, þeir sem vilja vita af möguleikanum á að geta keypt sér aðgang að vændiskonu í framtíðinni, klámnotendur eða frjálshyggjumenn**, oft allt framangreint. Svo eru það auðvitað þeir sem trúa öllu því sem framantaldir segja og eru nytsömu sakleysingjarnir í umræðunni, oft eru það unglingar sem finnst klámið spennandi og skilja ekki fyrir sitt litla líf afhverju einhverjum er illa við það. Margir þessara finna svo einhverja tölfræði *** (byggða á rannsóknum sem jafnvel eru kostaðar af klámiðnaðnum) sem þeir geta vitnað í, þar sem sýnt er fram á að fólk í vændi og klámi sé elskusátt við sig og sitt starf.Allir þessir aðilar gagnast klámiðnaðinum, þessum múltímilljarðabransa sem svífst einskis. Markmiðið er gróði en ekki hamingja, hvorki hamingja þeirra sem starfa í iðnaðinum (í vændishúsum, á götum úti, í kvikmyndum eða þ.h.) né þeirra sem kaupa sér aðgang að honum.

En flott hjá ykkur samt að verja þetta. Og heimta svo að við hin, sem trúum ekki enn tóbaksiðnaðinum þegar hann segir að reykingar séu smart og næstum bara alveg skaðlausar, trúum því eitthvað frekar að klámiðiðnaðurinn, sem augljóslega er skaðlegur jafnt einstaklingum og samfélagi, sé að gera okkur einhvern greiða. Ræðið svo tölfræði, endilega.

___
* Það hefur nú ekki lítið verið talað um 'frelsi' reykingamanna til að reykja ofan í aðra og eyðileggingar eigin heilsu.

** Frjálshyggjumenn líta á það sem 'frelsi' að allt sé falt fyrir peninga og engar hömlur megi setja á hegðun fólks eða flæði fjármagns eða hvernig fólk er hvatt til að hegða sér til þess að aðrir geti grætt á því, allt í nafni frelsis auðvitað. Frjálshyggjumenn hafa þó meiri áhuga á peningalegum gróða en mannréttindum og enn minni áhuga á skaðlegum áhrifum á samfélag, enda er samfélag ekki til fyrir þeim heldur bara bunki af einstaklingum sem ráfa um og reyna að græða á öðrum.

*** Án þess að ég hafi nokkurn áhuga á tölfræði þá get ég alveg unnt fólki þess að hafa gaman af henni en mér (eða öðrum feministum) ber engin skylda til að eltast við hverja þá rannsókn sem sýnir frávik frá rannsókn sem var gerð til að afsanna rannsókn um eitthvað sem afsannar eða sannar eitthvað.

Sumt á betur við en annað

2011-12-11T22:11:00.007Z

Ég verð að viðurkenna að ég botna eiginlega ekki upp né niður í ýmsum uppnefnum sem ég hef heyrt feminista kallaða.

Hobbýfemínistar
Forréttindafemínistar
Fasystur
Femínasistar
Nærbuxnafemínistar

Ég játa að mig skortir skilning á þessu með hobbýfeministana (ég hætti að safna frímerkjum og fór að safna feministum? ég hætti að spila handbolta og fór að spila feminisma?) og líka þessu með forréttindafeminista. Við hér á Íslandi — karlar jafnt sem konur — erum sannarlega forréttindafólk miðað við stóran hluta jarðarbúa og nægir að nefna aðgang að hreinu vatni, svo ég fari ekki að tala um menntun og heilbrigðisþjónustu, en hvernig feministar njóta þessarra eða annarra forréttinda umfram aðra Íslendinga skil ég ekki.

Fasystur og femínasistar, jú ég skil orðin en átta mig ekki á hvernig hægt er að klína fasisma og nasisma uppá feminista. Ég veit ekki betur en feministar hafi t.a.m. stutt réttindabaráttu allra þeirra sem fasistum er í nöp við (s.s. samkynhneigðir, fatlaðir), og ekki bera feministar ábyrgð á neinu þvílíku sem voðaverkum nasista.

Hinsvegar er ég elskusátt við síðasta orðið: nærbuxnafemínistar. Eins og kuldinn hefur verið undanfarið þykir mér eiginlega óhugsandi annað en allar konur hafi verið nærbuxnafeministar og sannarlega er ég ein af þeim: hef meira segja verið í ullarbrók.

Það myndi útskýra þetta alltsaman

2011-12-09T22:53:00.003Z

Reiðibylgja skall á samfélaginu í gær við hina svívirðilegu árás Pressunnar á allar konur sem hugsanlega eiga eftir að standa í þeim sporum að kæra nauðgun. Í nokkra daga þar á undan hafði reyndar allt logað af rifrildum vegna kærumálsins sem óþarfi er að tíunda.

Nú langar mig að vita hvort allar þær konur sem hafa tekið þátt í umræðunni, og sérstaklega auðvitað þær sem hafa æst sig uppúr öllu valdi, hafi verið á túr?

Það væri voða almennilegt ef einhver karlmaðurinn gæti tekið að sér að svara þessu.

Pressan var of mikil svo hann lýgur því aftur að hann sjái eftir myndbirtingunni

2011-12-08T20:46:00.006Z

Steingrímur Sævarr Ólafsson, draslritstjóri ömurleikapressunnar sendi í gær frá sér þannig afsökunarbeiðni vegna hinnar svívirðilegu myndbirtingar að enginn tók mark á honum. Í dag — eftir að undirskriftarlistar hafa gengið gegn öllum miðlum Vefpressunnar, sem er í eigu Björns Inga Hrafnssonar launagreiðanda Steingríms, og fyrirtæki eru farin að draga til baka auglýsingar á þessum skítamiðlum — þá kemur önnur afsökunarbeiðni, alveg í hjartans einlægni. Þar er þetta allt harmað af öllu hjarta og eftirsjáin er óskapleg.

Oj og oj. Skítapakk með dollaraglampa í augunum. Því það er fyrst og fremst þráin eftir flettingum sem ber siðferðiskennd ritstjórnar ofurliði, aftur og aftur. Því Vefpressumiðlarnir hafa farið ítrekað yfir strikið. Það er ekki hægt að líta á það sem annað en ásetning. Engin hætta er á, þrátt fyrir grenjið í ritstjóranum, að Vefpressuhyskið hafi „dregið lærdóm af þessu máli“, það eina sem það sér framá er minni aur í kassann.

Björn Ingi Hrafnsson vill að nauðgarar fái að nauðga óáreittir

2011-12-07T16:57:00.004Z

Skítasvæðið Pressan, undir eignarhaldi Björns Inga Hrafnssonar, hefur stigið fram fyrir skjöldu til að koma öllum konum í skilning um að þær skuli sko bara vara sig ef þær voga sér að kæra karlmenn fyrir nauðgun. Þá verða myndir birtar af þeim svo að allir helvítis nauðgaraverjendurnir geti gert aðsúg að þeim.

Opinber stuðningur við sjálfstæði Palestínu

2011-11-29T19:04:00.004Z

Það tók sig upp gömul væmni þegar ég heyrði að Ísland styddi nú opinberlega sjálfstæði Palestínu, fékk barasta tár í augun og allt.

Sjálfstæðisflokkurinn aftók auðvitað að vera með, þar á bæ þykir ennþá sniðugt að hafa kvittað uppá innrás í Írak. Aldrei var það þó borið undir þingið, enda nóg að tveir kallar tækju ákvarðanir fyrir okkur öll (og óþarft að bæta við langri romsu um allt hitt klandrið sem þeir eiga sök á).

Verði Palestínu þessi stuðningsyfirlýsing að góðu, okkur munar ekkert um þetta lítilræði.

Alþjóðlegur dagur gegn kynferðisofbeldi

2011-11-25T22:39:00.005Z

Stígamót veittu viðurkenningu ársins í tilfefni af alþjóðlegum degi gegn kynferðisofbeldi. Berit Aas, Guðrún Ebba Ólafsdóttir, María Lilja Þrastardóttir, Margrét Pétursdóttir, Sóley Tómasdóttir og Stóra systir fengu viðurkenningu Stígamóta í ár (hér má sjá rökstuðninginn). Viðurkenningin féll í skaut „þeim hugrökku konum sem á ólíka vegu hafa fylgt réttlætiskennd sinni og rutt brautina fyrir raunverulegt kvenfrelsi“.

Ég hef reyndar ætlað að hrósa nýliðanum í hópnum, Maríu Lilju, fyrir snarpa innkomu og einbeittan baráttuvilja. Henni hefur verið tekið með óbótaskömmum af þeim sem hatast út í feminisma, það sýnir að hún er á réttri braut, eins og hinar.

Ég ákvað líka að leggja mitt af mörkum á þessum alþjóðlega degi gegn kynferðisofbeldi: ég nauðgaði ekki nokkurri manneskju, lokaði ekki inni, barði ekki, sagði ekki ljóta hluti við eða um, níddist ekki á kynferðislega á eða leit á sem kynferðislegan hlut, niðurlægði ekki, hótaði ekki, mismunaði ekki lagalega eða launalega; lét í stuttu máli sagt enga manneskju þola kúgun vegna kyns síns, né hvatti ég til hennar eða afsakaði á nokkurn hátt.

Hvað gerðir þú?

Að breyta líkama kvenna í verkfæri karla

2011-11-23T11:24:00.004Z

Afar fín grein á knúzinu í dag (þar eru oft afar fínar greinar) um staðgöngumæðrun og vændi.

„Það er hins vegar eitt að selja starfskrafta sína og allt annað að selja það sem beinlínis gerir þig að manneskju, líkama þinn og frjóvgunarmöguleika. Þetta verður greinilegt í vændi þar sem manneskjur þurfa að aftengja sjálfar sig til halda það út. Til að lifa af vændi þarf að líta á kynlíf sem virkni sem er aðskilin frá sjálfinu. Koma sér upp tvöföldum persónuleika, taka dóp til að loka á sjálfa sig og líta á líkamann sem hlut og söluvöru. 

Hið sama er uppi á teningnum í staðgöngumæðrun. Þar verður konan að hlutgera fóstrið sem hún ber undir belti og er samt hluti af henni sjálfri. Hún verður að aftengjast því tifinningalega því annars veldur það henni þjáningum.“

Er ekki annars merkilegt að eins og það hefur nú verið lögð mikil áhersla á það í allri andlegri og líkamlegri heilsueflingu, að líkami og sál séu eitt og fólk eigi að tengjast líkama sínum — að staðgöngumæður og vændiskonur eigi barasta að aftengjast líkamanum og láta sig litlu skipta hvað er gert við hann eða hvað vex í honum? Afhverju er gerð þessi krafa til þeirra að þær séu öðruvísi en annað fólk — eða eru þær hreinlega litnar öðrum augum en annað fólk — þær séu þjónustudýr, nytjaskepnur?

„„Rétturinn“ til barna er nátengdur „réttinum“ til að nýta líkama kvenna til eigin þarfa. Svo einfalt er það. Slík réttindi mega aldrei festast í sessi því þá erum við að breyta líkama kvenna í verkfæri karla. Með staðgöngumæðrun smættum við konur í geymslurými, kynfæri, námu fyrir aðra til að grafa í og greiða fyrir með smáaurum. Í þessu skyni skiptir engu máli hvaða tilfinningarök eru notuð, eða hvaða fyrirmyndir eru kynntar til sögunnar. Þetta fjallar þegar allt kemur til alls um hvort nýta megi líkama kvenna til að fullnægja þörfum annarra. Eins og konur séu ekki manneskjur heldur náttúruauðlindir.“

Eins og talað út úr mínu hjarta.

Góð skemmtun: morð, mansal, vændi, klám og vopnasala

2011-11-20T13:06:00.010Z

Grein í Fréttablaðinu um vítahring ofbeldis og örvæntingar í mið og suður Ameríku rifjaði upp fyrir mér grein sem Smugan vísaði á í sumar. Það var stórgóð úttekt Sölku Guðmundsdóttur á tengslum fíkniefnaviðskipta og alls þess fjára sem henni fylgir og 'sakleysislegrar' neyslu djammara á Íslandi. (Greinin ber titilinn Lífrænar gulrætur, fair trade-súkkulaði & kólumbískt kókaín og má lesa hér, opna nr. 8.)

Í Fréttablaðinu segir þetta:

„Ástandið er nú verst í Hondúras, þar sem 77 manns af hverjum 100 þúsund voru myrtir árið 2010, en El Salvador og Gvatemala komu skammt á eftir með 66 og 50 morð á hverja hundrað þúsund íbúa. Rétt fyrir norðan, í Mexíkó, þar sem ástandið þykir með verra móti, er það þó samt töluvert skárra, því þar voru fram 18 morð á hverja 100 þúsund íbúa árið 2010.

Ástæðurnar eru að stórum hluta sagðar rekjanlegar til fíkniefnaglæpa, en almenn fátækt, misskipting auðæfa, umrót í kjölfar langvarandi borgarastyrjalda einnig sagt eiga sinn þátt í ástandinu. Viðbrögðin hafa að sama skapi víða beinst að því að uppræta fíkniefnasmygl og afbrot því tengd. Þannig megi ráðast beint að rót vandans. Hvergi í þessum heimshluta hafa stjórnvöld gripið til harðari aðgerða en í Mexíkó, þar sem hið svokallaða stríð gegn fíkniefnum hófst fyrir nærri fimm árum.“

Stríðið gegn fíkniefnum snýst um að hemja framleiðsluna og dreifinguna (sem er í höndum glæpasamtaka sem svífast einskis og fremja stóran hluta þeirra morða sem talin eru að ofan) en í grein Sölku fjallar hún ekki síst um eftirspurnina.

Fyrst talar hún þó um aðstæður í upprunalöndum fíkniefnaframleiðslunnar. Hún segir að skærusveitirnar AUC í Kólumbíu hafi sölsað undir sig stærsta hluta eiturlyfjaiðnaðinn og stjórni nú um 75% framleiðslunnar. AUC hafi myrt þúsundir manna, gerst sek um stórfelld mannréttindabrot og einnig stundað ólöglegan skæruhernað í nágrannaríkjunum. Liðsmenn skæruliðasveita og kólumbíska hersins hafi beitt nauðgunum og kynferðisofbeldi gegn konum og börnum. Kynlífsþrælkun er algeng, bendir Salka á, stúlkur lifa oft árum saman í ánauð skæruliða. Hún bendir á að nauðgun sé skilgreind sem vopn í stríðsátökum — í Kólumbíu haldi kókaínpeningar Vesturlanda uppi skæruhernaði þar sem nauðgunum er beitt í miklum mæli.

Þá fjallar Salka um herferð í Bretlandi sem var ætlað að vekja almenning til vitundar um siðferðileg álitamál gegn kókaínneyslu.

„Það sem reynt var að bena á í herferðinni bresku var öðru fremur þversögnin sem felst í því að taka siðferðislega ábyrgð á tilteknum sviðum en hunsa staðreyndir um kókaíniðnaðinn; fólk sem leggur mikið upp úr því að kaupa lífræn matvæli og fair trade-vörur, eða kaupir ekki vörur frá tilteknum fyrirtækjum eða löndum af siðferðilegum ástæðum, er oft sama fólkið og tekur kókaín um helgar. Er það ekki til marks um hræsni að neita að kaupa ísraelskar vörur sem fjármagna hernað gegn Palestínumönnum en finnast í lagi að sniffa kókaín í góðu flippi — sem fjármagnar morð og nauðganir í Suður-Ameríku?“

Kókaín er ekki eina fíkniefnið sem hefur víðtækari áhrif en bara á neytandann, sama má segja um önnur fíkniefni sem komið er í sölu á Vesturlöndum.

„Þau efni sem flutt eru til Vesturlanda frá Suður-Ameríku og Asíu fara yfirleitt í gegnum lönd þar sem eftirlit er slakt eða einkennist af spillingu, þar sem tiltölulega auðvelt er að stunda peningaþvætti eða þar sem víðfemt net skipulagðrar glæpastarfsemi er fyrir hendi. Á þeim lista eru fá vestræn lönd, fá vel stæð velferðarsamfélög — löndin sem dópið okkar hefur viðkomu í eru yfirleitt þróunarríki, stríðshrjáð lönd eða lönd sem hafa gengið í gegnum mikla umbrotatíma. Austur-Evrópa er dæmi um hið síðastnefnda; í löndum á borð við Eistland, Lettland, Moldóvu og Búlgaríu hefur skipulögð glæpastarfsemi grasserað eftir fall kommúnismans og á þessum stöðum hefur gríðarlegt magn af kókaíni, kannabisefnum, ópíumefnum og verksmiðjuframleiddum eiturlyfjum viðkomu áður en efnin eru send á áfangastað í hinum vel stæðari ríkum Vestur-Evrópu eða í Bandaríkjunum.“

Lögleiðing fíkniefna á Íslandi er þó ekki lausnin, það hefði engin áhrif á kólumbíska kókaíniðnaðinn önnur en þau að eftirspurn myndi mögulega aukast og þannig rynni meira af blóðpeningum inn í þá martröð sem kólumbíska borgarastyrjöldin er, segir Salka.

Mér finnst mikilvægur punktur í grein Sölku, sem er mun lengri en þessi brot sem ég hef hér sýnt, að fíkniefnaiðnaðurinn í þeim Austur-Evrópuþjóðum sem hún taldi upp er fjármagnaður meðal annars af íslenskum fíkniefnaneytendum.

„Fíkniefnaiðnaðurinn er í þessum löndum, eins og raunar víðar, nátengdur annarri glæpastarfsemi á borð við mansal, vændi, klám, annars konar smygl, peningaþvætti og vopnasölu … það er ekki ólíklegt að djammið okkar fjármagni mansal í Hollandi eða vopnasölu í Lettlandi.“

Eiturlyfjaneysla getur farið úr böndum hjá hverjum sem er og gert fólk að fíklum. Það hefur áhrif á líf þess og ættingja þess og getur orðið samfélaginu þungur baggi. Hvert slíkt tilfelli er sannarlega sorglegt. En að líta á neyslu allra hinna (sem halda að þeir verði ekki fíklar) sem einkamál þeirra, það er varla verjandi afstaða eftir að hafa lesið grein Sölku.

Ábyrgar herraklippingar

2011-11-17T22:21:00.010Z

Það verður seint um mig sagt að ég sé mesti aðdáandi Jóns Gnarrs enda þótt mér hafi fundist hann skemmtilegur uppistandari og útvarpsþættir hans oft mjög fyndnir. En nú má ég til að hrósa honum.*

Þegar hann flutti ræðu í borgarstjórn vegna fjárhagsáætlunar fyrir næsta ár var hann sannarlega í grínaktuga gírnum þegar hann bað borgarbúa að draga úr barneignum enda setti hann það í samband við það að borgin þarf að skaffa leikskólapláss fyrir börnin.** Samt finnst mér svo frábært að hann skuli hafa rætt ófrjósemisgerðir karla sérstaklega að ég verð að hrósa honum fyrir þetta framlag hans til jafnréttis:

„Barnafjöldinn í ár er líka mikill og langar mig að benda fólki á þann möguleika að nota smokkinn, getnaðarvarnir og ófrjósemisaðgerðir. Það er kannski ekki venjan að tala um getnaðarvarnir í tengslum við fjárhagsáætlun og kannski þess vegna vil ég einmitt gera það. En getnaðarvarnir og barneignir eru líka jafnréttismál og ég vil nota þetta tækifæri til að benda karlmönnum sérstaklega á að kynna sér ófrjósemisaðgerðir. Getnaðarvarnir eru mjög gjarnan til mikilla óþæginda fyrir konur og eru það jafnan þær sem taka ábyrgð enda eru það þær sem sitja uppi með afleiðingarnar. Ófrjósemisaðgerðir eða svokallaðar „herraklippingar“ eru bæði hagkvæmur og þægilegur valkostur fyrir karlmenn.“

Þetta rímar mjög vel við það sem ég sagði fyrir ári síðan en það er sannarlega jákvæð þróun að æ fleiri karlar taka ábyrgð á frjósemi sinni og mjög jákvætt að Jón Gnarr hafi vakið athygli á kostum ófrjósemisaðgerða.

___
* Hann fær líka hrós fyrir að hafa nefnt það — og það held ég að hann hafi gert í fullri alvöru — að Kattholt, athvarf fyrir vegalausa ketti fær enga styrki frá nágrannasveitarfélögunum enda þótt þangað komi oft kettir sem finnast annarstaðar en í Reykjavík. Kattholt er fjársvelt og Reykjavíkurborg ein styrkir það en meira segja Hafnfirðingum þykir það ósanngjarnt.

** Önnur og alvarlegri nálgun hefði verið að ræða ófrjósemisaðgerðir í sambandi við fólksfjölgunarvandann almennt en ekki bara af kostnað Reykjavíkurborgar af henni, en jarðarbúar eru orðnir 7 milljarðar og ekki á bætandi.

Karlmennskan og grínið

2011-11-15T11:51:00.005Z

Dómur er fallinn yfir skipsáhöfn vegna áreitni sem 13 ára dreng var sýnd um borð. Vægur dómur en þó líklega tímamótadómur.

Drengurinn fær að fara einn túr á skipi þar sem pabbi hans er í áhöfninni. Meðan á túrnum stendur varð hann fyrir linnulausu áreiti. Hann óttaðist að sér yrði nauðgað og um líf sitt.

Í yfirheyrslum og fyrir dómi ítreka kallskúnkarnir sem ofóttu hann — og þeir höfðu auðvitað Brynjar Níelsson sér til varnar — að þeir hafi ekki haft neitt kynferðislegt í huga.

„alls ekki verið í kynferðislegum tilgangi“
„það hafi ekki verið neitt kynferðislegt“
„þetta hafi ekki verið gert af kynferðislegum áhuga heldur hafi verið um að ræða grín“

Hér er áhugavert að sjá mismunin á því sem karlarnir taka sig saman um að gera og hvernig áhrif það hefur á aðra (hér hef ég í huga ekki bara drenginn í þessu tilviki heldur börn og konur almennt). Körlum virðist þykja sem það sé ekkert kynferðislegt við hegðun svo framarlega sem þeir fái ekki sjálfir kynferðislegt kikk útúr henni,* en engin meðvitund virðist vera fyrir því hvernig sé að verða fyrir þessari hegðun þeirra.**

Þar sem karlarnir um borð ætluðu nú líklega ekki að nauðga barninu þá finnst þeim í lagi að „grínast“ með að þeir ætli að nauðga drengnum. Þar sem þeir telja sig líklega ekki hafa kynferðislegan áhuga á karlmönnum þá þykir þeim í lagi að „hjakkast“ svolítið á drengnum, það sé bara „grín“. Þar sem í rauninni hafi ekki staðið til að fleygja honum fyrir borð þá sé í lagi að þykjast ætla að kasta honum í sjóinn. Aftur: engin meðvitund fyrir því hvernig sé að vera ofurliði borinn, bjargarlaus, ofsóttur, hæddur og einn.

Þetta eru auðvitað djöfuls aumingjar.***

En það sem er áhugavert að vita, er hvort einhverjir aðrir karlmenn þarna úti, ekki bara úti á sjó, heldur í íslensku samfélagi, muni endurskoða hegðun sína gagnvart drengjum, börnum almennt eða jafnvel konum. Íhugi kannski augnablik frásögn drengsins og hvernig það væri að hafa verið í hans sporum. Eða hvort þeir skelli skollaeyrum við þessu eins og öllu öðru og haldi áfram sínum mikla húmor, sínu skemmtilega gríni. Hvort þeim finnist karlamenningin vera í svo mikilli útrýmingarhættu að þeir verði umfram allt að gerast merkisberar hennar gagnvart öllu og öllum, ekki síst þeim sem geta ekki borðið hönd fyrir höfuð sér.

Drengurinn fær afturámóti hrós dagsins fyrir að kæra þessa aumingja.

____
* Samanber að þeim finnst ekkert vera nauðgun nema kona æpi nei og þurfi að halda henni fastri, eða að þeir fái ekki sáðlát og þá hafi ekki verið um nauðgun að ræða því þeir fengu ekkert útúr þessu.

** „Í 199. gr. almennra hegningarlaga, sbr. lög nr. 61/2007, er almennt ákvæði um kynferðislega áreitni. Þar segir að í henni felist m.a. að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum annars manns innan klæða sem utan, enn fremur táknræn hegðun eða orðbragð sem er mjög meiðandi, ítrekað eða til þess fallið að valda ótta. Athafnir þessar eru nefndar í dæmaskyni og er því ekki tæmandi talin sú hegðun sem telst refsiverð samkvæmt ákvæðinu. Í greinargerð með frumvarpi er varð að lögum nr. 61/2007 kemur fram að almennt sé við það miðað að snerting sem falli undir kynferðislega áreitni veiti geranda ekki kynferðislega fullnægingu. Kynferðisleg áreitni sé háttsemi kynferðislegs eðlis, sem hvorki teljist samræði né önnur kynferðismök. Hún felist í hvers konar snertingu á líkama annarrar manneskju sem sé andstæð góðum siðum og samskiptaháttum. Í frumvarpinu væri hins vegar gert ráð fyrir því að neðri mörk hugtaksins kynferðisleg áreitni yrðu rýmkuð. Þannig yrði hugtakið ekki afmarkað við líkamlega snertingu heldur gæti einnig fallið undir það orðbragð og táknræn hegðun sem væri mjög meiðandi, ítrekuð eða til þess fallin að valda ótta. Væri þá miðað við stöðugt áreiti sem nálgist einelti.“

***Fyrir utan nú djöfuls aumingjaganginn í föður drengsins sem með því ýmist að hlæja með eða gera ekkert honum til bjargar og sem hinir skipverjarnir vísuðu óspart til að hefði samþykkt þessa hegðun. Sá fær nú aldeilis verðlaun sem faðir ársins.
„Að mati dómsins var háttsemi ákærðu X og Æ andstæð góðum siðum og samskiptaháttum. Jafnframt var hún kynferðislegs eðlis og brotaþoli upplifði háttsemi þeirra sem slíka, en hann kallaði ákærða X barnaníðing hjá sálfræðingi sínum. Þá gerir það ekki hegðun ákærðu refsilausa að segja að þeir hafi gert þetta í gríni eða að faðir brotaþola hafi látið hegðun þeirra gagnvart drengnum óátalda.“

Föt og svoleiðis

2011-11-06T21:14:00.009Z

Í takt við stefnubreytinguna er tilvalið að hafa fjalla um fatnað. Eins og allir vita (hér ætti ég auðvitað að segja 'allar' því eingöngu konur hafa áhuga á fötum) þá geta föt táknað vald. Sá sem klæðist svona fötum hefur svona völd. Ferlega skemmtilegt. Fyrir þá sem ekki skildu þetta með völdin er kannski best að taka dæmi, svona myndadæmi.

Valdamiklir kallar klæðast svona:

Fyrir þá sem fylgjast ekki með valdamiklum köllum skal hér upplýst að þetta eru meðlimir konungsfjölskyldunnar í Sádí-Arabíu, soldið mikið ríkir! Og til að undirstrika þjóðerni sitt, stöðu og ríkidæmi þá klæðast þeir í skikkjur og eru með klút á hausnum. Góðir!

Afturámóti klæðast konur í Sádi-Arabíu svona:

Til að undirstrika kúgunina er skikkja og klútur á hausnum.

Hér er líka verið að undirstrika kúgun með skikkjum og klútum:

Valdníðslan er augljós: hér er verið að kúga karlmenn.

Stefnubreyting

2011-10-30T19:51:00.012Z

Ég hyggst breyta áherslum mínum á þessu bloggi. Hér eftir verður ekki gerð tilraun til að andmæla þeim sem telja vændi jákvæðan þátt í mannlífinu, góða tekjumöguleika fyrir konur og nauðsynlega þjónustu við karla, né verður reynt að benda þeim á að … nei, ég hef snúið af þeirri braut. Hún leiðir ekki til neins. Karlar sem vilja selja og kaupa konur vilja áfram selja og kaupa konur sama hvað ég segi. Alveg má mér standa á sama, iss, það er ekki eins og mér komi neitt við í þessum heimi, sérstaklega ekki viðhorf til kvenna og hvernig komið er fram við þær. Ég hristi það af mér!

Nei, hér eftir verður skrifað og skrafað um heiminn eins og hann sé hinn besti heimur allra heima. Því til áréttingar verða myndir af hamingjusömum … neineinei: myndir af dádýrum, litlum sætum smádýrum, blómum og fiðrildum. Svona Bamba-þema. Svo bara einbeita sér að því og þá þarf ekkert að hugsa um ógeðs kalla og allar þeirra viðbjóðslegu hugsanir, gjörðir og réttlætingar.

Dádýr. Lítil sæt smádýr. Blóm. Fiðrildi.

Dádýr

Fiðrildi

Blóm

Sjóndeildarhringurinn þarf ekki að vera stærri en þetta.

Ahhh, mér líður strax betur.

Ég er á þínu bandi — alveg þar til ég flæ af þér skinnið

2011-10-28T20:40:00.005Z

Um daginn las ég skemmtilegt — eða öllu heldur hlægilegt — viðtal við Eggert feldskera. Þar kemur fram, og sett í fyrirsögn svo ekki fari milli mála, að hann segist hlynntur dýravernd: „Feldskeri og dýraverndunarsinni“.

Ég hugsaði með mér að batnandi mönnum er best að lifa og bjóst við að lesa hreinskilna játningu manns sem skyndilega hefði áttað sig á hinum hræðilegu aðstæðum minka sem eru ræktaðir til að eiga skelfilega vist í þröngum búrum þar til þeim er slátrað til að fínaríkafólkið geti „skartað pels“.*

En nei, hann „framleiðir og selur flíkur úr t.d. lamba-, sela-, refa- og minkaskinni“. Hvernig þetta samræmist dýravernd er mér óskiljanlegt, og því finnst mér fullyrðing hans um að vera dýraverndunarsinni í besta falli hlægileg.

Mér hefur ítrekað orðið hugsað til þessa viðtals við þennan gríðarlega dýraverndara þegar ég les málflutning þeirra sem hamast gegn stóru systur og öðrum „öfgafeministum“.** Margir þeirra bera það nefnilega fyrir sig að þeir styðji feminisma — og lýsa svo frati á allt það sem feministar gera og segja. Það þykir mér álíka hlægilegt og segjast vera dýraverndunarsinni og stunda feldskurð.

____
* Ekki að mér hugnist refaveiðar eða selaveiðar, en örlög minksins eru sínu verst.
* Enn einu sinni verið að úthúða Sóleyju Tómasdóttir og Hildur Lilliendahl stafar fyrir fattlausa að Sóley er ekki karlahatari: „Hún tekur sterkt til orða um misréttið sem hún upplifir í sífellu, á eigin skinni og annarra, hún fegrar ekki og notar ekki skrauthvörf, hún segir ekki „sumir karlar“ eiga sök á hinu og þessu, heldur „karlar.“ Hún segir ekki að sumir karlar nauðgi eða eigi sök á efnahagshruninu heldur að karlar nauðgi og eigi sök á efnahagshruninu. Og ég get skilið að það stingi en tilfellið er að hún segir aldrei að þetta gildi um alla karla.“

Hvað eru mörg n í því?

2011-10-24T21:07:00.005Z

Enn geisar stormurinn vegna aðgerða Stóru systur. Æstir vændiskúnnar, og aðrir sem finnst upplagt að geta keypt sér kéllingu til einkanota, fara mikinn í athugasemdakerfum og á bloggsíðum. Það er ekki alltaf skemmtileg lesning. Þó kætir mig alltaf þegar þeir fara að tala um mannsal, sem sýnir fávisku þeirra á fjölbreytilegan hátt.

Snæfríður Íslandssól, hið ljósa mann.

1200 kalóríur

2011-10-22T23:49:00.007Z

Það er ástæða til að hvetja fólk til að taka þátt í átakinu sem Sigrún Daníelsdóttir, sem skrifar blogg um líkamsvirðingu, stendur fyrir.

Tilefnið er svokölluð Stjörnuþjálfun vefsíðunnar Smartlands og líkamsræktarstöðvarinnar Hreyfingar, þar sem fólk (stelpur) er sett á matarkúr þar sem aðeins 1200 kalóríur eru innbyrtar á dag.

Sigrún, sem hefur í sex ár starfað við forvarnir og meðferð átraskana og rætt við ótal ungar stúlkur um þrýstinginn sem þær finna fyrir um að vera grannar,segir:

„Það sem verið er að gera hérna er að normalísera, glamúrvæða og upphefja þyngdarþráhyggju og megrunarhegðun sem mun í besta falli ekki skila neinu þegar til lengri tíma er litið (já, kynnið ykkur bara rannsóknir um árangur megrunar krakkar mínir) og í versta falli verða hluti af því sem hvetur einhverja ólánssama sál til þess að feta fyrstu sporin inn í heim átröskunar.“

Sigrún hvetur fólk til að
1) hringja eða skrifa bréf til Mörtu Maríu - eða ritstjórnar Morgunblaðsins – og kvarta yfir útlits- og megrunaráherslum Smartlands,
2) hætta alfarið að fara inn á þessa miðla og hvetja vini og vandamenn til að gera slíkt hið sama,
3) skrifa tölvupóst eða hringja til Hreyfingar og lýsa yfir óánægju sinni með þær áherslur sem líkamsræktarstöðin leggur,
4) stunda ekki viðskipti við þessa líkamsræktarstöð,
5) sýna öðrum fjölmiðlum, fyrirtækjum og einstaklingum sem halda megrunarmenningunni á lofti nákvæmlega sömu viðbrögð, og
6) halda því áfram þangað til veröldin breytist.

Viðbrögð við Stóru systur

2011-10-20T19:27:00.009Z

Það varð auðvitað allt vitlaust vegna framtaks Stóru systur og karlmenn sem verja rétt karla til að kaupa vændi eru æfir. Allskyns brigsl um fasisma, lögbrot og skort feminista á kynlífi má nú lesa á bloggum og í athugasemdakerfum fjölmiðla. Það er niðurdrepandi lesning en staðfestir enn og aftur skoðun mína á karlmönnum sem líta á konur sem kjötskrokka.

Öllu gáfulegri eru pælingar Kristínar Jónsdóttur Parísardömu um vændi, stórgóður pistill Ingimars Karls Helgasonar þar sem hann hrekur þær fullyrðingar að Stóra systir hafi ekki mátt leggja gildu fyrir graða karla sem vilja „refsa“ 15 ára smástelpum, og pistill Agnars Kr. Þorsteinssonar sem hnykkir á þessu með tálbeiturnar sem hingað til hafa þótt í lagi, en sé nú stórmál því að feministar eigi í hlut. Gísli málbein Ásgeirsson er með góða samantekt á umræðunni en Ingibjörg Dögg Kjartansdóttir rekur söguna frá því að vændi var bannað 17. apríl 2009 og þar til „hulduher íslenskra kvenna“ greip til aðgerða.

Rúsínan í pylsuendanum er viðtalið við Stóru systur á knúz.is þar sem dulbúningarnir og nafnleyndin eru útskýrð, en svo virðist sem helsti „glæpurinn“ í augum þeirra sem vilja geta keypt konur sé að geta ekki hatað einstaka konur og ofsótt þær. Í viðtalinu kemur einmitt fram að vændiskúnnar geti verið hættulegir telji þeir sé ógnað en einnig bent á að

„Svo lengi sem kaupendur vændis fá að vera andlits- og nafnlausir úti í samfélaginu, og í réttarkerfinu, sjáum við enga ástæðu til þess að við þurfum að koma fram undir nafni. Auk þess er málstaðurinn aðalatriðið, ekki hverjar við erum, við hvað við störfum, hvernig við lítum út eða hvort við notum varalit“

Markmiðið Stóru systur er að fæla væntanlega kaupendur frá og fá þá til að hugsa sig tvisvar um áður en þeir velja að kaupa vændi.

Það er fínt markmið.

Lagið sem ég er komin með á heilann er líka mjög fínt. Það tengist sannarlega feminisma almennt en í dag finnst mér það sérstaklega tengjast Stóru systur og aðgerðum hennar til að ganga sjálf í verkin sem löggan sinnir ekki.

Stóra systir tekur til

2011-10-18T18:16:00.006Z

Vegna þess hve lögreglan hefur staðið sig illa í að stöðva vændiskaup og ekki lagt stein í götu þeirra sem milligöngu hafa um vændi (s.s. Fréttablaðið, Rauða torgið og einkamál.is) hefur stóra systir tekið til sinna ráða. Krafan er að yfirvöld framfylgi lögum sem banna kaup á vændi og að vefsíðum á borð við einkamal.is verði lokað því þar eru vændisauglýsingar.

Kvennahreyfingin Stóra systir hefur sagt vændisviðskiptum stríð á hendur með því að afhjúpa kaupendur vændis í stórum stíl og afhenda lögreglunni lista með nöfnum þeirra. Stóra systir hefur undanfarið birt auglýsingar um vændi til sölu og karlmenn sem vilja kaupa konur hafa haft samband í stríðum straumum — þrátt fyrir að bannað sé að kaupa vændi. Þeir sem svöruðu auglýsingunum settu það t.d. ekki fyrir sig þó að auglýsandinn segðist undir lögaldri.

Lögregla hefur nú fengið lista með nöfnum 56 karla sem reyndu að kaupa vændi og 117 símanúmer. Nú, þegar búið er að vinna þessa undirbúningsvinnu fyrir lögguna, ætti að vera hægur vandinn að lögsækja þessa karla. Í framtíðinni mega svo karlar sem líta á konur sem verslunarvöru, eiga von á því að nöfn þeirra lendi á borði lögreglunnar.

Stóra systir krefst þess …

… að geðþóttaákvarðanir stjórni því ekki hvaða lögum á Íslandi er framfylgt
… að aðgerðaráætlun stjórnvalda um mansal verði framfylgt og í hana sett fjármagn
… að rannsókn vændis- og mansalsmála verði í höndum sérhæfðs lögregluteymis sem fáist ekki við önnur sakamál
… að stjórnvöld standi fyrir fræðsluherferð sem beinist að kaupendum vændis og kláms
… að vefnum einkamál.is verði lokað, þar sem aðstandendum síðunnar er ekki treystandi til að útiloka vændi
… að klámbúllunum verði lokað
… að klámrásum fjölmiðlanna verði lokað
… að vændisauglýsingar í hvaða mynd sem er og í hvaða fjölmiðli sem er verði stöðvaðar og að þeir sem hafa milligöngu með verslun með konur verði sóttir til saka.

Og kominn tími til.

Uppskrift að ábyrgum foreldrum

2011-10-15T16:10:00.007Z

Þegar ég las Fréttablaðið í morgun (sem nú ætlar að hætta að birta vændisauglýsingarnar sem það þrætti fyrir að hafa birt áður; en fær ekki ákæru fyrir að hafa haft milligöngu um vændi, enda löggan ekki vön að böggast í þeim sem eiga og reka fjölmiðla) rak ég augun í auglýsingu frá einhverju hallæris tryggingafyrirbæri (sem borgar örugglega aldrei út bætur frekar en önnur tryggingafélög) sem virðist hafa ráðið vanvita til að hanna fyrir sig auglýsingu.

Auglýsingin sýnir foreldra (konu og karl) með barn (í bláum galla, semsagt strák, en mjög mikilvægt er að drengir alist upp við hefðbundna (lesist gamaldags) skiptingu milli kynja (svo þeir verði ekki ólæsir glæpamenn vegna skorts á stöðugleika)). Sitthvoru megin við foreldrana er búið að skrifa texta sem ætlað er að benda á hvað felist í því að vera ábyrgir foreldrar, hvaða hlutverk foreldrum er ætlað að gegna og hvað þeir eigi að setja á oddinn. Konan fær allt öðru vísi hlutverk en karlinn. Hún á að „rækta ástina“ en hann á að „njóta stunda í góðra vina hópi“. Annað er eftir því.

Nú, nokkrum tímum síðar, þegar ég settist niður og ætlaði að skrifa um þessi ósköp, sé ég að Smugubloggarinn Gylfi Þorkelsson hefur orðið fyrri til að summa upp hlutverkin sem líftryggingarnar, í samvinnu við auglýsingastofuna, ætla körlum annarsvegar og konum hinsvegar. Ég vitna því í orð hans fremur en skrifa þetta allt upp sjálf.

Karlar í föðurhlutverkinu:

„Pabbi á að axla ábyrgð, skipuleggja tímann, deila verkefnum innan heimilisins og stappa stálinu í hina fjölskyldumeðlimina þegar á móti blæs. Hann á að sýna tómstundum annarra fjölskyldumeðlima áhuga, fylgja litla krílinu á íþróttaleiki, tónleika eða annað sem áhuginn beinist að.

Pabbi á líka að vera þolinmóður og gefa sér tíma til að hlusta, hrósa þegar vel er gert og ræða málin af yfirvegun ef einhver fer út af sporinu. Hann á að hlúa að fjölskyldu- og vinaböndum, kalla á liðið í grill um helgar.

Þegar pabbi er búinn að öllu þessu má hann njóta stunda í góðra vina hópi, þ.e.a.s. ef hann temur sér holla lifnaðarhætti og er ekki á einhverju útstáelsi.“

Konur í móðurhlutverkinu:

„Mamma á að vera góð fyrirmynd. Hún á að búa í haginn fyrir breytta tíma og halda góðri rútínu á heimilinu. Enga óreiðu, takk! Hún á ekki að eyða í vitleysu, heldur sýna aðhald í fjármálum sínum. Hún verður að vera sveigjanleg, tilbúin að tileinka sér nýja hluti og sýna tillitssemi gagnvart öðrum í fjölskyldunni.

Það er í verkahring mömmu að miðla málum og hún verður að læra að treysta öðrum, vera ekki alltaf með nefið ofan í öllu! Hún á að vera jákvæð en staðföst og halda uppi passlegum aga. Og svo á mamma að passa að hvílast vel svo hún geti ræktað ástina í hjónabandinu.“

Og þessu hér er líka skipt milli hjóna, hnífjafnt auðvitað og við hæfi hvors kynsins um sig:

„Og í hvað eiga mamma og pabbi að nota höfuðið?

Mamma á að nota það til að rækta líkama og sál – fara kannski í ræktina og jóga. Pabbi á hinsvegar að afla sér þekkingar. Velferð fjölskyldunnar er undir því komin.“

Það er auðvitað algert ábyrgðarleysi og jarðar við tryggingasvik að haga málum öðru vísi.

Fréttamatið og heimurinn eins og hann er

2011-10-13T17:58:00.013Z

Hildur Lilliendahl hefur aftur þrælað sér gegnum Fréttablaðið og aftur komist að því að konur fá þar mun minna vægi en karlar. „Í 85 tilvikum í blaðinu í dag var minnst á karla og í 33 tilvikum var minnst á konur“ er niðurstaða Hildar að þessu sinni.

Ekkert hefur breyst. Það er kannski pínu sorglegt en staðfestir svosem um leið allt sem vér feministar hugsum (við hugsum sem ein kona) um fjölmiðla og hvernig þeir kjósa að birta samfélagið. Konur útí horni, en ágætar sem myndskreytingar.

Í athugasemdakerfinu hjá Hildi kemur auðvitað einhver sem vill verja ríkjandi ástand og kemur með gömlu þreyttu fullyrðinguna um að svona sé þetta bara (konur séu færri en karlar? konur séu ekki að gera neitt fréttnæmt? konur séu óviðræðuhæfar?) og ekki hægt að ætlast til að fjölmiðlar beygli raunveruleikann til að þóknast hugmyndum feminista um jafnréttari heim.

Þessu svarar Hildur Knútsdóttir ágætlega:

„Einu skiptin sem ég sé nokkurntímann einhvern gera að því skóna að fjölmiðlar endurspegli bara heiminn einsog hann nákvæmlega er, er þegar einhver gagnrýnir kynjahlutföll í þeim.“

Gunnar Hersveinn er nýlega búinn að skrifa ádrepu þar sem hann bendir á fréttamat fjölmiðla. Og nafngreinir konur sem ekki hafa hlotið fjölmiðlaumfjöllun hér á landi, enda þótt vægast sagt sé um stórmerkilegar konur að ræða.

„Um leið og við fögnum friðarverðlaunahöfum árið 2011 er nauðsynlegt að gera þá smásmugulegu athugasemd: aðTawakkul Karman, Leymah Gbowee og Ellen-Johnson-Sirleaf hafa á þessu ári varla verið nefndar oftar en einu sinni á nafn í „helstu“ fjölmiðlum Íslendinga.

Tawakkul Karman sem nefnd hefur verið móðir byltingarinnar í Jemen komst næstum aldrei í gegnum glerþak íslenskra fjölmiðla. Ekki fyrr en hún fékk friðarverðlaun Nóbels. Ef til vill verður hún aldrei nefnd aftur, því viðleitni hennar fellur víst utan fréttviðmiða á Íslandi. Við munum hins vegar fá framhaldsfréttir af einræðisherra sem til dæmis fer í lest frá Norður-Kóreu til Japans án þess að segja neitt.

Í Jemen eru konur lítt sýnilegar né oft hlustað á rödd þeirra og af þeirri hefð draga íslenskir fjölmiðlar dám. Afrek og hugrekki Karman er þó þúsund sinnum merkilegra en tilraunir hugleysingja til að vekja á sér athygli með ofbeldi.

Eitt af því sem nauðsynlega þarf að breytast er áhugasvið karllægra fréttastjóra. Einsýnt fréttamat þeirra snýst um stríð, stjórnmál, glæpi, viðskipti, valdabaráttu, gjaldþrot, hryðjuverk, réttarkerfi, stórslys, samgöngur, orkumál, eignarrétt, skattkerfi, ársreikninga, persónulega harmleiki og náttúruhamfarir … en Tawakkul Karman sem beitir gandhiískum aðferðum til að bylta samfélaginu er hvergi nefnd á nafn jafnvel þótt hún sé um það bil að breyta samfélagi sínu varanlega.“

Þetta er bara útdráttur úr grein Gunnars, hann fjallar líka um hinar líberísku Ellen Johnson Sirleaf sem er fyrsta afríska konan sem kosin var forseti í lýðræðislegum kosningum og Leymah Gbowee sem hefur skipulagt hreyfingu kvenna, þvert á uppruna þeirra og trúarbrögð.

Þessar konur hafa nú hlotið viðurkenningu á alþjóðavettvangi fyrir baráttu sína. Margar aðrar konur starfa í þágu mikilvægra málefna í heimalandi sínu og njóta lítillar athygli íslenskra fjölmiðla, sem eru þó uppfullir af fréttum um hvað fólk í útlöndum er að gera, sérstaklega karlmenn auðvitað. Hingað til lands komu nýlega konur og töluðu á málþingi um framlag sitt til bættrar líðanar kvenna í Bosníu og Hersegóvínu, kvenna sem höfðu gengið gegnum skelfilega hluti. Ég sá ekki opnur dagblaðanna lagðar undir viðtöl við þær, ekki frekar en ég hef séð ítarlegar fréttaskýringar eða umfjöllun um friðarverðlaunahafana hverja um sig. Hvað þá að ég hafi heyrt á þær minnst þar til þær fengu friðarverðlaunin.

En nei, það væri íslenskum fjölmiðlum ofraun að eyða prentsvertu í svona konur. Svo margt merkilegra að gerast hjá karlmönnum.

___
* Þegar Tawakkul Karman, Leymah Gbowee og Ellen-Johnson-Sirleaf fengu friðarverðlaun Nóbels hækkaði tala kvenna sem fengið hafa verðlaunin úr tólf í fimmtán. Hver er ástæðan fyrir því að þær fá allar verðlaunin í einu? Er verið að laga hlutföllin, núna eru þau komin í að 15 konur af 99 einstaklingum hafa hlotið friðarverðlaunin. Og er þá nóbelsnefndin stikkfrí næstu árin frá því að veita konum verðlaunin því talan hækkaði svo skart í ár?

Viðbót. Spegillinn, fréttaskýringaþáttur Ríkisútvarpsins, fjallaði nokkuð ítarlega um friðarverðlaunahafana í þætti 7. október. Spegillinn er reyndar ekki prentmiðill, en það eru fyrst og fremst prentmiðlar, og þá sérstaklega Fréttablaðið, sem er gagnrýnt hér að ofan. (Ekki svosem að ég haldi að kynjunum sé gert jafnt undir höfði í ljósvakamiðlum.)

Viðtalið við Guðrúnu Ebbu

2011-10-09T21:17:00.004Z

Nýlokið er útsendingu á viðtali við Guðrúnu Ebbu dóttur hins alræmda Ólafs biskups.

Að loknu viðtalinu dáist ég takmarkalaust að Guðrúnu Ebbu. Hún kom fram af mikilli stillingu og íhygli og var ákveðin að skýra bara frá sinni sögu en leggja ekki öðrum fjölskyldumeðlimum orð í munn eða skýra gerðir þeirra, eins freistandi og það hefði verið fyrir flesta í hennar sporum.

Hugrekki Guðrúnar Ebbu sýnir sig ekki síst í því að koma fram með sögu sem er gloppótt (hún getur ekki sagt frá fyrsta skiptinu né því síðasta) og viðurkenna mótsagnirnar. Þetta eru þau atriði sem þolendum kynferðisofbeldis, ungum sem gömlum, er sífellt núið um nasir og notað gegn þeim. Mótsagnir eru álitnar rýra trúverðugleikann: hvernig gastu umgengist hann, varið hann, eftir þetta?

Ég hef sjaldan séð trúverðugra viðtal.

Fjölmiðlar og mynd sem þeir skapa af konum

2011-10-08T16:30:00.009Z

Fyrir þau sem hafa áhuga og skilning á því hvernig fjölmiðlar sýna konur og skapa ímynd kvenna — sem svo aftur hefur áhrif á hvernig álit konur og karlar hafa á konum, hæfileikum þeirra og getu til að vera fullgildir þátttakendur í samfélaginu (og á heimilinu og í alþjóðapólitík og á vinnumarkaði) — þá er þetta myndband ansi góð úttekt.* Það er tæplega níu mínútna langt, en styttri útgáfu má sjá hér (2:55 mínútur).

Myndbandið er kynning á heimildarmynd sem vonandi verður sýnd hér fljótlega.

Þangað til er margt vitlausara en senda slóð á myndbandið til vina og kunningja, ekki síst þeirra sem eiga dætur (eða syni) á barns- eða unglingsaldri. Enda þótt myndin sýni fyrst og fremst aðstæður í bandarísku samfélagi (þar sem konur eru aðeins 17% í fulltrúadeild þingsins) þá eru fjölmiðlar um allan heim þeir sömu og sýna okkur sömu stöðluðu ímyndirnar af konum. Við verðum öll (en sérstaklega börn og unglingar, sem ekki hafa sama viðnámið og fullorðið fólk sem tamið hefur sér gagnrýna hugsun) fyrir áhrifum af þessum ímyndum.

___
* Ég fann þetta myndband á Eyjunni, af öllum stöðum.
En svo er Parísardaman líka með þetta.

Það læra börnin sem fyrir þeim er haft

2011-10-06T23:28:00.008Z

Fyrir nokkrum árum kom ég inn á heimili ungra hjóna. Þau voru reyndar ekkert bráðung, eitthvað um þrítugt, en þau voru tiltölulega nýgift og enn barnlaus, bæði háskólamenntuð í góðum störfum. Ég svipaðist um, svona eins og mér er tamt að gera þegar ég kem á nýjan stað, og virti fyrir mér húsmuni og annað það sem prýddi heimilið. Allgott.

Það vakti þó furðu mína að svo virtist sem engar bækur væri á heimilinu. Mér var sýnt inn í öll herbergi en hvergi sá ég bækur. Loks rak ég augun í bók eftir Laxness (man ekki hverja) sem lá flöt í hillu, enn í plastinu. Ég spurði um bókina og fékk að vita að þetta hefðu þau fengið í brúðkaupsgjöf. Mig langaði að grenja.

Síðan þetta gerðist hafa ungu hjónin flutt í einbýlishús og eignast son.

Ef nú einhverntímann í framtíðinni þessi sonur þeirra verður viðfang rannsóknar á lesskilningi, og kemur illa út, hverju er þá um að kenna?

Einhverjir munu segja að það sé vegna þess að það séu of margar konur að kenna börnum og skortur sé á karlkynsfyrirmyndum, eða eitthvað svoleiðis.

Ég held að einhver hluti ástæðunnar fyrir því að nærri fjórðungur 15 ára drengja í reykvískum grunnskólum getur ekki lesið sér til gagns, sé sá að fjölmargir krakkar alast upp á heimilum þar sem fullorðnir lesa ekki bækur. Það er kannski lesið fyrir börnin á kvöldin (þó veit ég að það er ekki gert á öllum heimilum) en þau sjá aldrei foreldra sína lesa í frístundum sínum, sér til fróðleiks eða skemmtunar. Bóklestur er ekki hafður fyrir börnunum.

En svo er líka alltaf traust að kenna konum í skólakerfinu um.

Það sem við höfum hingað til kallað spillingu

2011-10-04T20:37:00.006Z

Þá er komið að hinum sívinsæla þætti „Karlmönnum hrósað“. Að þessu sinni er það ekki fyrir feminíska takta heldur annarskonar snarpa hugsun.

Agnar Kr. Þorsteinsson, sem hefur verið einn af bestu bloggurum eftirhrunstímans, tók sig til og skrifaði fjármálaráðherra bréf vegna ráðningar Páls Magnússonar í embætti forstjóra Bankasýslu ríkisins. Alveg burtséð frá því hvort Steingrímur Joð getur eitthvað tjónkað við Bankasýsluna eða hefur eitthvað með mannaráðningar þar að gera, þá er þetta stórgóð samantekt og skemmtilega orðuð hjá Agnari.

Bréf Agnars hljómar svona í heild sinni.

“Sæll Steingrímur,

Ástæðan fyrir því að ég rita þér þetta bréf er að mér blöskrar ráðningin á Páli Magnússyni sem forstjóra Bankasýslu ríkisins út af nokkrum atriðum.

1. Vanhæfni Páls Magnússonar-Samkvæmt 6. Grein laga um Bankasýslu ríkisins þá ber að ráða sem forstjóra einstakling samkvæmt eftirfarandi:

„Stjórnarmenn og forstjóri skulu hafa haldgóða menntun auk sérþekkingar á banka- og fjármálum. Gæta skal þess við skipun stjórnar að starfsreynsla og menntun stjórnarmanna sé sem fjölbreyttust á þessu sviði og þeir hafi trausta þekkingu á góðum stjórnarháttum fyrirtækja.“

Páll Magnússon er með BA í guðfræði og master í stjórnsýslu en hefur enga reynslu eða sérþekkingu á banka- og fjármálum þó sem aðstoðarmaður Valgerðar Sverrisdóttir þá hafi hann verið með innstu koppum í búri á hinu hryllilega einkavinavæðingarferli sem við súpum hið ansi dýrkeypta öl Davíðs Oddsonar og Halldórs Ásgrímssonar af í dag.

Nú getur svo sem að vegna þess að kirkjustarfsemi er elsta fjárplógsstarfsemi veraldar að það geti talist vera sérþekking á fjármálum en miðað við hina einstaklingana sems sóttu um þá bliknar það í samanburði. Einn hefur þriggja ára stjórnunarreynslu úr fjármálageiranum og starfar sem forstöðumaður eignastýringar hjá Bankasýslunni, annar hefur 30 ára reynslu úr fjármálastofnunum og mest sem stjórnandi og þriðji aðilinn sem er kona, hefur áratugsreynslu úr stjórnunarstörfum fyrir fjármálageirann og hefur setið f.h. Bankasýslunnar í stjórn Íslandsbanka.

Eins og sjá má þá hefur Páll enga menntun eða sérþekkingu á sviði fjármálastarfsemi nema það sem hann tengdist í gegnum stjórnmálin ólíkt hinum umsækjendunum.

2. Tengsl Páls Magnússonar við aðra aðila- Í sömu 6. grein laga um Bankasýsluna segir ennfremur svo:

„ Stjórnarmenn og forstjóri skulu hvorki taka þátt í meðferð mála þar sem þeir eiga verulegra hagsmuna að gæta né mála sem varða aðila sem eru tengdir þeim persónulega eða fjárhagslega.“

Fyrir það fyrsta skal nefnt að bróðir Páls, Árni Magnússon fyrrum félagsmálaráðherra, er háttsettur yfirmaður hjá Íslandsbanka og það mun strax valda vanhæfni í raun þegar kemur að Íslandsbanka í störfum hans, hvað þá að það verði til að auka traust á viðkomandi, sérstaklega ef hætta er á að blóðböndin verða misnotuð til ávinnings eða upplýsingarleka.

Í annan stað er nauðsyn að benda á tengsl stjórnarformannsins Þorsteins Þorsteinssonar við Pál Magnússon sem slíkan en Valgerður Sverrisdóttir beitti sér mikið fyrir því á árinu 2000 að Þorsteinn myndi leiða sameiningarviðræður milli Lands- og Búnaðarbanka en Þorsteinn var þá yfirmaður verðbréfasviðs, og bendir þetta til sérstaks trúnaðarsamband á milli Valgerðar og Þorsteins. Páll var þá aðstoðarmaður Valgerðar og er því góðar líkur á að hann hafi notið velvildar og jafnvel þess sem hefur verið fullyrt en ekki staðfest við mig, að þeir séu samflokksmenn.

3. Réttlætingarrökvilla stjórnarformanns Bankasýslu ríksiins- Mér finnst nauðsyn að benda á þessa rökvillu í málflutningi Þorsteins Þorsteinssonar þar sem það er fullyrt að stjórnmálastörf og þar með talin aðstoðarmennska Páls séu talin honum til tekna í ráðningarferlinu en að sama skapi þá segir Þorsteinn að ákveðið hafi verið að láta ekki aðstoðarmannsfortíð hans og störf í kringum einkavinavæðinguna hafa áhrif á ráðningarferlið.

4. Traustið og einkavæðingin- Í ljósi þess að framundan eru tímar einkavæðingar á hlut ríkisins í bönkunum þá verður það að grunnkröfu að það verði eins skothelt og traustvekjandi og hægt er. Í ljósi fortíðar Páls Magnússonar í tengslum við einkavinavæðingarferlið sem aðstoðarmaður viðskiptaráðherra og með innstu koppum í búri þannig séð þá verður ekki hægt að kalla það fram traust sem þarf. Einnig mun sú staðreynd að vanhæfasti einstaklingurinn var ráðinn, hann tengist fjölskylduböndum háttsettum bankamanni og að líklegast hefur verið um vina/klíku/flokksráðningu að ræða sem við höfum hingað til kallað spillingu, þá munu deilur og vantraust ríkja um störf forstjóra Bankasýslunnar, sérstaklega þegar gamlir Framsóknarmenn fara að gera tilboð(og þá er stutt í að maður finni Finn).

5. Óbein áhrif andverðleikasamfélagsins-Það er nauðsyn að benda á og rifja upp að þegar vanhæfustu einstaklingarnir eru ráðnir á grundvelli stjórnmálaafskipta en ekki þeir mest reyndu og best menntuðu þá dregur það úr vilja góðs fólks að reyna að sækja um ábyrgðarstörf á vegum ríkisins. Það þýðir að ríkið mun fá vanhæfa einstaklinga líkt og áður í stjórnunarstöður með afleiðingum spillingar, vantrausts og jafnvel annars Hruns líkt ef sambærilegir einstaklingar og þá komast í stjórnunarstöður á vegum ríkisins.

Ég skora því á þig að beita þeim lagalegu úrræðum sem þú hefur til að sjá til þess að ráðning Páls verði dreginn til baka og að hæfasti einstaklingurinn verði ráðinn. Einnig skora ég á þig að beina þeim tilmælum til Bankasýslunnar að beita sér gegn ofurlaunum og bónuskerfum innan bankanna.

Að lokum þá hvet ég þig til að beita þér fyrir aðgerðum gegn bönkunum í vetur sem nauðsyn er að framkvæma s.s. aðskilnað á viðskipta- og fjárfestingabankastarfsemi, bann á bónuskerfi vegna skaðsemi þeirra, aðgerða gegn fjármagnsflutningum til skattaparadísa og fyrirtækjum sem eru staðsett þar eða nýtast við slíka meinsemd mannkyns, aðgerða gegn kennitöluflakki og afskriftum auðmanna og kvótagreifa sem fá að halda eigum sínum ólíkt almenningi.

Bestu kveðjur,

Agnar Kristján Þorsteinsson”

Helle Thorning bætist í fríðan hóp

2011-10-03T10:53:00.007Z

Helle Thorning-Schmidt er orðin forsætisráðherra Danmerkur, fyrst kvenna. Þar með hafa öll Norðurlöndin — að Svíþjóð undanskildu — haft konu sem æðsta mann ríkisstjórnar sinnar.*

Þar til í sumar var Mari Kiviniemi forsætisráðherra Finnlands** og voru þær þá tvær um slíka stöðu, hún og Jóhanna Sigurðar. Nú eru það Helle Thorning og Jóhanna sem eru forsætisráðherrar, en hin Norðurlöndin hafa kalla í því starfi. Þó hefur Noregur haft Gro Harlem Brundtland, sællar minningar, en hún var forsætis árin 1986-89 og aftur 1990-96. Sú fyrsta finnska var Anneli Jäätteenmäki sem þó starfaði stutt, aðeins nokkra mánuði árið 2003.

Burtséð frá þessu yfirliti um stöðu mála þá er gleðiefni að Helle Thorning sé orðin forsætisráðherra Danmerkur. Húrra!***
___
* eða framkvæmdavalds eins og í tilviki Færeyja sem hafa lögmann en ekki forsætisráðherra. Marita Petersen var lögmaður Færeyja 1993-94. Engin kona hefur verið formaður landstjórnar Grænlands. Þarsem Svíþjóð er ríkt sjálfstætt ríki í fararbroddi jafnréttisbaráttu í heiminum (en Grænland ekki) þá er óþarft að skamma Grænland fyrir að kjósa ekki konur, a.m.k. í bili.

** Finnar hafa þó núna konu í forsetastól, Tarja Halonen hefur verið í embætti frá aldamótum. Hin Norðurlöndin hafa auðvitað ekki möguleika á að vera með forseta. En við höfðum Vigdísi.

*** Skylt er að hrópa húrra með dönskum hreim.

Knúz

2011-09-29T17:23:00.003Z

Sjá, ég boða yður mikil tíðindi.

Í dag hóf göngu sína feminísk vefsíða sem stofnuð er af vinum Gunnars Hrafns, sem kallaði sig Sigurbjörn. Sem Sigurbjörn hélt hann úti feminískri gagnrýni á blogginu gagnrýnt.blogspot.com. Það var dúndurblogg. Gunnar Hrafn lést sviplega í sumar en andi hans svífur yfir vötnum á hinum nýja feminíska vef, knúz.is.

Fjölmargar konur og aðrir feministar skrifa á knúzið (allur fimmára bekkurinn og fleiri til) og bind ég miklar vonir um að þau haldi uppi merkjum kynuslandi, hressilegs, skemmtilegs, bálreiðs og gagnrýnins feminisma.

Til hamingju með daginn!

Feminismi er misheppnaður í meðförum kvenna

2011-09-27T19:48:00.012Z

Það fer að verða ansi þreytt að sjá menn sem eru sæmilega ritfærir (mér er meira sama um ólæsa og óskrifandi froðufellandi fávita í athugasemdakerfum) sem eyða miklu púðri í að segja feministum á hve miklum villigötum þær eru, sem halda því fram þeir séu í raun hlynntir feminisma, bara ekki í meðförum kvenna.

Einn pistillinn (sem er of langur og ítarlegur til að ég nenni að skrifa svar við einstökum atriðum hans) er á þá leið að feministar séu innbyrðis ósammála (um klámiðnaðinn) en hengi sig í marxismann án þess að fatta að hann eigi ekkert sameiginlegt með feminisma. Pistlahöfundurinn virðist líka halda að við séum allar á sellufundum hjá Femínístafélaginu alla daga og opnum ekki munninn án þess að fá fyrst flokkslínuna. Og hann hneykslast á því sem honum finnst vera ósamræmi í að vera á móti staðgöngu en með fóstureyðingum og móti vændi en með kynfrelsi kvenna. Vændi sé ekkert verra en að vinna á elliheimili. Fyrst og fremst eru feministar bara almennt og yfirleitt á villigötum, segir þessi karlmaður, sem veit auðvitað betur.

Á annarri síðu safnast karlmenn (mikið til þeir sömu og ég er að tala um hér að ofan) í athugasemdarkerfi* til að vera enn einu sinni sammála um hve vændi sé jákvætt og allsekki allar konur í því af neinni neyð, félagslegri, fjárhagslegri eða vegna þess að þær eru þvingaðar til þess. Á þeirri síðu, sem haldið er úti af konu sem er feministi sem er hlynnt klámiðnaðinum (og er þessvegna í sérlegu uppáhaldi þessara karla sem endalaust hrósa henni fyrir þá afstöðu, kampakátir) og þar eru einhverjar rannsóknir tilteknar sem eiga að sanna að vændi sé bara alltílæ, langflestar konur vilji ekkert frekar en hleypa uppá sig hverjum kallinum á fætur öðrum gegn greiðslu, bara gaman að því. Þar er því bæði hafnað að tölfræði sem feministar setja fram um annað og að „persónuleg reynsla og einstaka dæmi“ hafi vægi í rökræðunni.

Svo það sé á hreinu: Ég hef ekkert á móti því að vændiskonur hafi réttindi. Ég vil bara svo miklu frekar að þær hefðu þess kost að sjá sér farborða á annan hátt; að konur hafi aðgang að sæmilega borgaðri vinnu sem felst ekki í því að karlmenn rúnki sér á líkama þeirra.** Þessvegna styð ég að konum (og körlum) sé leyfilegt að selja sig, en hemill hafður á eftirspurninni með því að banna karlmönnum að kaupa sér aðgang að líkama þeirra. Ég vil ekki búa í samfélagi — og reyndar vil ég ekki búa í þannig heimi — þar sem konur eru neysluvara karlmanna.

Einu sinni birti ég pistil þar sem klámneytendur og vændiskaupendur — þessir sem þykjast þekkja muninn á því að kona sé að selja uppá sig eða myndir af sér á netinu af sjálfsdáðum eða sé þvinguð til þess — voru spurðir hversu margar konur og börn þeim þætti í lagi að þjáðust fyrir þá. Spurningin var þessi:

„Hvað finnst þér annars ásættanlegur fórnarkostnaður? Hefurðu rétt á að horfa á klám ef það er bara ein lítil stelpa sem er seld í klámið? En ef þær eru fimm? Hundrað? Svona, komdu með tölu. Hver er sú tala kvenna og barna sem þarf að nauðga, drepa og berja til að þér finnist að kannski sé réttur þinn til að horfa á klám ekki þess virði? Hundruðir? Þúsundir? Tugþúsundir?“

En þessir gaurar, sem skrifa heilu langlokurnar dag eftir dag, þeir bara geta ekki þolað að við viljum ekki að þeir kaupi sér konur til að ríða eða rúnka sér yfir. Og þessvegna skella þeir yfir sig sauðagærunni, þykjast styðja feminisma en berjast gegn honum linnulaust.
___
* Meðal annarra sem veita þessari vændisupphafningu mótvægi í athugasemdakerfinu eru Baun, Þorgerður E og Parísar-Kristín, sem stendur sig sérstaklega vel. (Ákveðið var á sellufundi að ég myndi hrósa þeim, í staðinn þarf ég ekki að vaska upp næst.)

** Ég er líka á móti því að fólk vinni við hörmulegar aðstæður, ýmist 'sjálfviljugt' eða í þrælavinnu, s.s. í þrælkunarbúðum í Asíu, það er líklega marxisminn sem afvegaleiðir mig svo illa. Það eru reyndar bara frjálshyggjumenn sem vilja halda því fram að fólk megi vera þakklátt fyrir að vinna á svoleiðis stöðum, öll vinna sé góð sama við hvaða aðstæður og hve lítið fólk ber úr býtum. Sumt fólk sér samsvörun þarna á milli og þess að margar austur-evrópskar konur eru 'sjálfviljugar' í klámiðnaðnum, annað fólk sér bara 'sjálfviljuga' þáttinn.

Garðar og gróður

2011-09-25T19:48:00.006Z

Nú er tími haustlaukanna.

Þessi frasi er nánast í hverju blaði þessa dagana. Vegna þess að ég er nú gríðarleg haustlaukakona þá les ég allt sem að gagni getur komið um þessa litlu lauka sem eiga að boða okkur vorið þegar þar að kemur. Og les ég nú og les og rek þá augun í þessa setningu (bls.42): „Mýs eru gjarnar á að grafa upp og éta frá okkur laukana …“ og litlu síðar, þá er verið að tala um fræ og hvernig hægt að er búa um þau yfir veturinn: „Þarna þarf líka að verjast músum á einhvern hátt því þeim þykir fræið gott á köldum vetrum.“

Við, sem búum í þéttbýli (en erum ekki svo blinduð af sveitamennsku að okkur þyki ekki í lagi að hafa dýr í borg) verðum ekki vör við allar þessar mýs sem éta fræ og lauka. Ástæðan er sú að yfir girðingar og um alla garða læðast og stökkva hin ágætustu loðdýr sem mýs (og rottur) forðast eins og heitan eldinn. Af þessum sökum er margt skynsamt fólk afskaplega sátt við lausagöngu katta.

Og sé okkur á annaðborð annt um að garðarnir séu gróðursælir, erum við síst á móti kattaskít í beðin, því hann eru ókeypis áburður.

Afi morðingi, afi fyrirmynd

2011-09-24T23:35:00.007Z

Það hlýtur að vera merkilegur hugsunargangur hjá þeim sem hata heilu dýrategundirnar. Reglulega fá svoleiðis menn pláss í fjölmiðlum (rétt eins og þeir sem hata fólk af öðrum trúarbrögðum eða með annan litarhátt) til að básúna hatur sitt. Heilu bæjarfélögin hrökkva þá í kút, stundum bregðast þau við eins og dýrahatararnir ætlast til, stundum ekki. Árið 2003 var farið í herferð á Ísafirði þar sem byssuóðum manni var sleppt lausum á ketti innan bæjarmarkanna og skaut hann allt kvikt, villiketti jafnt sem heimilisketti, og jafnvel það sem ekki hrærðist, s.s. útidyr húsa.

Nú trommar enn einn kattahatarinn upp í fjölmiðlum, uppfullur af skilningsleysi á eðli katta — sem hann vill að haldi sig innan lóðamarka (eins og kettir hafi sömu hugmyndir um lóðamörk) annars grípi hann til aðgerða.

„Það getur ekki endað með öðru en að einstaklingarnir grípi bara til eigin ráða,“ segir Þórhallur sem ekki vill útskýra nánar í hverju það geti fólgist. „Það er ekki nema nokkurra daga verk að útrýma þessu,“ bætir hann þó við.

Miðað við það sem er haft eftir Þórhalli í blaðinu þá á hann barnabörn. Mikið held ég að hann sé þeim fögur fyrirmynd í gæsku og kærleika. Dómgreind hans er líka á því stigi að finnast ekkert að því að því að vera með svona yfirlýsingar í fjölmiðlum, „Útrýma þessu,“ smekklega orðað.

Öll saman nú: aaaaaa við afa sem á svo bágt í hausnum.

Klámritstjóri kveður sér hljóðs

2011-09-17T17:09:00.006Z

Davíð Þór Jónsson skrifar pistil í Fréttablaðið í dag. Það er undarleg samsetning þar sem hann talar um sósíalisma, kristni og feminisma og segir að því hafi öllu verið miskunnarlaust misbeitt gegnum tíðina. „Öll þessi hugmyndafræði bræðralags, samhjálpar og mannjöfnuðar hefur verið notuð til að réttlæta mannréttindabrot, misrétti og kúgun.“ Ég sé reyndar ekki hvernig feminismi fellur að þessu, sé ekki mannréttindabrotin, misréttið og kúgunina.

Davíð Þór segist vera feministi.

„Ég er femínisti. Ég styð félagslegt, efnahagslegt og pólitískt jafnrétti kynjanna. Mér finnst að allir eigi að fá sömu tækifæri og sömu laun fyrir sömu vinnu, óháð kynferði. Í raun get ég ekki verið sósíalisti án þess að vera femínisti.“

Mér finnst líka samasem merki vera milli þess að vera sósíalisti og að vera feministi, en mér finnst hinsvegar feminismi vera talsvert meira heldur en bara „sömu tækifæri og sömu laun“. Feministar hafa auðvitað alla tíð barist fyrir að konur fái sömu laun og karlar fyrir sömu vinnu (og 'kvennastörf' séu metin til jafns við 'karlastörf') og að konur hafi sömu tækifæri og karlar til mennta og starfa. En feminismi snýst um margt fleira, s.s. baráttu gegn ofbeldi sem konur verða fyrir, baráttu gegn því að konur séu notaðar í kynlífsiðnaði, baráttu fyrir því að konur njóti virðingar í hvívetna og svo mætti lengi telja. Ekkert af þessu tekur Davíð Þór undir, kannski vegna plássleysis í hinu afmarkaða formi sem blaðapistillinn er.

Kannski er það líka vegna plássleysis sem eftirfarandi bútur úr pistli Davíðs Þórs er torráðinn.

„Femínismi, sem setur konur í þá stöðu að þurfa að afsaka og réttlæta klæðaburð sinn, notkun á snyrtivörum, verkaskiptinguna inni á heimilinu eða jafnvel langanir í kynlífi, er á villigötum. Þegar hugmyndafræði, sama hvaða nafni hún nefnist, fer að fela í sér ritskoðun, tískulögreglu og persónunjósnir er hún löngu hætt að snúast um hugsjónir. Þá hefur vænisýkin tekið völdin, eins og svo sorglega mörg dæmi sanna.“

Hvað á hann við? Ég kannast ekki við að konur þurfi að réttlæta klæðaburð sinn enda þótt stundum sé rætt um hvort búrkur eigi rétt á sér. Eina skiptið sem ég hef séð konu þurfa að réttlæta snyrtivörunotkun sína var núna nýlega þegar kona sem bauð sig fram til að stjórna sjónvarpsþætti og gagnrýndi um leið sjónvarpsþátt sem til stóð að sýna fyrir einsleita sýn á konur; hún var gagnrýnd fyrir að vera með varalit þegar hún setti fram gagnrýni sína.

Verkaskipting inn á heimilum hefur hinsvegar verið baráttumál feminista í áratugi, enda þótt ekki hafi verið mikið talað um hana undanfarið, m.a. vegna þess að áherslan hefur verið á að berjast gegn margvíslegu ofbeldi gegn konum. En feministum finnst semsagt, almennt og upp til hópa, að búi par, þar af eitt stykki fullorðinn karlmaður á heimili, geti hann ekki ætlast til þess að sleppa við að þrífa baðherbergið, vaska upp, kaupa inn, þvo þvotta, þrífa gólf, þurrka af, eða eitthvert af öllum hinum heimilisstörfunum sem þarf að sinna daglega eða vikulega — bara vegna þess að á heimilinu sé kona. (Sama gildir um umönnun barna, þvo af þeim, þvo þau, snýta og skeina.) Þetta er svo sjálfsögð og eðlileg krafa að það er furðulegt að Davíð Þór skuli telja verkaskiptingu á heimili upp með þeim atriðum sem honum finnst að sé feminismi á villigötum og flokkist undir „ritskoðun, tískulögreglu og persónunjósnir“.

Ég klóra mér líka talsvert í kollinum yfir síðasta liðnum sem hann telur upp, langanir í kynlífi. Ég hef verið feministi talsvert lengi en man ekki eftir að mér hafi borist tilkynning um hvað mig má langa til að gera í kynlífi. Mér þykir líklegra að Davíð Þór sé að verja kynlífsiðnaðinn, en hann var lengi vel ritstjóri klámblaðsins Bleiks og blás sem birti myndir teknar uppí klofinu á konum og seldi karlmönnum til að rúnka sér yfir. Kannski telur hann sig vera að verja rétt hamingjusömu hórunnar, sem karlmenn einir trúa á, en samkvæmt þeim þráir fjöldi kvenna ekkert frekar en að selja karlmönnum ljósmyndir eða hreyfimyndir af svo þeir geti rúnkað sér yfir þeim og enn fleiri konur bíða í röðum eftir að selja aðgang uppá sig. Hamingjusama hóran er rúnkmaskína.

Kannski er það þessi draumakona karla sem Davíð Þór þykist vera að verja. Að meina karlmönnum aðgang að henni sé „mannréttindabrot, misrétti og kúgun“. Ef það er ekki það sem klámritstjórinn fyrrverandi á við, þá þyrfti hann e.t.v. að skýra þessi orð sín betur.

Steinsteypuskrímslið

2011-09-16T23:55:00.004Z

Það verður líklega jafn vonlaust að berjast gegn Landspítalasteypuskrímslinu og gegn Kárahnjúkavirkjun á sínum tíma.

Ég, fyrir mitt leyti, vil þó bóka mótmæli.

Ásýnd miðbæjar Reykjavíkur mun breytast mjög til hins verra, svipað og þegar steypuklessunum var troðið ofaní miðbæ Hafnarfjarðar, svo að hann hefur aldrei beðið þess bætur. Án þess að ég vorkenni íbúum Smáragötu að fá svona plássfrekan nágranna sem mun að öllum líkindum ekki bara skyggja á Bláfjöll heldur sólina, þá eru Laufásvegur og þær götur allar á Skólavörðuholti og Þingholtin almennt talin þau hverfi Reykjavíkur sem fallegast eru. Við hliðina á steinsteypuskrímslinu verða þau eins og niðursetningar í eilífum skugga mannlífsins.

Umferð bíla kringum spítalann mun aukast umtalsvert — sama hvað hver segir — enda mun starfsfólk spítalans varla allt flytja úr sínum Grafarvogi og Kópavogi og í Þingholtin til að geta komið sér á umhverfisvænan hátt í vinnuna. Ég held líka að eftir langar vaktir þá langi ekki marga til að stíga á hjólhestinn og hjóla heim í myrkri og hálku, eða slagviðri. Ef venja á Íslendinga af einkabílnum þarf fyrst að leggja allar hjólabrautirnar og fjölga strætóferðum umtalsvert og sjá svo til með framhaldið eftir því hvernig það gengur; hvort þessi bílaþjóð láti sér segjast. Það er fáránlegt að ætla bara að taka sénsinn á að allir mæti hjólandi.

Sjúkraflutningamenn hafa áhyggjur af aðgengi, vegna umferðarhnúta (ekki af völdum reiðhjóla). Skipulagsstofnun og ýmsir arkitektar og skipulagsfræðingar hafa einnig ýmislegt við staðsetninguna að athuga.

Að öllum líkindum skiptir ekkert af þessu máli.

Það verður byggt og byggt og byggt. Ægilega gaman fyrir verktakafyrirtækin og fjármögnunarfyrirtækin (og jújú, það verða uppgrip í byggingabransanum almennt og vinna í boði fyrir karlmenn í byggingariðnaði), semsé fara „hjól atvinnulífsins að snúast“ — en við hin sitjum svo uppi með skrímslið.

Það er eins og mig minni að þetta hafi allt gerst áður.

Hugleiðing um bleika og bláa hönnun

2011-09-12T23:24:00.004Z

Stórfróðlegur pistill Sóleyjar Stefánsdóttur grafísks hönnuðar í Víðsjá vakti mig enn og aftur til umhugsunar um hvernig heimurinn er hannaður fyrir karla (iPod, karlmannsfatnaður sem viðmið, bílbelti, stólar í kvikmyndahúsum). Hún minntist þar meðal annars á snjósleða sem eru hannaðir þannig að þyngd þeirra er ákkúrat þannig að meðalkarlmaður getur reist þá við ef þeir velta, en meðalkonan ekki. Snjósleðinn er ekki hannaður svo þungur að meðalkarlmanninum sé ofraun að reisa hann við, en heldur ekki léttur nægilega til að konur ráði með góðu móti við hann. Markhópurinn er karlmenn og hönnunin miðar við þá.

Annað sem Sóley talaði um er notkun bleika litarins. Stelpudót er bleikt en svo komast þær að því þegar þær eldast að sá bleiki þykir væminn og nýtur takmarkaðrar virðingar. Sóley nefndi nokkur dæmi um hve bláa litnum — strákalitnum — er hinsvegar hampað þegar skapa á hugmynd um styrkleika og virðingu, s.s. í bankaauglýsingum (og auglýsingum Sjálfstæðisflokksins).

Þá rann upp fyrir mér ljós. Blátt er eftirsóknarverðasti liturinn.** Enginn þjóðfáni er bleikur.*** Fjölmargir, og fáni Evrópusambandsins að auki, eru meira og minna bláir. Virðing, traust og heilu þjóðirnar, þær eru bláar. Líklega er það þessvegna sem hin gamla aðferð við að nota bláan lit fyrir stelpur og rauðan fyrir stráka var lögð af og hlutunum snúið við svo að stelpurnar fengu væmna bleika litinn í sinn hlut en strákarnir þann bláa. Og það þykir auðvitað eðlilegt, því heimurinn er hannaður fyrir þá.

___
* Pistill Sóleyjar byrjar á 26:39 mínútu og er tíu mínútna langur. Bleikt og blátt umræðan er á 30-31 mínútu.
** Í könnun sem var gerð um eftirsóknarverð málverk kom í ljós að blái liturinn var í uppáhaldi hjá flestum þátttakenda, sem voru frá 14 þjóðlöndum.
*** Í þremur fánum vottar fyrir bleiku, en þeir hafa líka bláan, grænan, rauðan, gulan, hvítan, svartan lit, svo ekki er sá bleiki áberandi. En það eru semsagt Montserrat, Turks- og Caicos-eyjar og Bresku Jómfrúaeyjar sem flagga svo fjölskrúðugum fánum að meira segja bleikur slæðist þar með. Það eru reyndar engar trylltar bleikar litasprengingar heldur svo fölbleikur litur í svo litlu magni að það er vart sýnilegt. Í fána Montserrat er semsagt Erin, sem er persónugervingur Írlands, og húðlitur hennar er bleikur. Bresku Jómfrúaeyjar hafa heilaga Úrsúlu og hennar húðlitur er líka bleikur. Í fána Turks- og Caicos-eyja er m.a. bleikur kuðungur.

Saga einnar af 5.200 konum sem leitað hafa til Stígamóta

2011-09-10T20:38:00.007Z

Það er hraustlega gert af Önnu Bentínu Hermansen að stíga fram fyrir skjöldu og tjá sig um reynslu sína af þjónustu Stígamóta. Henni var nauðgað og eftir að hafa reynt að flýja tilfinningar sínar og bægja vanlíðan sinni burtu leitaði hún loks til Stígamóta. Þar var hún í viðtölum og síðar sjálfshjálparhóp, hvoru tveggja sér að kostnaðarlausu.

Grein Önnu Bentínu lýsir hvernig þolandi nauðgunar situr uppi með tilfinningar sem leiða til kvíða, þunglyndis og félagsfælni, og hvernig hægt er að losna undan þeim. Anna Bentína þakkar Stígamótum fyrir hvernig hún losnaði undan þessum tilfinningum og endurheimti fyrri styrk. Hún fullyrðir að: „Þjónusta Stígamóta er besti ferðafélaginn á þessu ferðalagi og algjörlega ómissandi fyrir okkar samfélag.“

Endursögn mín er ófullkomin (og ég er hætt að treysta því að tenglar á fjölmiðla endist út vikuna) svo að ég leyfi mér að birta alla grein Önnu Bentínu.

„Ég er ein af þeim rúmlega 5.200 konum sem hafa leitað til Stígamóta eftir að hafa verið beitt kynferðisofbeldi. Á bak við hverja einustu tölu er manneskja sem hefur nafn og á sitt líf. Stundum held ég að tölur geri fólk ónæmt fyrir þessum málum, þess vegna finnst mér mikilvægt að koma fram undir nafni. Í dag get ég það því mér finnst ég ekkert hafa að fela enda hef ég ekkert að skammast mín fyrir. Ég get staðið fyrir framan þjóðina stolt yfir því að hafa komist í gegnum þessa reynslu og tekist á við hana þannig að ég er sterkari fyrir vikið. Hins vegar eru ekki allir það lánsamir og þá á ég við fólkið sem aldrei leitar sér hjálpar og býr með skömm sína og reynslu í þögn sem verður stundum óbærileg.

Ég þekki það sjálf því það tók mig tíma að leita mér hjálpar. Ég reyndi að ýta reynslu minni í burtu, vann eins og berserkur, kaffærði mig í verkefnum og var á sífelldum flótta undan líðan minni. Ég var full af skömm, sektarkennd og sjálfsásökunum vegna þess ofbeldis sem var framið á mér en ekki af mér. Mér leið eins og ég hefði verið svipt stórum hluta af sjálfri mér og þessi hluti myndaði tómarúm sem fylltist af kvíða, þunglyndi og félagsfælni. Skömmin að hafa orðið fyrir þessu var helsti þátturinn sem kom í veg fyrir að ég leitaði mér hjálpar.

Ég var í nokkur ár í einstaklingsviðtölum áður en ég treysti mér til að fara í sjálfshjálparhóp á Stígamótum. Í þessum hópum eru 5-6 einstaklingar og leiðbeinandi. Við hittumst tvisvar í viku í tvo mánuði og fórum í gegnum reynslu okkar, líðan og tilfinningar. Í þessum hópi gerðist kraftaverk. Ég hitti aðrar konur sem höfðu sömu reynslu. Ég heyrði þær segja frá sömu skömminni og sjálfsásökunum sem ég upplifði og þá fyrst skildi ég hversu fáránlegt það er að þau sem beitt eru ofbeldi beri þá skömm sem ofbeldismaðurinn ætti að bera. Ég sá líka að kvíðinn og þunglyndið voru ekki karaktereinkenni sem ég hafði þróað með mér, heldur afleiðingar af ofbeldinu. Ég sá að ég hafði svipt sjálfa mig helmingnum af lífinu í viðleitni minni að kæfa niður reynsluna sem ég varð fyrir. Ég uppgötvaði að mestu fordómarnir sem ég þurfti að yfirstíga voru eigin fordómar gagnvart sjálfri mér og því sem ég hafði upplifað.

Mikilvægasta verkfærið í bataferlinu er að rjúfa þögnina og fá viðurkenningu á þessari erfiðu lífsreynslu. Gefa sjálfri sér leyfi til að upplifa sársaukann og þjáninguna. Þetta leyfi fékk ég á Stígamótum, þar var ég umvafin skilningi og líðan mín var viðurkennd. Fyrir mér snérist vinna mín á Stígamótun um að gefa sjálfri mér þá gjöf að fara í gegnum þessa reynslu og gera hana upp að því marki sem mér var framast unnt. Eina leiðin út úr sársaukanum er að fara í gegnum hann og þessi vinna hefur gert mig sterkari. Að rjúfa þögnina er töfrum líkast, þú heyrir ekki bara í sjálfri þér og setur í orð það ósegjanlega. Það er eins og orðin moki út skömminni, þú færir hana út úr sjálfri þér, sleppir henni lausri og sérð hversu mikil fásinna það er að þú berir hana. Þú skilar henni á réttan stað, til ofbeldismannsins. Þú stendur uppi sem sigurvegari vegna þess að þú komst í gegnum eina erfiðustu lífsreynslu sem hægt er að hugsa sér og þar af leiðandi býrðu yfir miklum styrk.

Það óeigingjarna starf sem unnið er á Stígamótum bjargaði lífi mínu. Ég hefði ekki getað haldið áfram mikið lengur í þeirri vanlíðan sem ég var í. Ef ég hefði þurft að borga fyrir viðtölin og hópavinnuna hefði ég líklega ekki getað leitað mér hjálpar. Þess vegna er gríðarlega mikilvægt að fólk geti sótt sér aðstoð án þess að þurfa að hafa áhyggjur af fjárhagslegum þætti þess. Að auki tekur samfélagið ábyrgð með því að veita þessa þjónustu ókeypis. Það sýnir hluttekningu og viðurkennir þörfina fyrir svona úrræði. Vegna vinnu minnar á Stígamótum hef ég fundið þann styrk aftur sem bjó alltaf í mér. Grundvöllurinn molnaði eftir reynslu mína en á Stígamótum byggði ég hann upp á ný. Ég reis upp úr öskustónni, vængjuð nýjum krafti, endurheimti sjálfa mig og það sterkari en nokkru sinni fyrr. Hver einasta manneskja sem upplifað hefur kynferðisofbeldi getur endurheimt sjálfa sig eins og ég gerði. Hún þarf bara að byrja og hvert ferðalag hefst á einu skrefi. Þjónusta Stígamóta er besti ferðafélaginn á þessu ferðalagi og algjörlega ómissandi fyrir okkar samfélag.“

Spornað við offjölgun upplýstra kvenna í menningarþáttum

2011-09-09T15:02:00.005Z

Fyrr á þessu ári spáði ég því að Þorgerður E. Sigurðardóttir yrði ekki lengi í Kiljunni, enda alveg nóg að hafa eina konu til að tjá sig um bókmenntir, og bara til trafala að hafa bókmenntafræðimenntaðan feminista í því starfi. Og nú les ég að Þorgerður E. verður ekki með í vetur. Því er reyndar borið við að karlmaðurinn sem var með henni í þáttunum sé að gefa út bók og því ekki góður kandídat í að fjalla um bækur annarra, en hvernig það kemur í veg fyrir að einhver önnur skynsöm kona (eða jafnvel karlmaður) yrði fenginn til að sitja við hlið Þorgerðar skil ég ekki.

En ég er nú bara feministi.

Tjáningarfrelsi með ábyrgð

2011-09-03T00:02:00.013Z

Ég hef oft velt fyrir mér hve mismunandi skilning fólk leggur í tjáningarfrelsi. Allra fyrsti pistill minn hér* kom inn á tjáningarfrelsi og síðan þá hef ég haft í huga að skrifa ítarlegar um hvernig mér þykir sem það hugtak hafa verið teygt og togað og misnotað,** ekki bara hér heldur víðar í heiminum og finnst mér þar Bandaríkin vera víti til varnaðar.

Þegar upp hafa komið mál í samfélaginu þar sem tekist er á um tjáningarfrelsi hefur mig oft langað til að leggja orð í belg en alltaf hætt við, ég vil frekar tala um tjáningarfrelsi almennt heldur en einblína bara á eitt mál. Samt kemst ég líklega ekki hjá því að nefna dæmi.*** Ekkert af þessum málum eitt og sér varð samt til þess að ég lét loks verða af því að skrifa um tjáningarfrelsið.

Andi laganna um prentfrelsi og tjáningarfrelsi var alveg örugglega sá að tryggja þegnum ríkisins (ekki bara Íslands, heldur Frakklands, Bandaríkjanna o.s.frv.) frelsi til að andæfa yfirvaldinu. Hver sem er ætti að mega gagnrýna þjóðhöfðingja, ríkisstjórn og embættismenn án þess að vera refsað fyrir (svo framarlega sem engum væri hótað eða farið væri með staðlausa stafi). En flestir virðast þó skilja það svo að þetta frelsi sé frelsi allra til að segja allt um alla, hversu niðrandi sem það er og að auki birta opinberlega allan andskotann hversu viðurstyggilegur hann er og hvaða afleiðingar það hefur fyrir einstaklinga og þjóðfélagshópa. Hér er ég auðvitað fyrst og fremst með klám í huga sem skákar í skjóli tjáningarfrelsis og prentfrelsis, en líka dreifing á allskyns viðbjóði öðrum. Nýlega féll dómur í Bandaríkjunum um að það mætti ekki banna dreifingu á myndum frá hundaati (þar sem hundar deyja) því það væri skerðing á tjáningarfrelsi! Þvílík afbökun á anda lagana.

Það er langur vegur milli þess að hindra tjáningu kínverska listamannsins Ai Wei Wei, sem er einn þeirra sem gagnrýnir mannréttindabrot í heimalandi sínu og hefur ítrekað verið áreittur af lögreglu og fangelsaður fyrir vikið, og þess að banna auglýsingar á skyndibita í barnatímum, en samt flokkast hvort tveggja undir skerðingu á tjáningarfrelsi, að mati sumra. Sú afstaða að finnast óheft aðgengi að klámefni á netinu flokkist líka undir tjáningarfrelsi, jafnvel þótt vitað sé að margar þeirra kvenna sem sjást í og á klámmyndum séu ekki þar af fúsum og frjálsum vilja, og hinar hafa sogast inn í heim klámiðnaðarins vegna brotinnar sjálfsmyndar. En talsmönnum tjáningarfrelsis er sama um slíkt. Ekkert má banna því þá verði allt bannað. En er ekki einhver munur á því að listamaður (eða hver annar almennur borgari) megi gagnrýna stjórnvöld og á klámi? Er ekki munur á gagnrýni á mannréttindabrot og því að reyna að selja litlum börnum sem trúa öllu sem fyrir augu þeirra ber, óhollan mat og annað drasl?

Hér á landi eru samband íslenskra auglýsingastofa, ýmsir frjálshyggjupostular, kvenhatarar, rasistar og allra handa markaðssinnar hörðustu talmenn þess að allt megi segja og auglýsa hvar og hvenær sem er hvort sem það móðgar, særir, eða grefur undan virðingu fyrir öðrum, grafi undan réttindum þeirra eða sé skaðlegt á annan hátt.

Markaðshyggjufíflin álíta bann við auglýsingum kringum barnatíma vera skerðingu á tjáningarfrelsi — en fólki eins og mér þykir það veruleg afbökun og gengisfelling á hugtakinu tjáningarfrelsi að líta svo á að það að selja börnum morgunkorn, sælgæti, skyndibita og leikföng sé stjórnarskrárvarið athæfi. (Fyrir utan nú afneitunina á samhengi holls mataræðis og heilsufarsvandamála. Eða hvernig stendur á því að í öðru orðinu hafa auglýsingar ekki áhrif á börn en í hinu er best að ná þeim ungum til að gera þau að dyggum neytendum?)****

Það er a.m.k. mikill munur á því eða hæðast að kóngafólki í Thailandi, en kona nokkur var dæmd í 18 ára fangelsi fyrir slíka goðgá (málið er nú komið fyrir önnur dómsstig). Ætli auglýsingastofur þar í landi borgi málskostnað konunnar?

Í Bandaríkjunum er krafan um tjáningarfrelsið mjög hávær og hefur löngu gengið út fyrir öll mörk. Þannig eru það talin stjórnarskrárvarin réttindi trylltra trúarofstækismanna að vera með ósmekkleg mótmæli við jarðarfarir samkynhneigðra. Að banna mótmælendunum að hrella syrgjendur með þessum hætti er semsagt 'að skerða tjáningarfrelsi'. Í þessu sama landi var fólki meinað að mótmæla Bush forseta nema þar sem öruggt væri að hann sæi það hvorki né heyrði.

Mörk siðferðis og tjáningarfrelsis geta verið óskýr í huga sumra, þeim finnst það sem okkur hinum þykir ósmekklegt og siðlaust bara vera réttur sinn til tjáningar, sama hvenær, hvar og gegn hverjum orð þeirra og athafnir beinast.

Þeir sem helst vilja fá að segja niðrandi hluti um minnihlutahópa, konur eða fólk af öðrum trúarbrögðum og uppruna (og svo þeir sem vilja selja börnum drasl og dreifa klámi) eru trylltir þegar dregnar eru úr þeim tennurnar í formi banns við meiðandi og hatursfullum ummælum. Dæmi um það er Vilhjálmur Eyþórsson sem hefur farið mikinn vegna þess ákvæðis í íslensku stjórnarskránni (þeirri sem er enn gildandi) um undanþágu á fortakslausu amerísku tjáningarfrelsi þar sem allt má. Í 233. grein almennra hegningarlaga stendur semsé að

„Hver sem með háði, rógi, smánun, ógnun eða á annan hátt ræðst opinberlega á [mann eða hóp manna] vegna þjóðernis þeirra, litarháttar, [kynþáttar, trúarbragða eða kynhneigðar] sæti sektum eða fangelsi allt að 2 árum.“

Þetta kallar Vilhjálmur „fyrsta og stærsta skrefið í átt til alræðis“ það sem „tjáningarfrelsis, undirstaða alls lýðræðis og allra mannréttinda í raun afnumið á Íslandi.“ Hann vill nefnilega fá að andskotast útí fjölmenningarstefnuna, feminista og „brölt og rassaköst hómósexúalista“ í friði (hann á sér a.m.k. einn norskan skoðanabróður í því máli).

Stoltenberg forsætisráðherra Noregs er þeirrar skoðunar að ekki megi þagga niður í hatursáróðrinum. Það má vel vera að það sé rétt hjá honum. Breivik skorti samt hvergi umræðuvettvang, hann tjáði sig víða. Í hans tilviki að minnsta kosti, dugði ekki skrifleg tjáning til. Hún leysir því ekki allan vanda. Frelsið til að tjá sig um ógeðfelldar hugsanir getur leitt til þess að æsa upp hatur í garð einstaklinga og hópa, og orðin geta leitt til þess að einhver ákveður að „gera eitthvað í málunum.“

Sænskir fjölmiðlar hyggjast nú takmarka aðgang að athugasemdakerfum sínum og krefjast þess að fólk skrái sig inn gegnum facebook. Gallinn er auðvitað sá að fólk getur stofnað facebook síðu undir hvaða nafni sem er. Mörg augljós dæmi um slíkt má sjá í athugasemdakerfi DV.

Það hlýtur að vera hægt að hafa opið fyrir athugasemdir við fréttir af stjórnvöldum, fjármálagerningum, og slíku sem flest fólk getur verið sammála að þurfi opna umræðu um, þar sem ekki veitir af gagnrýni og jafnvel að fólk geti fengið útrás fyrir reiði sína (þó ritstjórnir eigi alltaf að hafa eftirlit með orðbragði og hótunum) en hafa jafnframt lokað fyrir athugasemdir við fréttir eða greinar þar sem t.d. fjallað er um kynferðisbrot, persónulegar illdeilur fólks, slys, dauðsföll, eða í raun bara allt það sem flokkast ekki undir hið opinbera eða yfirvaldið í samfélaginu.*****

Tjáningarfrelsi ætti að umgangast af varúð og líta á það sem frelsi með ábyrgð.

___
* Í mínum allra fyrsta pistli á þessu bloggi sagði ég þetta: „Mér finnst að prentfrelsi og málfrelsi sé stórlega ofmetið og að myndirnar [af Múhameð spámanni] hefðu aldrei átt að vera birtar. Hef ekki kynnt mér það eins nákvæmlega og ég ætlaði mér, en er nokkuð viss um að hugmyndin um prent-og málfrelsi kom fyrst fram í bandarísku stjórnarskránni – nú eða þeirri frönsku – og að meiningin hafi verið sú að halda aftur af þeirri ágengu tilhneigingu stjórnvalda að þagga niður í þegnum sínum og meina þeim að gagnrýna sig. Málfrelsi og prentfrelsi átti örugglega aldrei að vera til að gefa þegnum leyfi til að níða skóinn af hverjum öðrum á opinberum vettvangi, hvorki einstaklingum né hópum.“
** Fyrr á árinu skrifaði ég reyndar bloggfærslu um tillitssemi sem mér finnst tengjast málinu meir en lítið.
*** Ég á til dæmis við umræðuna um Gillzenegger, Koddu-sýninguna (blómabókarmálið), yfirlýsingu Breiviks og fjöldamorðin.
**** Svo virðist sem allar gamlar fréttir á Smugunni hafi horfið þegar síðunni var breytt. Sama sýnist mér uppi á teningnum varðandi gamlar fréttir á RÚV; það er varla góð stefna hjá fjölmiðlum að fréttir séu eins og mjólk sem á sér síðasta neysludag.
***** Helst vildi ég líka að fjölmiðlar, allir með tölu, hættu að birta slúðurfréttir, hvortheldurer af útlendingum (og þá einnig Íslendingum), ástalífi þeirra, skemmtanalífi eða misgáfulegum athugasemdum þeirra um lífið og tilveruna, því engum er greiði gerður með þessum upplýsingum: okkur hinum kemur þetta ekki við og þetta er í besta falli ómerkilegt slúður en þó aðallega illgirni í garð misviturra einstaklinga sem virðast ekki kunna fótum sínum forráð.

Hvalveiðar eru ekki hluti af þjóðararfinum

2011-08-23T14:17:00.006Z

Það var fín upprifjun á hvalveiðisögu Íslendinga sem lesa mátti í grein Sigursteins Mássonar í dag. Hvalveiðisagan er nefnilega ekki eins löng eins og gefið er í skyn þegar reynt er að afsaka hvaladrápin, síst af öllu er hægt að halda því fram að þetta sé forn atvinnugrein sem hafi haldið lífi í þjóðinni gegnum aldirnar, en margir virðast haldnir þeim misskilningi.*

Mér finnst mikilvægt að halda þessu til haga:

„Þegar hvalveiðar hófust við Ísland um 1600, eftir að Baskar höfðu uppgötvað Íslandsmið á leið sinni norður að Svalbarða, og í þrjú hundruð ár þaðan í frá, til 1900 stunduðu Íslendingar engar hvalveiðar í atvinnuskyni. Danir komu á eftir Böskum ásamt Hollendingum. Svo komu Frakkar og síðar settu Norðmenn upp stórar hvalstöðvar á Vestfjörðum. Þetta voru því erlendar stórþjóðir sem stunduðu hér stórfelldar hvalveiðar en Íslendingar máttu heppnir heita ef þeir fengu íhlaupavinnu á planinu.“

Sigursteinn segir líka frá því að Íslendingar hafi á endanum bannað hvalveiðar útlendinga árið 1913 en sjálfir ekki farið að veiða hval fyrr en eftir seinna stríð.

„Í fjögur hundruð ára sögu hvalveiða við landið spannar samanlagður tími iðnaðarveiða Íslendinga aðeins tæplega fimmtíu ár. Aðrar þjóðir gerðu hér út á hval í nærfellt 350 ár. Á síðustu öld náðu gegndarlausar hvalveiðar hámarki og leiddu til víðtækra friðunaraðgerða sem langflestar þjóðir heims styðja.“

Um þessa stuttu sögu hvalveiða Íslendinga var líka fjallað í ágætri grein á Múrnum fyrir margt löngu. Og þar er einmitt bent á að:

„Það er því ekki hægt að segja að hvalveiðar séu á einhvern hátt hluti af þjóðararfinum þar sem þær voru ekki stundaðar af Íslendingum fyrr en fyrir tveimur kynslóðum.“

Sá áróður, sem haldið hefur verið að fólki, að það sé djúpt í þjóðarsálinni að veiða hval og að það sé spurning um að viðhalda sjálfsímyndinni, hann er byggður á sandi.

___
* Fólk hlýtur að vera að rugla hvalveiðum saman við hvalreka, sem er allt annað mál. Hvalreki er þegar dauðan hval rekur á land, hvalveiðar krefjast þess að mannskepnan sigli út og finni hval, drepi hann og komi að landi. Slíkt krefst burðugri farkosta en þeirra árabáta sem notaðir voru til fiskveiða hér öldum saman. Mér er reyndar alveg fyrirmunað að skilja að fólk skuli halda að árabátar hafi elt hval uppi og dregið að landi, jafnvel þó tólfæringar væru.

Starfsemi lamast vegna þess að karlar snúa heim að sinna börnum

2011-08-19T19:03:00.007Z

Ég hrökk við þegar ég hlustaði á fréttatíma Ríkisútvarpsins klukkan sex. Fréttin snerist um fyrirhugað verkfall leikskólakennara og þar kom fram að stjórnendur Landspítalans hefðu áhyggjur af því að það muni raska starfsemi spítalans. Ástæðan er sögð sú að 80% starfsmanna spítalans eru konur.

Jahá.

Allar þessar konur, þessi 80% starfsmanna spítalans, eiga semsagt börn á leikskólaaldri? Engin þeirra á börn sem eru eldri? Engin þeirra er barnlaus? Og öll þessi börn allra þessara kvenna, eru þau eingetin, eiga engan pabba?

Og hvað með þessi 20% starfsmanna spítalans sem eru karlmenn? Eru þeir allir ófrjóir? Eða sinnir bara enginn þeirra börnunum sínum? Er það í ráðningarsamningnum að þeir eigi ekki að skipta sér af barnauppeldi eða gæslu barna sinna?

Kannski var þessi 80% tala dregin fram til að ýta við samninganefnd sveitarfélaga, en ekki vegna þess að spítalinn ætlast til að konur sinni börnum en ekki karlar. Það má vona.

Ekki það, ég hef ekki séð karlmenn taka oft frí til að sinna veikum börnum, hætta fyrr í vinnunni til að sækja og skutla eða yfirleitt leggja hálft eins mikið á sig til að sinna börnunum og mæðurnar. Að minnsta kosti ekki þeir karlar sem búa með barnsmæðrum sínum; þá eru það þær sem bera hitann og þungann af allri umönnuninni. Sannarlega eru þeir flestir mun tengdari börnum sínum og taka meira þátt en kynslóð feðra þeirra gerði, en aðeins svo framarlega að það rekist ekki á vinnutímann eða áhugamálin.

Komi til verkfalls, þá sjáum við líklega hvort karlmenn séu í stórum stíl farnir að setja börnin sín ofar á forgangslistann, eða hvort þeir ætlast til að barnsmæður þeirra sinni barngæslunni.

Ég bíð spennt.

Þeir eru fyrirlitnir sem eiga það skilið, hinum er hampað

2011-08-17T22:41:00.005Z

Ég er viss um að einhverjum þykir að ég sé haldin karlfyrirlitningu. Þeir um það. Ég tala reyndar illa um þá sem leggja sig fram um að gera lítið úr konum. Ég tala illa um karlmenn sem káfa á konum og líta á þær eins og kjötstykki. Ég tala illa um karlmenn sem kaupa konur til að svala fýsnum sínum á, og þeim sem kaupa aðgang að þeim þar sem þeir geta glápt á þær, hvort heldur er á strippstað eða á netinu. Ég tala illa um nauðgara og allra handa ofbeldismenn, líka þá sem meiða og drepa dýr. Ég tala illa um þá sem hata feminista. Og ég tala illa um þá sem verja nauðgara, hvort sem það er í réttarsal eða á netinu.

En það fólk sem hefur fylgst með, hefur eflaust líka tekið eftir að ég hef stundum hampað karlmönnum; nafngreint þá, sett tengil á það sem þeir hafa skrifað eða látið velþóknun mína í ljós með einhverjum hætti. Þeir þurfa reyndar að hafa unnið sér það inn; þeir sem hampa feminisma eru líklegri en aðrir að fá einhverskonar viðurkenningu frá mér (djöfull held ég að þeir séu glaðir með það).

Í dag fær Arngrímur Vídalín lof í lófa fyrir glæsilega framgöngu í mannréttindabaráttunni sem gengur undir nafninu feminismi.

Vatnsberinn fluttur

2011-08-15T12:05:00.009Z

Þá er Vatnsberinn kominn á nýja staðinn. Þetta er reyndar ekki staðurinn sem upphaflega var fyrirhugaður, en ég var eindregið á móti þeirri staðsetningu. Þessi virðist mun skárri og það er þakkarvert að fallið hafi verið frá því að nota höggmynd Ásmundar Sveinssonar eins og hverja aðra umferðarkeilu til að hindra bílaumferð um Austurstræti.

Ég saknaði þó Vatnsberans síðast þegar ég ók Bústaðaveginn; holtið virðist berangurslegra án hans. Ég hélt reyndar alltaf að hann væri mun stærri en hann er, því hann tók sig svo vel út þar. Eins og Jón Karl Helgason hefur sýnt fram á, var listamaðurinn sjálfur hæstánægður með þá staðsetningu, ekki síst að verkið væri í óhreyfðri náttúrunni. Það er því ranglega tilkynnt í fyrirsögn á Vísi að nú sé Vatnsberinn loks á réttum stað, annað sagði Ásmundur sjálfur.

Allt og sumt sem konur hafa áhuga á (staðfest)

2011-08-13T21:04:00.005Z

Það endar auðvitað á að ég þarf að éta ofan í mig þau orð mín að konur hafi áhuga á fleiru en fötum, karlmönnum, kynlífi, stefnumótum og snyrtivörum. Enginn má við margnum og nú á ég greinilega við ofurefli að etja; nú hefur bleikt.is og pjattrófum bæst liðsauki sem endanlega gerir út um málið.

„Við munum fjalla um allt sem konur hafa áhuga á. Snyrtivörum, útliti, líkamsrækt og svo má auðvitað ekki gleyma kynlífinu.“

Ég sé reyndar ekki ástæðu til að draga í land með kenningu mína um hverskonar konur eru ráðnar til fjölmiðla; það eru þær sem m.a. hampa snyrtivörunotkun og lýsa yfir hve áhugasamar þær eru um kynlíf. Þær sem lýsa yfir feminískum skoðunum og tala gegn neysluhyggju og ofdekrun karlmanna eiga ekki upp á pallborð þeirra sem ráða konur til fjölmiðla.

Mannsæmandi umhverfi fyrir fanga

2011-08-04T22:41:00.007Z

Eins og forstöðumaður fangelsa á höfuðborgarsvæðinu og Akureyri hefur sagt í ágætri grein, eru tíu ár síðan hugmyndavinna vegna fangelsis á Hólmsheiði hófst. Þá voru liðnir fjórir áratugir frá því að fyrst var unnin skýrsla um nýtt fangelsi sem leysa átti hegningarhúsið á Skólavörðustíg af hólmi. Það er enn í notkun og fangelsið í Kópavogi líka, en hvorugt uppfyllir neinar nútímakröfur til fangelsa. Konur sem dveljast í kvennafangelsinu í Kópavogi (ekkert annað fangelsi er ætlað konum) búa í húsi sem ekki var ætlað sem fangelsi og þar er fáránlega léleg líkamsræktaraðstöða og útivistin fer fram á lítilli grasflöt þar sem hvorki er skjól fyrir veðri og vindum né augum bæjarbúa, svo nokkuð sé nefnt af göllunum við Kópavogsfangelsið.

Styrrin stendur um hvernig eigi að fjármagna og framkvæma bygginguna, á ríkið að reisa og reka eða eiga einkaaðilar að byggja og ríkið að reka; á að setja verkið í útboð og þá alútboð? Þarf nýja fangelsið að vera á Hólmsheiði eða á frekar að byggja við Litla Hraun; er nægilegt að byggja gæsluvarðhaldsfangelsi á höfuðborgarsvæðinu en nýta fyrirliggjandi húsnæði og starfsmannakost á Eyrarbakka? Eins og forstöðumaður fangelsanna bendir á hafa álíka atriði þvælst fyrir mönnum síðastliðin tíu ár og „alltaf hafa stjórnvöld á einhverjum tímapunkti skipt um kúrs eða hætt við“, og segir nóg komið af þessari vitleysu.

Sannarlega hefði verið gott ef það hefði verið búið að leysa fangelsismálin fyrir löngu (tildæmis alla þá áratugi sem Sjálfstæðisflokkur stýrði landinu). Þá biðu menn ekki árum saman eftir fangelsisvistinni eftir að þeir hafa hlotið dóm. Hafi þeir framið nauðganir eða aðra ofbeldisglæpi er óásættanlegt að þeir gangi laus eina mínútu eftir að dómur fellur, hvað þá mánuði og ár.*

Ég er í hópi þeirra sem vona að einhverjir af öllum þeim hvítflibbaglæpamönnum sem settu okkur á hausinn fái fangelsisdóm, auk þess sem ég vona auðvitað alltaf að fleiri nauðgarar fái dóm en ekki bara klapp á kollinn frá skilningsríkum dómurum (lesist: nauðgaravinum). Og þá þarf fleiri vistunarpláss, fleiri fangelsi.

Sú hugmynd að nota hina feiknastóru Bauhaus-byggingu sem fangelsi, eða fyrrum verkamannavistarverurnar (gámana) frá Kárahnjúkum mega þó ekki verða að veruleika, ekki að ég telji að hætta sé á því. Núverandi ríkisstjórn er umhugaðra um fólk en svo að illmenni séu látin dúsa í gluggalausum helvítum eins og þeim sem kínverskum verkamönnum (eða hverrar þjóðar sem þeir voru) var boðið uppá með velþóknun góðærisstjórnar Framsóknar og Sjálfstæðis. Það eru litlar líkur á að núverandi ríkisstjórn setji glæpamenn, hvorki þá sem gengu í teinóttu né þá sem súpa rakspíra af stút, í annað húsnæði en það sem ætlað er til slíkra nota, og þar sem starfsfólk er sérstaklega valið og þjálfað til starfa.** Þessvegna þýðir lítið að bjóða fram sumarbústaði og bændabýli, jafnvel þó okkur hinum þætti það of gott fyrir glæponana.*** Það er skiljanlegt að okkur þyki sem mál sé að drífa menn bak við lás og slá sem þar eiga heima, og að þeim sé ekki of gott að dúsa þar sem þeir eru settir, en það er bara þannig að ef við ætlum að vera nútímaríki sem kemur sæmilega mannúðlega fram við alla, líka fanga, þá megum við ekki láta slíkt eftir okkur.

Framkvæmdastjóri Arkitektafélags Íslands hefur bent á að aðbúnaður fanga ætti að vera í fyrirrúmi þegar hugað er að nýju fangelsi:

Í allri þeirri umræðu sem hefur átt sér stað vekur furðu að lítið er talað um þann hóp sem málið varðar mest; fangana. Það er oft sagt að þjóð megi dæma á því hvernig hún hlúi að sínum veikustu þegnum og fangar tilheyra þeim hóp án vafa enda hafa grundvallarréttindi sem sterkur þegn býr yfir, verið tekin af föngum tímabundið og þeir þannig gerðir berskjaldaðir. Þetta eru eðlilegar ráðstafanir sem meirihluti fólks er sammála um hjá siðmenntuðum þjóðum.

Þegar þegnar komast upp á kant við samfélag sitt á þann hátt að rétt þykir að fangelsa þá, fyrirgera þeir meðal annars rétti til að ráða ferðum sínum, rétti til frjálsra samskipta, rétti til frelsis í vinnu, rétti til að haga lífinu á þann máta sem þeir helst kysu. En einn er sá réttur sem ekki skal af þeim hafa; að komið sé fram við þá eins og manneskjur. Í því felst meðal annars að skapa þeim mannsæmandi umhverfi, ekki síst í ljósi þess að skert réttindi takmarka lífsgæði þeirra en aukinheldur vegna þess að nú skulu þessir einstaklingar búa við þær óeðlilegu aðstæður að vera bundnir eina og sama staðnum um lengri eða skemmri tíma, dag og nótt. Það liggur því í augum uppi að sérstaklega þurfi að vanda til slíks staðar; staðar sem er rammi utan um allt líf fólks hvort sem því líkar það betur eða verr. Ef þessi staður er þannig gerður að hann sé heldur til tjóns fyrir skapgerð íbúa má jafnframt búast við því að hann, að meðtöldum öðrum umhverfisþáttum, skili þeim verri frá sér en þeir voru áður.

Við sjáum í bandarískum bíómyndum hvernig öryggisfangelsi þar eru; klefar með rimlum á einni hlið, menn í kojum, heragi í útivist og á göngum, ómanneskjuleg mötuneyti og sífellt yfirvofandi ógn um ofbeldi og nauðganir í sturtunum. Ég vona að enginn haldi að þetta sé mannúðlegt eða bæti nokkurn mann, sama fyrir hvaða glæp hann var dæmdur. Vonandi verður slíkt fangelsi aldrei hér.

___
* Þó ég hafi efasemdir um fangelsisvist sem slíka nema þegar um ofbeldisbrot er að ræða, þá hefur orðið um það samkomulag að fyrir suma glæpi eru menn dæmdir í fangelsi. Ég vil auðvitað að sumir þeirra sitji alltaf skilyrðislaust inni: nauðgarar, barnaníðingar og aðrir ofbeldismenn, þó ekki væri nema til að forða fórnarlömbum þeirra frá því að rekast á þá á götum úti. Sjálfir þurfa þeir tíma til að ná áttum, hafi þeir á annað borð áhuga á að breyta um hugsunarhátt og líferni. Sálfræðiþjónustu þarf auðvitað að stórauka í fangelsum, en það er þó ekki aðalmálið hér, heldur bygging fangelsis.

** Það er skiljanlegt að fólk stingi uppá að húsnæði sem áður var nýtt sem vistheimili eða sjúkrastofnun, s.s. Víðines , Arnarholt og Vífilsstaðir, verði notað sem fangelsi, og í sjálfu sér sjálfsagt að yfirvöld skoði alla slíka möguleika, en þau hús voru ekki byggð sem fangelsi — ekki frekar en Kópavogsfangelsið (sem áður hýsti unglingaheimili) eða Skólavörðustígur 9. Það lagar ekki ástandið að bæta við meira af húsnæði sem er óhæft til svo sérhæfðrar starfsemi sem fangelsi er.

*** Það er samt óþarfi af fjölmiðlum að draga upp lýsingar af einhverju „fyrirmyndarfangelsi“ í Noregi og láta sem Breivik fái slíka gistingu; ef svo er þá væri það vegna þess að hann muni aldrei gista neinstaðar annarstaðar um ævina. En að stilla því upp í miðri fangelsisumræðu hér er til að ala á þeirri skoðun að fangar hafi það bara gott í fangelsi, almennt og yfirleitt. Það er fjarri því; flestum þykir eflaust mjög erfitt að vera sviptir öllu sjálfræði og geta ekki hitt nema örfáa þeirra sem þeir þekkja og þá í afmarkaðan tíma í lokuðu herbergi; sjaldan og stutt.

Heilt yfir tókst Þjóðhátíð vel (hvað eru nokkrar nauðganir til eða frá?)

2011-08-02T07:22:00.006Z

Ég reyndist ekki hafa rétt fyrir mér með Þjóðhátíð. Ég spáði því að þar yrði metaðsókn — en hún var aðeins sú þriðja aðsóknarmesta frá upphafi. Munurinn fólst líklega ekki í því að fólk sniðgengi hátíðina til að mótmæla viðhorfum þjóðhátíðarnefndarformannsins til nauðgana og Stígamóta.

En nú er Páll Scheving bara hress, þetta fór allt vel fram að vanda. Reyndar nokkrar nauðganir (jafnvel þótt Stígamót hafi ekki verið á staðnum til að æsa upp lýðinn) en samt bara fínt. Palli segir meirasegja hortugur: „telur þú að þessi brot hefðu ekki verið framin ef starfskona Stígamóta hefði verið á svæðinu?"

Steinunn Stefánsdóttir fjallar um ummæli Páls (og djammhaldara á Akureyri sem líka er hress þrátt fyrir eina nauðgun eða svo) í leiðara dagsins. Hún skrifar:

„Vissulega eru þessi ummæli klippt úr úr lengri samtölum við mennina og formaður Þjóðhátíðarnefndar í Vestmannaeyjum segir vissulega einnig að kynferðisbrot skyggi á gleðina yfir vel heppnaðri hátíð og að eitt slíkt sé einu of mikið. Engu að síður verður að segjast að skuggahliðar hátíðanna eru svo miklar og afdrifaríkar fyrir þau sem hlut eiga að máli að alls kostar óviðeigandi hlýtur að teljast að taka til orða eins og dæmin hér að framan sýna.
Samkvæmt heimildum Fréttablaðsins var vitað um sex kynferðisbrotamál í gærkvöld en þau höfðu komið til kasta heilbrigðisstofnana og/eða lögreglu. Fimm áttu sér stað í Vestmannaeyjum og eitt á Akureyri. Líklega eru málin enn fleiri. Eyrún Jónsdóttir, verkefnastjóri í Neyðarmóttöku, segir í frétt blaðsins að reynslan segi að fleiri mál geti komið upp á næstu dögum.“

Steinunn veltir líka fyrir sér afhverju þessar útihátíðir séu yfirleitt haldnar.

„Ekki er annað hægt en að velta fyrir sér hvers vegna lagt er upp í slíkar hátíðir ár eftir ár þrátt fyrir þann toll sem þær augljóslega taka. Hvers vegna skera forráðamenn hátíðanna ekki upp herör gegn kynferðisbrotunum í stað þess að skella við þeim skollaeyrum og leitast stöðugt við að breiða yfir þau? Af hverju eru það aðeins femínistar og talskonur Stígamóta sem hvetja til fjöldasamstöðu gegn nauðgunum? Af hverju taka forráðamenn útihátíða ekki höndum saman við femínista og Stígamótakonur um að stemma stigu við nauðgunum og öðrum kynferðisbrotum, senda skýr skilaboð um að kynferðisbrot séu ekki liðin?

Þetta ætti að gera fyrir hátíðarnar, í auglýsingum og allri umræðu. Meðan á hátíðunum stendur á að vera stöðugur áróður og virkt eftirlit og þegar málin eru gerð upp að lokum verður að greina hvað má betur fara.

Skilaboðin sem forráðamenn hátíðanna senda hins vegar með „allt gekk vel" yfirlýsingum sínum eru þvert á móti þau að kynferðisbrot séu liðin.“

Ekki nóg með það, heldur er forsvarsmaður Þjóðhátíðar í Eyjum enn á þeirri skoðun að Stígamótum sé ekki treystandi, Þegar hann er spurður hvort ekki megi gera betur í öryggismálum segir hann: „Jú, en þá þarf að ríkja gott og gagnkvæmt traust á milli skipuleggjenda og fagaðila.“ Vantraustið virðist allt hans megin.

Svarið við spurningunni um afhverju í ósköpunum svona útihátíðir eru haldnar — jú, alveg rétt: til að græða á þeim peninga.

Allir aðrir afneita honum

2011-07-31T00:49:00.007Z

Öfgatrúmenn í Bandaríkjunum (og eflaust hér á landi* og annarstaðar) sverja og sárt við leggja að Breivik sé ekki kristinn og að það sé hræðileg afbökun að segja að hann sæki hugmyndafræði sína til kristninnar.

Öfgahægrimenn hér á landi (og eflaust annarstaðar) sverja Breivik af sér og segja að hann sé bara nasisti og nasisti sé jú eiginlega það sama og að vera krati og hann sé þessvegna bara allsekki hægriöfgamaður, eða til hægri eða neitt.

Andfeministar (hér á landi a.m.k.) taka afturámóti hjartanlega undir með Breivik og tala fjálglega um öfgastefnu feminismans. Þekktir hatursmenn feminisma, s.s. Jakob Bjarnar, viðra óhikað hatur sitt á konum sem aðhyllast feminisma og koma því auðvitað að hve lög gegn nektardansi og vændi séu bagaleg. „Nei, femínistar eru augljóslega öfgasamtök, vinnubrögðin eru algjörlega þau hin sömu og þekkjast hjá öllum öðrum öfgahópum. Svona nöttkeis eins og þessi Breivik hefði allt eins getað hafa sprottið þaðan.“ Þetta er auðvitað bara næsti bær við að kalla feminista „feminasista“ eins og karlmönnum er títt að halda fram og nasisminn er þá aðallega fólgin í baráttu feminista fyrir að sala á konum yrði gerð ólögleg.

Það er annars merkilegt að lesa það sem Breivik skrifar um feminista og hve skaðlegur feminismi er.** Í 1500 síðna áróðursriti sínu talar hann um að konur almennt kjósa meira til vinstri en karlar og atkvæði þeirra hafi orðið til þess að efla velferðarkerfið. Þegar velferðarkerfið er orðið sterkt þá er það orðið einskonar „eiginmaður“ sem sér fyrir konunni og þá er karlmaðurinn óþarfur. Að auki hefur kosningaréttur kvenna (Breivik er einn þeirra sem talar um að karlmenn hafi „gefið“ konum kosningarétt) aukið á umburðarlyndi fyrir innflytjendum því konur hafa samúð með lítilmagnanum og kjósa því flokka sem vilja bjóða innflytjendur velkomna (fleiri vond mál styðja konur: umhverfisvernd, dýravernd og svoleiðis nokk).

Með því að innflytjendur (lesist: múslimar) eigi greiða leið inn í landið er hvíti kynstofninn*** í hættu því múslimar fjölga sér örar en hvíta fólkið á Vesturlöndum því konur stýra barneignum sínum með getnaðarvörnum og fóstureyðingum og svoleiðis. Það er semsagt konum að kenna (feministum) að múslimar flytjast til landa eins og Noregs og það er líka þeim að kenna að það vantar vinnuafl sem eykur enn á innflutning útlendinga, þ.e. hinna ógurlegu múslima. Lausnin er auðvitað sú að takmarka aðgengi að kynfræðslu, getnaðarvörnum og fóstureyðingum, hætta að hvetja konur til að mennta sig (ekki banna þeim það svosem, það hleypir bara illu blóði í þær) og gera þeim auðveldara fyrir að eignast mörg börn.**** Konur eigi að hafa um þrjá kosti að velja: að vera nunnur, vændiskonur eða gifta sig og eignast börn; slíkir valkostir auki líkurnar á að konur eignist fjölda barna.

Svo eiga karlmenn, skv. Breivik, alltaf og undantekningarlaust að fá forræði yfir börnunum; það dregur úr líkunum á að konur sæki um skilnað. Allar þessar asnalegu reglur um að ekki megi beita börn refsingum á að fella úr gildi; karlmaðurinn á að ráða á heimilinu (Breivik segir þar ríkja alltof mikið mæðraveldi, og reyndar barasta í Evrópu almennt) og hann á að stjórna með harðri hendi.

Breivik talar sérstaklega um að þegar til þess kemur að drepa fólk sem sé sérlega skaðlegt í samfélaginu þá megi búast við að meðal þeirra sem snúist til varna séu konur. Hann helgar því efni stuttan kafla þar sem hann talar um að það sé óþægileg tilhugsun að drepa konur, þær séu svo verðmætar (sem útungunarvélar) en það verði að undirbúa sig andlega fyrir slík átök og venjast tilhugsuninni um að drepa konur, jafnvel aðlaðandi konur.***** Þetta er auðvitað hugarstríð sem James Bond er löngu búinn að ganga gegnum og hefur einmitt líka, eins og Breivik, þurft að hrista af sér. Margt er líkt með skyldum.

Skyldmenni sín, móður sína og systur, talar Breivik um með þeim hætti að ítalskir mafíósar myndu aldrei láta hafa slíkt eftir sér. Hafi kvenhatur Breiviks ekki verið ljóst fyrir þá afhjúpast algerlega hvernig hann lítur á konur þegar sá ótrúlegi kafli er lesinn.

Breivik lítur svo á að feminismi eigi sök á lækkandi fæðingartíðni, minnkandi löngun karla til hjúskapar (vegna þess að konur sofa hjá án þess að krefjast giftingarhrings) og innflytjendastraumnum með múslima í broddi fylkingar. Þessvegna þurfi að brjóta feminisma á bak aftur (en varlega og án þess að valda usla, ja, nema þegar bráðnauðsynlegt er að framkvæma aftökur) svo að konur fái aftur það eina rétta hlutverk sitt í heimsögunni sem mönnum eins og Breivik þóknast: að vera tilfinningalegur stuðningur fyrir karlmenn og ala þeim syni.

Og undir þetta taka semsagt íslenskir karlmenn þessa dagana, svo skömmu eftir að Breivik hrinti einum hluta áætlana sinna í framkvæmd. Aftökunum.

____
* Ég hef ekki haft lyst á að skoða Omega undanfarið og veit því ekki hvort þar sé fylgt þeirri stefnu að afneita Breivik sem kristnum manni.
** Ég nenni ekki að spá í hvað af því sem Breivik birtir sem sitt efni er stolið eða hvaða gestapennar skrifa með honum; greinilegt er á öllu að hann er því sammála og alveg óhætt að líta á allar 1500 síðurnar sem hans skoðanir, hvort sem hann samdi textann eður ei.
*** Breivik telur sig ekki nasista og enda þótt oft sé vitnað í Hitler í riti hans er honum bölvað (hann er kallaður hinn mikli Satan) fyrir að hafa gengið svo langt í útrýmingarherferðinni, að eftir heimstyrjöldina hafi fjölmenningarsamfélag orðið til í Þýskalandi sem mótvægi við helförina. Hitler hafi því átt mikinn þátt í hnignun nútíma Þýskalands og þarmeð Evrópu.
**** Breivik finnst líka staðgöngumæðrun koma til greina þar sem fátækar konur í útlöndum gangi með börnin en þau verði alin upp á barnaheimilum til 25 ára aldurs. (Ég er ekki að ljúga þessu).
***** Á öðrum stað eru taldar upp konur sem hafa notið góðs gengis í afþreyingariðnaði vegna „norræns útlits“ og þær flokkaðar eftir því hve „hreint“ útlitið er á norræna skalanum: „Scarlett Johansson (60-70% Nordic purity), Gwyneth Paltrow (70-80%)Pamela Anderson (90-95%), Paris Hilton (70-80%), Taylor Swift (80-90%) [og] Marilyn Monroe, Megan Fox.“ Mér segir svo hugur að það sé ekki bara ljósa hárið og bláu augun sem veldur því að varðandi ákkúrat þessar konur eru taldar upp, eða hvað er hin brúneygða Pamela Anderson að gera þarna?

AMX afneitar hægrimönnum

2011-07-23T23:53:00.008Z

Ég legg mig nánast aldrei niður við að lesa AMX, líklega hef ég ekkert farið þar inn á þessu ári. En í dag ákvað ég að lesa vefinn, aldrei slíku vant.

Og almáttugur, þeir eru verri en ég hélt.

„Íslenskir netmiðlar hafa flutt margar fréttir af hinum skelfilegu atburðum í Noregi og af einhverjum ástæðum hvað eftir annað sagt fjöldamorðingjann tengjast„hægri öfgastefnu“. Nú vita smáfuglarnir ekki nákvæmlega hvað felst í þeirri skilgreiningu netmiðlanna en gefa sér að átt sé við einhvers konar nýnasista sbr. fréttir í erlendum miðlum.

Hvernig dettur einhverjum í hug að kalla nýnasista hægri öfgamann? Orðið nasisti, eða nazi, er sett saman úr orðinum national socialist. Og national socialist þýðir á íslensku þjóðernis jafnaðarmaður. Sú stefna á ekkert sammerkt með hægristefnu. Sú stefna gengur út á alræði hins opinbera í framleiðslu og gerir kröfu um alvitran einvald. Fátt gæti verið fjarri hægristefnu.

Smáfuglarnir telja að íslenskir fjölmiðlamenn ættu að endurskoða orðfæri sitt og velta fyrir sér merkingu orða áður en þeir festa geðsjúkan fjöldamorðingja á hægristefnuna.“*

Mikið hlýtur AMX að leiðast að ekki skuli vera hægt að kenna múslimum um þennan verknað. Eða bara einhverjum öðrum en ljóshærðum, kristnum frímúrara og hægrimanni.

Það virðist ekki hvarfla að hægrisinnuðu fólki (lesist: frjálshyggjumönnum og öðrum Sjálfstæðismönnum) að líta í sinn eigin hægrisinnaða barm, sama hvort það er bankahrun** eða fjöldamorð; alltaf er það bara einstaklingurinn sem brýtur af sér (samt fínt að aðhyllast einstaklingshyggju sko!) en ekki hugmyndakerfin sem hann aðhyllist eða framfylgir. Þessvegna er reynt að afneita því að hann hafi framið glæpi sína undir áhrifum frá eða í nafni hugmyndakerfanna, þessara sem hægrimenn hampa svo mjög.
___
* Á Eyjunni má lesa pistil frá Karli Th. Birgissyni (sem aldrei hefur nú verið í neinu sérstöku uppáhaldi) þar sem hann bendir líka á þessi skrif AMX, og er harðorður mjög. Hann bendir þar líka á fleiri ógeðfellda pistla á AMX, m.a. pistil sem skrifaður er um „hræsni“ Össurar Skarphéðinssonar sem AMX segir segir um að hann „þóttist harmi sleginn“ vegna fjöldamorðanna í Noregi, verandi nýbúinn að sýna Palestínumönnum samstöðu. Ég held að þeir hjá AMX (hvort sem það er Hannes Hólmsteinn sjálfur, eins og Karl Th. ályktar útfrá ritstílnum, eða einhver annar) ættu að skammast sín til að þegja frekar en láta svona útúr sér.

** Það er auðvitað ósmekklegt af mér að nefna bankahrun í sömu andrá og fjöldamorðin í Noregi eða yfirhöfuð að fjalla um eitthvað annað en atburðina þar og hve hörmulegir þeir eru. En mér blöskraði svo þessi afneitunarskrif og hatursáróður AMX að ég gat ekki orða bundist.

Frumvarp um velferð dýra

2011-07-18T22:54:00.008Z

Það gerist ekki oft að ég er sammála Ólafi Þ. Stephensen ritstjóra Fréttablaðsins en leiðari dagsins var þó ansi keimlíkur mínum skoðunum. Hann er þar að tala um nýtt frumvarp um velferð dýra, sem ég hef reyndar ekki kynnt mér nema að því marki sem fjölmiðlar hafa fjallað um það. Ólafur segir:

„Drög að nýju frumvarpi til laga um velferð dýra, sem Fréttablaðið hefur sagt frá, taka á mörgum gloppum í núverandi löggjöf og margs konar vanrækslu og illri meðferð á dýrum sem því miður viðgengst í samfélagi okkar, sem á þó að heita siðað.

Alltof algengt er að lesa fréttir af skelfilegri meðferð á skepnum í sveit, af hendi fólks sem hefur þó atvinnu af ræktun þeirra. Sveitarfélög og eftirlitsstofnanir virðast oft hafa furðu bitlaus úrræði til að taka á vanrækslunni og sóðaskapnum.

Það virðist sömuleiðis fara í vöxt að fólk í þéttbýli umgangist gæludýr sem einhvers konar leikföng sem hægt er að henda þegar maður er orðinn leiður á þeim. Alltof algengt er að fólk losi sig við til dæmis ketti og kanínur með því að sleppa þeim á víðavangi, þar sem er allsendis óvíst að dýrin geti bjargað sér.

Í greinargerð með frumvarpinu er nefnt eitt dæmi sem margir átta sig sennilega ekki á að sé ill meðferð á dýrum; að gefa þau í tækifærisgjöf (svín og kalkúnar eru nefnd sérstaklega) fólki sem hefur hvorki aðstæður til né áhuga á að halda þau. Þetta þykir víst stundum fyndið, en er í raun mannvonzka.“

Svo segir Ólafur:

„Þannig mun Matvælastofnun nú bera meginábyrgð á eftirliti með búfjárhaldi og aðgerðum gegn skepnueigendum sem ekki fara eftir lögum og reglum. Fá á stofnuninni skilvirkari þvingunarúrræði til að knýja fram úrbætur á aðbúnaði dýra.“

Mér finnst reyndar eitthvað ógeðfellt við það að Matvælastofnun eigi að hafa eftirlit með búfjárhaldi; mér finnst sem þar sé réttur neytandans til að fá óskaddað kjöt vera settur hærra en réttur dýranna sjálfra.

Ólafur segir:

„Kristinn Guðnason, formaður Félags hrossabænda, sagði í laugardagsblaðinu að núverandi lög og reglugerðir ættu að duga til að taka á fáeinum svörtum sauðum í stéttinni, ef þeim væri aðeins beitt rétt og af röggsemi.“

Ég er samt alveg á því, eins og mér sýnist Ólafur vera, að formaður félags hrossabænda hafi eitthvað misskilið hvers vegna þarf að setja reglur um starfsleyfi. Það er ekki nóg að segja að einhverjir einstaklingar fari illa með skepnur heldur þarf reglur og eftirlit og skikk á hlutina. Hafi bankahrunið kennt okkur eitthvað þá ætti það að vera að eftirlitsleysi verður alltaf misnotað og að það þarf að girða fyrir slíkt.

Lokaorð Ólafs eru þessi, og gæti ég ekki verið meira hjartanlega sammála:

„Hér á velferð dýranna að vera í fyrirrúmi, ekki hagsmunir búskussanna. Ill meðferð á dýrum er smánarblettur á samfélaginu sem við eigum að leitast við að afmá.“

Strákar og bílar í 125 ár

2011-07-17T21:32:00.008Z

Það eru ekki nema 125 ár síðan bílar komu á sjónarsviðið og rúm hundrað ár síðan sá fyrsti kom til Íslands. Fljótlega urðu þeir almenningseign og alla tíð síðan hefur þeim fjölgað svo mjög að skipulag borga og bæja tekur mið af þeim og heilu stríðin eru háð um olíulindirnar sem eru uppspretta þeirrar orku sem knýr bíla (og skip og flugvélar) áfram. Ýmislegt bendir til að þeim eldsneytisgjafa verði skipt út (enda er hann brátt á þrotum) en enn er ekki búið að koma með eina heildarlausn sem sameinast hefur verið um hvaða orka eigi að knýja bíla í framtíðinni: rafmagn, metan, etanól (alkóhól), vetni eða eitthvað enn annað. Án þess að ég sé sérlega spámannlega vaxin þá leyfi ég mér að efast um að eftir einhver árhundruð verði bílar yfirleitt til. Bíllinn, sem er tiltölulega nýtt fyrirbæri, muni því ekki leggja undir sig nema örstutt tímabil í mannkynssögunni.

Samt sem áður er það nú svo að bíllinn, hvort sem okkur líkar betur eða verr, er mjög áberandi fyrirbæri í samtíma okkar. Hér á Íslandi er til bíll á nánast hverju heimili og margir bílar tilheyra sumum einstaklingum og fjölskyldum. Flestallt fólk notar bíla (einkabíl, leigubíl, strætó) til að komast leiðar sinnar.

Það er sérkennilegt hve karlmenn hafa eignað sér bílinn sem fyrirbæri enda þótt það sé löngu liðin tíð að það þyki ókvenlegt að stjórna ökutæki. Yfirleitt sitja karlmenn í bílstjórasætinu séu bæði karl og kona í bílnum, sé öll fjölskyldan með er það nánast regla að pabbinn keyri. Það er líka álitið hlutverk karlmannsins að hugsa um heimilisbílinn, tékka á olíu, skipta um dekk, þvo og bóna (flestallar viðgerðir fara fram á verkstæðum því tölvubúnaður sem kominn í alla nýrri bíla býður ekki uppá heimaviðgerðir eins og áður tíðkuðust og þóttu karlmannsverk). Svo telja þeir sig auðvitað vera betri bílstjóra.

Ég veit ekki alveg hvernig sú stökkbreyting átti sér stað, en miðað við hugarfar flestra karlmanna, þá virðast þeir halda að hæfileikinn til að aka bíl sé þeim runninn í merg og bein. Þessi genetíska breyting á líklega bara hafa orðið á karlmönnum með tilkomu bílsins, og sú stökkbreyting hefur semsagt valdið því að þeir eru mun mun mun betri bílstjórar en konur (lesist: kéllingar). Af því stafar svo sú trú að allt sem tengist bílum sé karlmannlegt: krafturinn, hraðinn, útlit bílsins. Auglýsendur hafa því oftar en ekki miðað við karlmenn sem kaupendahóp og þó hér á landi sjáist ekki eins oft bílaauglýsingar sem áður tíðkuðust, þar sem staðalímyndinni af girnilegri konu er stillt upp með bíl þá lifir sú stemning góðu lífi á bílasýningum erlendis og bílaauglýsingar og umfjöllun um bíla er eftir því. Bílum er meira að segja skipt upp í 'bíla' og 'konubíla', þar af eru þeir síðarnefndu litlir og sparneytnir (lesist: skynsamlegir) en allir hinir eru sjálfkrafa eyrnamerktir körlum.

Hér á landi hefur slíkum auglýsingum líklega verið of oft mótmælt til að bílaumboðin leggi sig niður við að flagga hálfberum stelpum til að reyna að trekkja að karlkyns viðskiptavini. Þá hafa margar kannanir leitt í ljós að konur hafa úrslitavald þegar kemur að því að kaupa heimilisbílinn og þessvegna er ekki vert að styggja þær um of. En þó konur hér á landi séu sæmilega jafnréttissinnaðar upp til hópa þá virðast þær nánast alltaf víkja fyrir 'betri bílstjóranum' þegar bregða sér á út fyrir borgarmörkin eða bara fara í ísbíltúr. Börnin alast því upp við að sjá föður sinn sem þann sem ræður för og sem hefur líf og öryggi fjölskyldunnar á sínu valdi, en móður sína sem farþega undir stjórn föðurins. Þetta, ásamt öllum súru bröndurunum um konur sem lélega bílstjóra, veldur kannski því að börnum dettur ekki í hug annað en bíllinn sé sérmerktur karlmönnum. Kannski er það ástæða þess að færri stelpur en strákar leika sér með bíla. Líklegra þykir mér þó að stelpur fái ekki bíla að gjöf í sama mæli og strákar, það þyki einhvernveginn 'ekki við hæfi' að gefa stelpu bíl, rétt eins og það þykir 'ekki við hæfi' að gefa strák dúkku í jóla- eða afmælisgjöf.

Það er samt sérkennilegt að sjá svo opinskátt talað um bíla sem strákadót eins og raun ber vitni hjá þeim Pjattrófum (ekki að ég hafi átt von á öðru úr þeirri átt). Ég hélt að allt venjulegt fólk talaði um dót fyrir börn almennt og barnaherbergi, en ekki um strákaherbergi og strákadót og stelpuherbergi og stelpudót. En hér er semsagt sagt, svart á hvítu (en auðvitað í nokkrum leturstærðum og sumt breiðletrað og annað ekki, en slík frumlegheit í framsetningu einkenna texta hjá Pjattrófunum, oft er textinn í mörgum litum að auki) að allir strákar (engin undanteking, enda allir strákar eins) elski að leika sér með leikfangabíla.

„Allir strákar elska að leika sér með leikfangabíla en þeir geta líka legið um öll gólf eftir leik.
Það eru margar leiðir til að fá stráka til að ganga frá bílunum sínum og ef þeir eru geymdir á skemmtilegan hátt getur það gert tiltektina meira spennandi. Það eru oft auðveldu lausnirnar sem virka best.
Hér eru nokkrar snjallar hugmyndir til að hafa bílana í röð og reglu í strákaherberginu.“

Ekki gert ráð fyrir genetískt stökkbreyttum stelpum hér.

Ef leikur stelpna (barna) að dúkkum er liður í undirbúningi þeirra fyrir uppeldishlutverk/umönnunarhlutverkið síðar meir, er þá ekki rökrétt að leikur að bílum sé liður í að undirbúa sig fyrir að hafa stjórn á ökutæki? Ætli að það færi ekki þannig, fengju stelpur að leika sér með bíla frá unga aldri að þeim þætti þeir leika í höndum sér síðar, eins og þeir hafi alltaf gert? Kannski fengu þær stelpur sem núna eru orðnar strætóbílstjórar, vörubílstjórar, rútubílstjórar og leigubílstjórar að leika sér með bíla (eða langaði til þess en fengu ekki og eru nú að fá útrás) og áttu jafnvel bíla sem geymdir voru í barnaherbergjunum. Kannski er eitthvað samband þar á milli; að alast upp við þá tilhugsun að bílar tilheyri sér og að þykja þeir leika í höndum sér.

Leikföng barna ættu að taka mið af samtíma sínum (þau mega líka leika sér að legg og skel, vilji þau það). Þannig er ekki nema eðlilegt að börn sem alast upp í umhverfi þar sem bílar eru svo algengir sem raun ber vitni, eigi leikföng sem endurspegla þann raunveruleika. Stelpur jafnt sem strákar.

Skotóður á Stokkseyri

2011-07-06T23:05:00.004Z

Margfaldur dýramorðingi lagðist í skothernað á Stokkseyri um helgina, og staðfesti þar með þá skoðun mína að skotveiðimenn eru fífl. Þetta tiltekna fífl hefur drepið ljón og apa, sebrahest og gíraffa, svo nokkur af fórnarlömbum hans séu talin upp. Er því von að Stokkseyringum hafi ekki litist á blikuna þegar fíflið mundaði byssurnar, maðurinn ekki bara vanur að skjóta á allt kvikt heldur skjóta til að drepa.

Í dag var þó runnið af honum og þá tókst honum þrátt fyrir allt að biðjast afsökunar og horfast í augu við gerðir sínar — mættu biskupar hinna ýmsu kirkna læra af því. Nú ætlar hann í meðferð við drykkjunni en það er spurning hvort tekst að lækna hann af drápsfýsninni.

Ég skil reyndar ekki alveg blaðamann Fréttablaðsins sem lýsti mannfíflinu í fyrirsögn á forsíðu sem „skotglöðum“. Ég myndi frekar kalla hann skotóðan.

Hvar í símaskránni finn ég fyndnar nauðganir?

2011-07-04T22:37:00.009Z

Fyrir viku síðan skrifaði Drífa Snædal bloggfærslu þar sem hún rifjaði upp viðhorf Egils 'Gillzeneggers' til kvenna. Greinilegt var að þessi maður hafði vanið sig á ógeðfelldan talsmáta um konur almennt en þau ummæli sem hann lét falla í garð nokkurra nafngreindra feminista voru verulega ógeðsleg enda fullyrti hann þar ýmist að þessir feminstar hefðu gott af að láta nauðga sér eða að það þyrfti að þagga niður í þeim með því að láta nauðga þeim. Eins og það væri nú ekki nóg þá var greinilegt að fjölmargir voru honum sammála og lætur Drífa fylgja með ummæli sem féllu í athugasemdakerfi Egils 'Gilzeneggers' og skein kvenhatrið af þeim sem þar skrifuðu.

Þessi bloggfærsla Drífu var svo myndgerð á Smugunni og enda þótt ég hafi lesið upphaflegu bloggfærslu Egils þá var eins og að fá högg í andlitið að sjá öll svæsnustu ummæli hans tekin saman á þennan hátt, svo andstyggileg eru þau. Í framhaldi af þessari myndbirtingu birtist grein eftir Einar Ólafsson á Smugunni og svo skrifaði Hjálmar Sveinsson um ofstækisfulla kvenfyrirlitningu 'Gillzeneggers' á Eyjublogg sitt.

Og það var þá sem rotturnar skriðu úr fylgsnum sínum. Á Smugunni er ekki hægt að skrifa athugasemdir við greinar en athugasemdakerfið hjá Hjálmari logaði af stórhneykslun þeirra sem verja Egil Gilzenegger með þeim (fráleitu) fullyrðingum að hann hafi bara verið að grínast. Vegna þess að Hjálmar er yfirlýstur Samfylkingarmaður þá snerist umræðan meira og minna um að kommúnistar hafi ekki húmor og séu sífellt að heimta ritskoðun. Þetta eru ummæli af penara taginu í þá áttina:

„Það er búið að kæfa allar vitræna umræðu í þessu landi, sem og gleði og húmor með svona yfirlýsingum vinstrivitringa.“

Og:

„Að baki Gilz stendur miklu öflugri og málefnalegri hópur en að ykkur vinstrimönnum.
Þig munuð bara kalla yfir ykkur reiði fólks sem hefur fengið nóg af pólitískri rétthugsun.“

(Ætli þetta með vitrænu umræðuna og málefnalega hópinn eigi líka að vera grín?) Og:

„Þvílíkt endemis húmorsleysi í þessum vinstrisinnum og öðrum sem telja sig hafa einkarétt á að vera boðbera frelsins og réttlætis. Gilz er bara að gera góðlátlegt grín að lífinu og tilverunnin, þar með talið femínistum sem honum finnast vera óttalegir vælukjóar.“

„Góðlátlega grínið“ er þá hvernig þagga eigi niður í feministum, býst ég við.

Annað eins rifrildi braust svo út í athugasemdakerfinu hjá Magnúsi Sveini Helgasyni eftir að hann benti á hve furðulegt það væri að Hjálmar væri sakaður um ritskoðunartilburði. Hann benti ennfremur á, sem er ansi góður punktur hjá honum, að DV og aðrir miðlar hafa hampað Agli 'Gillzenegger'** og gert hann frægan. Guðmundur Andri skrifar svo grein í Fréttablaðið í dag þar sem hann bendir á að ungir karlmenn hafi brenglaðar hugmyndir um konur.

„Við getum hins vegar dregið ýmsa lærdóma af þessu máli. Í fyrsta lagi afhjúpa þau raunverulegan móral meðal ungra karlmanna, talsmáta sem þrífst í þeirra hópi samfara íhaldssömum viðhorfum til hlutverks og eiginleika kvenna sem dafna hjá ungum mönnum sem þekkja kannski ekki mikið konur af öðru en umtali í sínum hópi og fatta ekki að mömmur þeirra, systur og ömmur tilheyra líka þessari ankannalegu dýrategund: konum. Þá er litið á konur sem kynverur einvörðungu og manngildi þeirra dæmt eftir því og þær fyrirlitnar fyrir aðra eiginleika en þá sem lúta að heimilisstörfum og kynlífi; virðing fyrir konum er talin felast í því að halda opnum hurðum og draga út stóla fyrir þær og þess háttar yfirborðsmennsku. Sennilega er það bara minnihluti stráka sem hugsar svona enda endurspeglar þessi hugsunarháttur allt annað þjóðfélag en okkar, en í skemmtimenningu okkar fá þessi íhaldssömu viðhorf til kynjanna ansi mikið rúm, svo að jafnvel má tala um markvissa innrætingu.“

Þessi innræting hefur staðið yfir árum saman. Hún fer fram í flestum fjölmiðlum við miklar og góðar undirtektir eldri sem yngri karlmanna — og nokkurra kvenna sem standa á hliðarlínunni og klappa fyrir strákunum. Þetta lið ryðst svo allt fram*** þegar goð þeirra er tekið á beinið fyrir kjafthátt og kvenfyrirlitningu, en ræður ekki við flóknari mótmæli en að æpa að allir sem ekki hlægja að nauðgunum séu kommúnistar, sbr. þessi ummæli á bloggi Magnúsar:

„Þið þessir vinstrivitringar sem allt þykist vita og hreinlega hafa einkarétt á öllum sannleika og réttlæti eruð að gera ykkur seka um mannorðsmorð, ofsóknir og einelti á netinu.“****

Nei, það má ekki orði halla á góða drengi sem þykir nauðgun fyndin og finnst óhætt að leggja til að feministum verði nauðgað. Það er svo mikil skerðing á tjáningarfrelsi að einhver skuli gagnrýna slíkt. Sannleikur og réttlæti, í hugum þeirra sem styðja Egil 'Gilzenegger' í raunum hans er það að mega viðra ofstækisfullt kvenhatur sitt í nafni húmors.

___
*Þegar þessi viðbjóðslegu ummæli Egils 'Gilzeneggers' komust í hámæli og allt varð vitlaust útaf þeim — svipað og núna — skrifuðu margir kvenhatarar honum til stuðnings. Um það leyti þakkaði ég mínum sæla yfir að vera með nafnlaust blogg og hafa því hvorki lent í skotlínu Egils né stuðningsmanna hans.
** Ég sé mig knúna til að nefna alltaf Gillzeneggersnafnið líka svo enginn haldi að ég sé að tala um Egil Helgason i þetta sinn.
*** Að öllum líkindum er þetta sama hyskið og leggur undir sig athugasemdakerfi þegar fjallað er um nauðganir á Þjóðhátíð og gerir lítið úr alvarleika þeirra og talar almennt um nauðganir sem lygi spunna uppúr fégráðugum kéllingum.
**** Mannorðsmorð á Agli 'Gillzenegger'! Hah! Ætli hann hafi nú ekki séð sjálfur um að rústa sínu mannorði.

Nautakjötið, lambakjötið, kjúklingarnir og skinkan

2011-07-01T21:56:00.009Z

Í gær birtist í Fréttablaðinu athyglisverð grein um velferð dýra sem mig langar að vekja athygli á, enda nær hún vel utanum málefnið. Þessvegna get ég ekki stillt mig um að birta valda kafla úr greininni en annars hvetja fólk til að lesa hana í heild sinni hér.

„Nýverið náðu áströlsk dýraverndarsamtök að beina kastljósi fjölmiðla að svívirðilegri meðferð sláturdýra í Indónesíu, en Ástralir hafa um árabil flutt þangað eldisdýr á fæti. Í meira en áratug hefur ábendingum um skelfilega meðferð dýranna verið komið á framfæri við áströlsk stjórnvöld án þess að nokkuð væri aðhafst af þeirra hálfu. Þau hafa fram að þessu hunsað slíkar upplýsingar og tekið efnahagslega hagsmuni fram yfir siðferðislegar skyldur og alþjóðlegar skuldbindingar varðandi meðferð eldisdýra.

Það var ekki fyrr en átta dögum eftir að mikil reiðialda reis í landinu í kjölfar birtingar myndskeiða af meðferð sláturdýranna, að stjórnvöld neyddust til að stöðva útflutninginn. Þrátt fyrir að bannið sé einungis tímabundið er hér þó um merk tímamót að ræða því það heyrir til undantekninga að efnahagslegir hagsmunir ríkja eða einkaaðila víki fyrir velferð dýra.

Þó að umrædd myndskeið séu svo yfirgengilega hrottaleg að öllu venjulegu fólki ofbjóði eru til sannanir um sambærilega og jafnvel verri meðferð eldisdýra í okkar heimshluta.

Í sjálfbirgingslegri einfeldni gefum við Íslendingar okkur að ástand dýraverndarmála sé annað og betra hér á landi en í fjarlægum heimshlutum - að svona nokkuð gerist ekki hér í okkar góða landi.

Það var því verulegt áfall þegar á liðnum vetri komu fram upplýsingar um tannklippingar grísa og geldingar unggalta í íslenskum eldisbúum, aðgerðir sem framkvæmdar voru á fyrirlitlegan hátt, deyfingarlaust og án aðkomu dýralækna. Þegar eftir var gengið voru viðbrögð og skýringar þeirra sem ábyrgð báru á þessum óhæfuverkum óásættanlegar og siðlausar með öllu.

Að bera fyrir sig að um einfalt reikningsdæmi hafi verið að ræða og að höfð hafi verið að leiðarljósi arðsemis- og hagnaðarsjónarmið eru óboðleg rök í siðaðra manna samfélagi.“

Greinarhöfundur fjallar svo nokkuð um kröfu neytenda um ódýra kjötvöru sem helstu orsök* þess að eldisdýr búi við óviðunandi aðbúnað.

„Við neytendur þurfum að snúa við blaðinu og gera þá kröfu til framleiðenda og seljenda landbúnaðarafurða að á boðstólum séu afurðir sem vottað sé af þar til bærum aðilum að séu afurðir eldisdýra sem búið hafi við siðlegar aðstæður þar sem eðlislægum þörfum þeirra og velferð hafi verið sinnt. Í því felst enginn tvískinnungur eins og gagnrýnendur þeirra sem krefjast aðgangs að lífrænt ræktuðum landbúnaðarafurðum hafa haldið fram. Séum við í vafa um að dýrin skynji sársauka og ótta eða lifi við þröngan kost og langvarandi kvalræði ber okkur að láta blessuð skinnin njóta vafans.

Það fer ágætlega saman að vera neytandi en jafnframt að huga að velferð og aðbúnaði þessara hrekk- og saklausu samferðafélaga okkar hér á jörðinni.“

Greinarhöfundur spyr að auki þessarar spurningar: „Halda fjölmiðlar sig til hlés í umræðunni til að verða ekki af auglýsingatekjum framleiðenda og seljenda dýraafurða?“ Í ljósi þess að kvartanir hrefnuveiðimanna leiddu til þess að auglýsingar hvalfriðunarsinna voru teknar niður í Leifsstöð þá er þessi spurning ansi áleitin.

___
* Það er reyndar mín skoðun að hún sé bara ein ástæðan, ekki endilega sú helsta. Hin er grimmd manna í garð dýra sem lýsir sér í beinum misþyrmingum eins og sést í hinu hræðilega myndbandi frá Indónesíu. Margsinnis hefur verið sannað að eldisdýr í Evrópu sæta slíkum misþyrmingum, ekki síst á síðustu sólarhringum lífs síns, þannig að það viðhorf að „þetta sé hvorteðer að fara að drepast“ einskorðast ekkert við aðra menningarheima eða litarhaft fólksins sem beitir ofbeldinu.

Í umdæmi Þvagleggs sýslumanns

2011-06-30T09:24:00.005Z

Þrátt fyrir að allir fjölmiðlar hafi skýrt frá því að myndbandsupptökur séu til af barnaníðingnum í Vestmannaeyjum þar sem hann sést nauðga átta ára barni, þá heldur Fréttablaðið sig við rótgróna karlahefð og kallar hann „meintan“ barnaníðing. Það er ótrúlegt hve nauðsynlegt það þykir alltaf að halda hlífiskildi yfir kynferðisbrotamönnum.

Þessi heimskulega hefð sem Fréttablaðið hangir í er skaðleg, en þó auðvitað ekki eins skaðleg og sú afstaða Þvagleggs sýslumanns að barnaníðingurinn þurfi ekki að sæta gæsluvarðhaldi því frjáls för hans varði ekki almannahagsmuni. Hagsmunir kvenfólks á barnsaldri þykja auðvitað ekki almannahagsmunir enda eru þær auðvitað ekki almenningur. Það voru þá líklega almannahagsmunir þegar þvagleggnum var þröngvað uppí þvagrás konunnar sem ók drukkin hér um árið í umdæmi sýslumanns, en hennar kynfrelsi og hagsmunir höfðu auðvitað þá ekkert að segja. Kvenfólk á öllum aldri virðist reyndar vera fremur lítils virði í umdæmi sýslumanns.

Í umdæmi þessa sama [sýslumanns*] lögreglustjóra kenndum við Þvaglegg verður svo haldin Þjóðhátíð eftir rúman mánuð. Þá verður sýsli auðvitað enn að störfum (enda á hann hvorki eftir að segja upp sjálfur né verða rekinn þótt öllu venjulegu fólki þyki hann óhæfur til starfa vegna kvenhaturs) og verður fróðlegt að sjá hvernig tekið verður á „meintum“ kynferðisbrotum á Þjóðhátíð — ef þá þjóðhátíð þaggar þau ekki öll niður eins og hvertannað kellínganöldur.

Talandi um Þjóðhátíð, bleikt.is er með „sumarvinkonuleik“ þar sem í vinning eru miðar á Þjóðhátíð. Við hinir feministarnir hefðum nú frekar viljað sniðganga Þjóðhátíð svona vegna ummæla formanns þjóðhátíðarnefndar um Stígamót, en bleikt.is auglýsir hvað sem er, meira segja nauðgarahátíðina.

___

* Viðbót: Það mun vera rangt hjá mér að Þvagleggur sé sýslumaður Vestmannaeyja. Hann er sýslumaður og lögreglustjóri á Selfossi en það er lögregluembætti hans sem fer með rannsókn mála í Eyjum.

Prinsessupönkið

2011-06-26T22:05:00.006Z

Þegar ég sá auglýsinguna frá prinsessuskólanum fletti ég samstundis upp á skólanum á netinu til þess að sjá hver stæði fyrir þessum ósköpum (svar: Anna og útlitið). Meira gerði ég ekki þann daginn en hugsaði mitt.

Meðan ég var að hugsa um þetta fjarstæðukennda fyrirbæri (að kenna átta ára börnum annað göngulag en þeim er eiginlegt) þá hæddust ýmsir feministar að prinsessuskólanum og þó ég sé alltaf höll undir kaldhæðni, verandi nú sjálf svona þungbúin, þunglynd, svartsýn og stúrin, þá finn ég löngun til að vera bjartsýn í þetta sinn.

Þessvegna ætla ég að draga upp bjartsýna spá (og mættu veðurfræðingar fylgja fordæmi mínu), sem er þessi.

Eins og alkunna er þá ganga flestir unglingar í gegnum skeið þar sem foreldrar þeirra eru það al-hallærislegasta sem til er og allt sem þeir segja og gera — allt það sem þeir eru og vilja að börnin þeirra verði — er álitið síðasta sort. Þetta er kallað gelgjuskeið, uppreisn unglingsáranna og ég veit ekki hvað og hvað.

Það sem ég afturámóti (vona og) þykist vita, er að þessar stelpur sem nauðugar eða viljugar verða sendar á prinsessunámskeið fari fyrr eða síðar í massífa uppreisn gegn þessum kvenlegu gildum sem þeim hafi verið innrætt, gefi skít í alla borðsiði, stiki stórum í Dr. Martens skóm, klæði sig í ósamstæðan fatnað, greiði sér sjaldan (eða taki upp fleiri siði pönkara eins og að raka hárið af að hluta og greiða rest upp í stífaðan hanakamb) og geri í stuttu máli sagt foreldrum sínum — þessum sem ætluðu að rækta upp prinsessu eins og hverja aðra hlýðna hundategund — lífið verulega leitt.

Í kjölfar allra „gvuðminngóðurhvaðertuaðgeramérbarn“ rifrildanna spretti svo upp beittari gagnrýni, sterkari sjálfsmynd, flottari feministar.

Þetta er bjartsýn spá, ég veit það, því einhverjar þeirra stelpna sem fara gegnum heilaþvottanámskeiðin munu verða móttækilegri en aðrar fyrir prinsessustemningunni (og dreymir jafnvel um að verða drottningar). En ég bind miklar vonir við hinar.

Tíu pistlar í tilefni (gær)dagsins

2011-06-21T21:43:00.007Z

Það ætlar að verða árviss viðburður að ég gleymi bloggafmælinu. Í gær voru semsagt fimm ár síðan ég byrjaði að skrifa hér.

Fyrr í mánuðinum rifjaðist þó upp fyrir mér að það liði að þessum tímamótum. Ég ákvað að minnast afmælisins með því að birta pistil um bleikt.is en þegar ég til kom þá gat ég ekki beðið og birti pistilinn um leið og hann var tilbúinn. Hann varð reyndar lengri en til stóð og var því birtur í nokkrum pörtum. Og svo gleymdi ég afmælinu þar til núna áðan.

Ég hef áður byrjað að skrifa pistil sem varð að pistlaröð. Ég held reyndar að það hafi verið tilviljun að birtinguna bar upp á árs afmæli bloggsins, ég hafi fyrst og fremst verið að einblína á kvenréttindadaginn annarsvegar og bregðast við umræðu í samfélaginu hinsvegar. Þá leysti ég málið reyndar öðruvísi en með bleikt.is röðina því að fyrsti pistillinn var birtur á 19. júní en allir pistlarnir níu sem fylgdu í kjölfarið voru birtir daginn eftir. Þar sem ég á afmæli og má gera það sem ég vil ætla ég að setja tengla á þá hér, hvern fyrir sig.

Öfugt við bleikt.is pistlana þá sýnist mér engu skipta í hvaða röð þessir eru lesnir að undanskildum þeim fyrsta sem ég setti hér efst, hann er einskonar formáli að hinum.

Réttur kvenna til að eyða fóstri

Helstu „röksemdir“ gegn fóstureyðingum

Fóstureyðingar verða að vera löglegar

Takmarkanir á réttindum kvenna í Bandaríkjunum (þarna var Bush yngri enn forseti)

Fóstureyðing eða ættleiðing

Helstu andstæðingar fóstureyðinga — karlmenn

Helstu andstæðingar fóstureyðinga — kaþólikkar

Fóstureyðingar valda (ekki) ævilangri sektarkennd

Fóstureyðing — þegar guð drepur saklaus börn í móðurkviði

Eru fóstureyðingar réttlætanlegri þegar barnið gæti orðið fatlað?

Þetta var ég semsagt að dunda mér við í júní 2007, á hápunkti góðærisins.

Sagan öll

2011-06-19T16:32:00.004Z

Undanfarið hef ég skrifað og birt nokkra pistla þar sem ég fjalla um bleikt.is. Til hagræðis set ég þá hér í rétta röð.

Formáli (þar sem fjallað er um áhugamál og umræðuefni kvenna)

1. hluti

2. hluti

3. hluti

Til hamingju með kvenréttindadaginn!

Styðjandi bleikur kvenleiki 3. hluti

2011-06-18T02:48:00.014Z

Eignarhald
Eins og áður segir þá er það Björn Ingi Hrafnsson í félagi við aðra sem á og rekur bleikt.is, menn.is, mona.is, butik.is, ferðabókunarvef, Pressuna og Eyjuna. Vefpressan ehf er í eigu Björns Inga Hrafnssonar, Arnars Ægissonar, Salt Investment (þ.e.a.s. Róbert Wessman), Vátryggingafélags Íslands (VÍS), Ólafs Más Svavarssonar, Steingríms S. Ólafssonar (ritstjóra og framsóknarmanns), Guðjóns Elmars Guðjónssonar og Verksmiðjunnar Norðurpólsins (sem ku vera vefhönnunarfyrirtæki).

Eitt af því sem gert var athugasemd við í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis um siðferði og starfshætti, var einmitt samþjöppun á fjölmiðlamarkaði þar sem fáir ráða yfir miklu og hafa þarafleiðandi gríðarleg áhrif á skoðanamyndun í samfélaginu og geta ráðið því hvað er fjallað um og hvað ekki.

Ályktanir og lærdómar sem rannsóknarnefndin telur að verði að draga af niðurstöðum sínum eru meðal annars þessar: „Flestir miðlarnir voru í eigu sömu aðila og áttu helstu fjármálafyrirtækin“ (8. bindi, bls. 210). Nú eiga fyrrverandi stjórnmálamenn og útrásarvíkingar saman fjölmiðla, sbr. Björn Ingi Hrafnsson og Róbert Wessman.

Pressan
Margir blogga á Eyjunni og Pressunni. Þar fá ýmsar skoðanir að heyrast enda þótt auðveldlega megi gagnrýna að þeir sem blogga eru handvaldir þar inn. Eyjan var lengst af með mun fjölbreyttari hóp einstaklinga sem blogga en Pressan. Á Pressunni er afturámóti augljósara að bloggarar eru með pólitískar skoðanir sem meira og minna eru keimlíkar. Gagnrýni á útrásartímann ekki mjög áberandi enda þótt einstaklingar og einstakir bankar hafi verið skammaðir, hugmyndafræði frjálshyggjunnar minna. Hannes Hólmsteinn skrifar að sögn Guðmundar Andra bara þrjá pistla sem hann birtir aftur og aftur (hér er einn þeirra, heldur kostulegur) og enginn getur sakað Hannes Hólmstein um að gagnrýna neitt sem tengist frjálshyggju eða góðæri nema auðvitað Jón Ásgeir sem helsta sökudólg hrunsins. Bubbi Morthens ver svo aftur Jón Ásgeir en Ólafur Arnarson Kaupþingsmenn og skylda aðila. Sölvi Tryggvason ver alla þá sem á er hallað svo framarlega sem þeir eru fallegir, frægir eða ríkir (eða hafa einhverntímann verið það). Brynjar Níelsson tekur svo að sér að verja karlveldið í heild, til og með nauðgurum.

Frá upphafi hefur fólk séð gegnum þessa tilburði Pressunnar til að endurskoða söguna og fegra fjárglæframenn og pólitíkusa sem eiga sök á bankahruninu. Egill Helgason talaði um að Pressuvefurinn væri

„stofnaður sérstaklega til að verja skuldakónga og hirðmenn þeirra, en úr þeim hópi er sjálfur ritstjóri Pressunnar, og gengur einarðlega fram í að gera alla alvöru tilburði til að rannsaka mál tortryggilega. Þar birtist nú grein eftir grein sem hafa þetta að leiðarljósi.“

Jónas Kristjánsson skóf heldur ekki af því frekar en vanalega:

„Pressan.is er frétta- og slúðurvefur, sem ævintýramaðurinn Björn Ingi Hrafnsson ritstýrir til stuðnings útrásarvíkingum, öðrum skuldakóngum og fylgiliði þeirra. Þar birtast árásir lögmanna og Jónasar Fr. Jónssonar á Evu Joly. Pressan.is reynir að breiða út róg um þá, sem moka skítinn eftir útrásarvíkinga, útrásarbanka, skuldakónga og sofandi embættismenn. Sjálfur var Björn Ingi gerandi í Orkuveitumálinu, þegar Reykjavíkurborg ætlaði að gefa Hannesi Smárasyni mannauð stofnunarinnar.“

Í athugasemd við frétt um kaup Björns Inga á Eyjunni kom þetta fram:

„Pressan hefur aðallega verið málgagn útrásarvíkinga með t.d. Pressupennan Ólaf Arnarson í broddi fylkingar sem starfsmann en sá maður hefur verið óþreyttur að verja útrásarvíkingana og bankamafíuna enda náskyldur mönnum sem stjórnuðu Kaupþing og Exista. Fjölmiðill sem rekinn er af Birni Inga Hrafnssyni fyrir peninga Ólafs í Samskipum, Róberts Wessman og Existabræðra er gagnslaus fjölmiðill sem ekkert mark er á takandi.“

Svo er það sem ekki er skrifað um á Pressunni. Ég hef ekki tekið eftir að á Pressunni hafi verið mikil gagnrýni á málefni Reykjavíkurborgar á þeim tíma sem Björn Ingi gekk í fararbroddi þeirra sem leyfðu grenjavæðingu miðborgarinnar og gegndarlaust byggingarmagn í t.d. Borgartúni þangað sem svo skrifstofur Reykjavíkurborgar voru fluttar.

Eða er mikið um gagnrýni á virkjanagleði Framsóknarflokksins á Pressunni? Viðskipti Róberts Wessman og yfirlýsingar hans um að gefa Háskóla Reykjavíkur milljarð? Minna má á orð rannsóknarnefndarinnar: „Fjölmiðlarnir stjórna líka samfélagsumræðunni með því að setja málefnin á dagskrá eða ákveða að ræða þau ekki“(8. bindi, bls. 210).

Slík gagnrýni heyrðist þó allavega á Eyjunni áður en Bingi & co keyptu hana (og hefur svosem ekkert verið þaggað niður í henni; það stóð þó til að loka fyrir athugasemdakerfið en hætt var við það vegna háværra mótmæla), en svæsnustu virkjanaandstæðingum (lesist: Lára Hanna) hefur þó verið þokað niður fyrir bestu sæti í húsinu svo að ekki beri eins mikið á þeim. Það væri fulláberandi að úthýsa allri gagnrýni þar sem hún þegar tíðkast en þess í stað er látið meira bera á auglýsingum og slúðri ('fréttir' Jakobs Bjarnar af facebook). Svo er auðvitað vísað mikið af Eyjunni yfir á Pressuna og Bleikt.is og þá helst upphrópanirnar sem líklegastar eru til að trekkja (lesist: selja auglýsingar og dót).

Þegar Björn Ingi og co. keyptu Eyjuna varð þar uppi fótur og fit og margir bloggarar flúðu vettvanginn. Þeir og ýmsir þeirra sem skrifa í athugasemdakerfi Eyjunnar gagnrýndu mjög hina nýju eigendur — þó aðallega Björn Inga — og bentu á fortíð hans og hve óheppilegt að hann ætti marga fjölmiðla.

Einn bloggarinn á Eyjunni gerði þessar athugasemdir við eigendaskiptin:

„Björn hefur ekki verið stikkfrí varðandi hrunið og álitamál sem upp hafa komið í tengslum við það. Hann lék talsvert hlutverk í stjórnmálum Reykjavíkurborgar skömmu fyrir hrun, þar sem afdrifaríkar ákvarðanir voru teknar um Orkuveitu Reykjavíkur, og einnig hafa verið fréttir í fjölmiðlum um óeðlileg kúlulán sem Björn á að hafa þegið. Það er óþægilegt, svo ekki sé kveðið fastar að orði, þegar fólk með fortíð í forystu stjórnmálanna, og tengsl við umdeilda fjármálafyrirgreiðslu í darraðadansinum fyrir hrun, leggur undir sig fjölmiðla.“

Og sumir bloggarar kvöddu Eyjuna endanlega, og vönduðu nýjum eigendum ekki kveðjurnar, einn þeirra sagði meðal annars þetta að skilnaði:

„Í síðustu viku festi vefmiðillinn Pressan kaup á Eyjunni eða keypti upp samkeppnina eins og íslenskir viðskiptamenn hafa oft þurft að gera því þeir geta í raun ekki starfað í samkeppnisumhverfi heldur kjósa fákeppni og einokun sé þess nokkur kostur. Í eigendahópi Pressunnar/Eyjunnar má nú kenna fríðan flokk. Þar er fremstur Björn Ingi Hrafnsson fyrrum stjórnmálamaður sem starfaði ötullega að eigin hag um árabil á kostnað Reykvíkinga … Aftar í fylkingunni glittir svo í kámug trýnin á fyrrum útrásarvíkingum … nýr og stærri vettvangur gerir þeim kompánum kleift að verja þá sem lögðu Ísland í rúst, af meiri atorku en áður og ná til enn fleiri auðsveipra sálna… Menn vilja eiga fjölmiðla til þess að hafa áhrif, ljúga skipulega og verja hendur sínar.“

(Pjattrófurnar voru lengi vel á Eyjunni en fluttu sig við eigendaskiptin, þ.e. þegar Vefpressan keypti hana. Miðað við orð Karls Th ritstjóra Eyjunnar þá vildi hann þær ekki (en tók í staðinn Jakob Bjarnar og lyfti honum í hæstu hæðir) þannig að ekki var það Björn Ingi sem vildi losna við þær.)

Fortíðin og feluleikurinn
Björn Ingi Hrafnsson hefur verið mjög umdeildur en hann var mjög áberandi sem borgarfulltrúi Framsóknarflokksins. Hann hætti ekki löngu eftir að REI-málið setti allt á hliðina í borgarstjórn með tilheyrandi meirihlutasviptingum. Þessi pistill er orðinn nógu langur þó ekki allt REI-málið sé rakið í ofanálag en þó má nefna að meðan Björn Ingi var formaður borgarráðs og varaformaður Orkuveitunnar fór hann í fræga laxveiðiferð þar sem vélað var um samruna Geysi Green Energy (í eigu FL Group) og REI, sem var hlutafélag um útrásarstarfsemi Orkuveitunnar.

Þá fékk Björn Ingi, meðan hann var aðstoðarmaður Halldórs Ásgrímssonar þáverandi forsætisráðherra, kúlulán hjá KB-banka , keypti fyrir það hlutabréf í bankanum og seldi svo með gróða. Þetta kallaði Egill Helgason „óhreint fé frá einum af útrásarbankanum“ og sumir hafa spurt hvort „ þetta hafi verið leiðin sem almennt var notuð til þess að fjármagna prófkjör “. Í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingi um lán til fjölmiðlamanna kemur fram að Björn Ingi Hrafnsson skuldaði á tímabili 563 milljónir kr. í Kaupþingi. Fram kemur að rannsóknarnefnd vill að lánveitingum til eignarhaldsfélags Björns Inga verði vísað til sérstaks saksóknara.

Eftir að Björn Ingi forðaði sér á hlaupum úr pólitík í janúar 2008 réði hann sig til 365 miðla og varð ritstjóri Markaðarins, viðskiptablaðs Fréttablaðsins í apríl sama ár jafnframt því sem hann var með samnefndan þátt á Stöð 2. Mér segir svo hugur að Björn Ingi hafi ekki notað Markaðinn til að vara fólk við að kaupa hlutabréf í Kaupþingi eða sagt frá því að Jón Ásgeir vinnuveitandi hans hjá 365 væri að skafa Glitni að innan. Reyndar sagði Jónína Ben á bloggi sínu um þær mundir að Björn Ingi hefði fundið í Markaðnum „auðveldan vettvang til þess að leiðrétta "misskilninginn" um aðkomu hans sjálfs að REI!“ og segir að Markaðurinn sé „ allsherjaráróðursblað fyrir þá sem eiga allt sitt undir sjálftökuliðinu í viðskiptalífinu og auðvitað fyrir sjálftökulið sjálft“.

Aftur hrökklaðist Björn Ingi úr starfi eftir að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis kom út. Þá stofnaði hann eigin fjölmiðil, Pressuna. Þangað var safnað fólki sem gagnrýndi ekki aðild Framsóknarflokksins að einkavæðingu bankanna, þenslunni eða virkjanabrjálæðinu og hnýtti ekki í hann fyrir spillingarferil hans í pólitík. Þegar Eyjan var keypt stóð til að slökkva á athugasemdakerfinu þar sem uppljóstranir hafa verið of tíðar en frá því var reyndar horfið eftir hávær mótmæli. Afþreyingarvefir á borð við bleikt.is og menn.is sjá svo um að hala inn auglýsingatekjur (svo ekki sé minnst á kynlífsdótabúðina) og halda lýðnum uppteknum við að horfa í ranga átt.

Bleikt brauð og leikar
Oft er sagt að fjölmiðlar eigi bara að endurspegla veruleikann en ekki reyna að fegra hann. Miðlar eins og bleikt.is afskræma veruleikann, sýna hann í spéspegli sem þjónar þeim tilgangi að ríghalda í gamaldags hugmyndir um konur, áhugamál þeirra og umræðuefni (sama má segja um Pjattrófurnar). Það sem einkennir bleikt.is er metnaðarleysi, gagnrýnisleysi, meðvitundarleysi, neysluhyggja og hreinlega kvenfyrirlitning sem þar veður uppi.

Enda þótt bleikt.is sé bara afþreyingarmiðill og sumir myndu eftilvill segja að ekki sé hægt að gera sömu kröfur til afþreyingarmiðla og annarra fjölmiðla þá má benda á að þeir fá fólk til að gleyma um stund samfélaginu sem það býr í og kæra sig kollótt um það sem fram fer — og því sem hefur áður gerst. Það hentar mjög þeim sem hafa ástundað gagnrýnisverða verknaði og vilja beina athyglinni annað.

Í greiningu á skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis frá kynjafræðilegu sjónarhorni má lesa um svokallaðan „styðjandi kvenleika.“ Hann er útskýrður eitthvað á þá leið að hlutverk kvenna felist í að styðja við og staðfesta yfirráð karla. Konur styðji við völd karla „vegna þess að samfélagsleg og fjárhagsleg völd þeirra eru mun minni en karlanna. Hlutverki kvenna sem stuðningsaðila er komið á framfæri og viðhaldið í gegnum menningu okkar, hugmyndafræðilega, í fjölmiðlum og í gegnum ýmiss konar markaðssetningu.“

Eflaust telja flestar konurnar sem skrifa á bleikt.is að þær séu eingöngu að skrifa skemmtilega og meinlausa pistla. Einhverjum þeirra kann jafnvel að þykja jákvætt að styðja völd karla, meira segja karla sem hafa farið ránshendi um samfélagið og vilja ekkert frekar en breiða yfir fortíð sína og beina athygli almennings frá því sem þeir athöfðust, en ég vil þó trúa því að flestar kvennanna séu ómeðvitaðar um sitt hlutverk í feluleiknum. En þó þær væru ekki í vinnu hjá Vefpressunni við að gera Birni Inga og félögum gagn, heldur væru 'bara' að styðja við yfirráð karla almennt, er skaðinn sem þær gera kvennabaráttu og hreinlega öllum hugsandi konum nógu mikill fyrir því.

Styðjandi bleikur kvenleiki 2. hluti

2011-06-17T21:53:00.015Z

Andfeminisminn
Það er margt sorglegt við bleikt.is og eitt af því er að sjá að hve konurnar sem þar skrifa hafa hafnað feminismanum (nýjustu fregnir herma þó að þær séu í fullu stafi við að vera feministar!). Eins og aðrar konur á Íslandi njóta þær ávaxta feminismans, þær eiga kost á fæðingarorlofi og barnabótum, niðurgreiddri dagvist börn sín, geta menntað sig á hvaða sviði sem þær vilja, hafa full réttindi á við karlmenn og svo mætti lengi telja. Og það má kannski þakka fyrir að þeim þyki þetta svona sjálfsagt en það er verra að þær skuli ekki bera virðingu fyrir þeim konum sem börðust fyrir réttindum kvenna eða þeim málefnum sem enn er verið að berjast fyrir eða gegn.

Feministar hafa lengi reynt að benda á að konur hafi samfélagslega vitund (út fyrir veggi heimilisins) og pólitískan áhuga (og eigi því að taka þátt í ákvörðunum í samfélaginu) og hæfileika sem snúa að fleiru en færni í að bera á sig snyrtivörur, ala upp börn, skúra gólf – eða bólfimi.

Þeim staðalímyndum sem feministar hafa reynt að kveða niður er hampað mjög á bleikt.is og ýtt undir þær. Á bleikt.is varðar mestu að viðra skoðanir, sýna hegðun og hafa vald á því sviði sem ekki ógnar karlmönnum: á kynferðissviðinu. Konur eigi að hafa það vald yfir karlmönnum að þeir standist þær ekki og aðrar konur eiga að vera í samkeppni við þær um karlmenninna og kynþokkann og þar leikur öfund lykilhlutverk. Til þess eru öll meðul notuð og þau meðul eru alltaf aðkeypt: snyrtivörur, fatnaður og þess háttar. Allt snýst um neyslu til að vera samkeppnisfær og neyslan hefur gildi í sjálfri sér (innkaupaferðir sem uppspretta ánægju) því hún styður við ímyndina; hina verðmætu konu.

Konur mega gera allt sem þær vilja, sannarlega, en í hugmyndaheiminum sem bleikt.is heldur á lofti er það algerlega háð því að koma ekki karlmönnum úr jafnvægi og ógna þeim ekki. Þvert á móti verði að ýta undir karlmennskuna, leyfa karlmanninum að borga og opna dyrnar og 'eltast við bráðina' til að festa í sessi þá hugmynd að kynin séu ólík og karlar séu sterkari, ríkari og voldugri.

Konum á að þykja það léttir að geta aftur orðið kvenlegar, eins og kvenleiki sé fólginn í að vera hjálpar þurfi eða nota snyrtivörur. Konur kjósa kynfrelsið, og jafn ágætt og það nú er þá vill nú svo til að það er sá partur af frelsi kvenna sem karlar almennt eru jákvæðastir gagnvart og þeir hvetja þær því mjög til að nýta það frelsi sitt. Karlmönnum stendur ekki stuggur af konum sem vilja ekkert fremur en þóknast þeim kynferðislega. Það eru þær sem gagnrýna þá sem eru óvinsælar, þessar þarna feministarnir. Og konur sem skrifa á bleikt.is passa sig þessvegna að gagnrýna karlmenn ekki nema örlítið og þá eingöngu fyrir atriði eins og pissa útfyrir eða hringja ekki nógu oft.

Fyrst og fremst er bleikt.is dapurleg lesning. Sú ímynd sem er gefin af konum þar er sú að konur séu grunnhyggnar með afbrigðum og hugsi ekki um annað en að ná sér í karlmann með öllum ráðum.

Pistlahöfundarnir á bleikt.is eru auðvitað ekki ósnertar af feminisma og telja sig eflaust allar mjög sjálfstæðar og þurfi engan mann og telji sig ekkert óæðri þeim á neinn hátt enda standi þeim allar dyr opnar en þær bara kjósi sjálfar að hafa mestan áhuga á útliti sínu og því að vera kynþokkafullar (þær virðast líka hafa haft Spice Girls sem fyrirmyndir sínar en hið innihaldsrýra Girl Power heróp þeirra gekk aðallega útá markaðssetningu barnslegs kynþokka) og það sé bara alveg óvart að karlmönnum falli það vel í geð.

Pistlahöfundar á bleikt.is hafa sumir hverjir áður skrifað á Pressuna og getið sér gott orð þar fyrir t.a.m. að tala vel um nektardans og illa um feminisma og kallað konur í jafnréttisbaráttu feminasista. Það er ávísun á að vera ráðin sem pistlahöfundur.

Konur sem skrifa gegn feminisma og hampa snyrtivörunotkun, karlmönnum sem bjargvættum sínum, og lýsa yfir hve áhugasamar þær eru um kynlíf, eru líklegri til að fá greitt hjá vefmiðlum fyrir að skrifa um þessi áhugamál sín. Þær sem lýsa yfir feminískum skoðunum og tala gegn neysluhyggju og ofdekrun karlmanna eiga ekki upp á pallborð þeirra sem ráða konur til fjölmiðla.

Söluvettvangur
Eitt af því sem sumt fólk telur nauðsynlegan fylgifisk kynfrelsis kvenna er að allar konur verði að eiga 'dótakassa'. Á bleikt.is eru pistlahöfundar sem hafa fjallað um 'hjálpartæki ástarlífsins' (dótið í kassanum) á mjög jákvæðan hátt.

Ekki skal ég efa það að sumar konur eigi auðveldara að fá fullnægingu með þartil gerðum tækjum en er þess þó nokkuð fullviss um að þær konur sem almennt gátu fengið fullnægingar tókst það ágætlega áður en slík tæki og tól voru sett á markað. Ég hef meira segja heyrt um konur sem enn í dag þurfa engin kynlífshjálpartæki enda þótt yfirleitt sé talað um þau eins og skyldueign allra kvenna.

Það er reyndar ein af snjallari markaðssetningum kapítalismans að láta þær stöllurnar í Sex and the City þáttunum (Beðmál í borginni) tala fjálglega um notkun slíkra tækja, sem varð til þess að sala stórjókst. Pistlahöfundar á bleikt.is hafa örugglega hag lesenda sinna fyrst og fremst fyrir brjósti þegar hjálpartæki kynlífsins eru dásömuð en það er samt sem áður liður í markaðssetningu slíkra tækja. Og það vill svo til að sömu eigendur og eiga bleikt.is reka líka vefverslun sem kallast mona.is og er vefverslun með 'hjálpartæki ástarlífsins'. Þessvegna má finna pistla á bleikt.is þar sem lagt er upp með að kynna fyrir konum aðferðir til að stuðla að „kynheilbrigði“ eða finna g-blettinn en sem enda í að mæla með vörum frá mona.is. Auk þess eru líka beinar auglýsingar fyrir kynlífsbúðina. (Einnig er hin vefverslunin, butik.is komin með beinar og eflaust líka óbeinar auglýsingar inná bleikt.is).

Bleikt.is er semsagt í sömu eigu og tvær vefverslanir, butik.is og mona.is, fyrirtækis sem kallast Vefpressan. Eða eins og þar segir:

„Björn Ingi Hrafnsson, stjórnarformaður Vefpressunnar, hefur haslað sér völl í kynlífsbransanum . Björn Ingi hefur ásamt viðskiptafélögum sínum sett á fót vefverslunina mona.is, þar sem hægt er að kaupa vatnsheldar unaðsperlur, ögrandi undirföt, unaðskrem og það sem kynnt er sem „flottasta unaðstækið fyrir konur“, svo fátt eitt sé nefnt. Þá býður verslun Björns Inga og félaga upp á reðurpumpur og margs konar hjálpartæki ástarlífsins ásamt bókum og DVD-diskum um kynlíf.“

Meðan svo lesendur bleikt.is eru uppteknir af því hvaða dót á að kaupa næst, í hvaða stellingum og með hvaða tólum er best að fá fullnægingu og hvaða viðreynsluaðferðir duga (alltaf! við allar manneskjur!) þá fara eigendurnir sínu fram í viðskiptalífi og/ eða hylja slóð vafasamra gerninga sinna frá góðæristímanum sem gerði þá svo ríka.

Styðjandi bleikur kvenleiki 1. hluti

2011-06-15T23:56:00.024Z

Lengi hef ég stillt mig um að skrifa um bleikt.is og Pjattrófurnar því mér fannst þessi fyrirbæri of ómerkileg til að nenna að eyða á þau púðri. Á þessum vefsíðum ræður lágkúran ríkjum, staðalmyndum um konum er hampað og látið sem konur hafi mjög takmarkaða sýn á lífið. Yfir þessu get ég þó ekki lengur orða bundist. Síðasta bloggfærsla var einskonar inngangur að pistlaröð sem ég hyggst nú skrifa og verða helgaðir bleikt.is að mestu en margt sem þar kemur fram á líka við um Pjattrófurnar.

Ég gæti reyndar stytt mál mitt verulega með því að láta duga að afrita bakþankapistil Sifjar Sigmarsdóttur frá 8. júní síðastliðnum. Hún segir allt það sem segja þarf um bleikt.is og Pjattrófurnar. En úr því að ég er nú einu sinni byrjuð þá er best að láta slag standa.

Allt frá því að bleikt.is var hleypt af stokkunum hef ég verið meira og minna orðlaus yfir því sem lesendum vefmiðilsins er boðið uppá. Eftir nokkra mánuði hætti ég að nenna að svekkja mig og las ekki nema einstaka greinar sem ég frétti af frá öðrum bloggurum. Það sem mér sýnist helst hafa breyst frá því að vefurinn byrjaði er, auk umfjöllunar um bíla (dulbúnar auglýsingar) sem hefur bæst við, helsta breytingin sú að karlmennirnir sem áður skrifuðu þar eru nú komnir á menn.is (sem ég hef ennþá minna geð á að lesa) og virðist nú sem eingöngu konur skrifi á bleikt.is en alveg á sömu nótum og áður.

bleikt.is snýst um:

Stefnumót (stefnumót eru alltaf kölluð deit á bleikt.is)

Hvað karlmenn hugsa og hvað þeim finnst um konur, hegðun þeirra og útlit

Hvað konum finnst um hegðun karla (pissa útfyrir, hringja ekki)

Hvernig á að ná í eftirsóknarverðan mann

Að karlar og konur geta ekki verið vinir (jú, víst, nei)

Megrun

Kynlíf (áberandi áhersla á kynlíf sem keppnisgrein)

Rétt er að geta þess að á bleikt.is eru notuð dulefni fyrir megrun: „átak“ og „komast í form“. Bleikt.is þykist þannig ekki mæla með megrun en valdi úr lesendum nokkrar konur til að „koma sér í form“ og verðlaunaði þær sem misstu flesta sentímetrana (og kílóin) á sem skemmstum tíma. Þetta er kallað lífsstílsbreyting og er auðvitað miðað við konur í „ofþyngd“. Á sama tíma er bleikt.is með talsverðan áróður gegn anorexíu. Sami tvískinnungur hefur lengi tíðkast í ýmsum kvennablöðum, s.s. Vikunni þar er sífellt verið að hampa konum sem hafa lést mikið á skömmum tíma („40 kg af!“) — og á næstu síðu er uppskrift af gómsætri döðlutertu fyrir saumaklúbbinn. Bleikt.is gerir þetta líka, birtir kaloríuhlaðnar uppskriftir og þrátt fyrir að ritstjórinn hreyki sér af því að fjalla „aldrei um megrunarkúra“ eru konur hvattar til að léttast og það mikið.

Áherslan á kynlíf er mikil á bleikt.is og þar er viðrað einstaklega ömurlegt og lágkúrulegt viðhorf til kynlífs. Talað er um að „fá sér í hana“ og að lítið tippi sé stórkostlegur galli sem eigi að vara við og konur hvattar til að grípa í klofið á karlmanni til að athuga hvað er í boði. Lágkúran á bleikt.is birtist auk þess í því að fjalla um hvar í heiminum karlmenn séu „best vaxnir niður“. Ég hef áður talað um þá birtingarmynd rasisma að telja ákveðna hópa fólks bólfimari en aðra og get ég ekki betur séð en þetta sé angi af sama meiði.

Karlmenn sem skaffarar
Á bleikt.is, rétt eins og hjá Pjattrófum, er skrifað um líf einhleypu konunnar sem hefur það helst að markmiði sínu að vera ekki lengur einhleyp. Karlmaður er alltaf æðsta markmiðið, lágmark til styttri tíma en helst til langframa. Til þess að eiga kost á karlmanni þarf að kunna réttu klækina, líta rétt út og stunda réttu staðina (fleira þarf að koma til en þetta gefur einhverja hugmynd um útá hvað skrifin ganga). Flest öll ráð sem eru gefin miðast við að konan sýni þolinmæði og bíði eftir að karlmaðurinn veiti henni athygli, því hann er nefnilega veiðmaður og þá þurfa konur að leika bráð (ef þetta á allt að vera svona náttúrulegt ætti bráðin auðvitað að forða sér á hlaupum en svo langt gengur nú samlíkingin við veiðimennskuna ekki). Einstaka sinnum er ráðlagt að konur eigi einmitt að hafa frumkvæðið en þá er það yfirleitt í samhengi við einhverja rosalega uppreisnarhugmynd og girl power fengna úr smiðju Spice Girls, eins og síðar verður komið að.

Karlmenn eiga að skaffa. Þeir eiga ekki að vera í einhverju hugsjónagaufi heldur vera færir um að taka upp veskið til að borga fyrir hvað það nú er sem hin bleika kona kaupir eða neytir hverju sinni: „Ekki annað hægt en að vona að hann sé nægilega markaðssinnaður til að taka laun fyrir störf sín og vona til Guðs að hann starfi ekki fyrir Rauða Krossinn í ólaunuðum sjálfboðahópum. Einhver verður að greiða reikninginn ef ske kynni að hann byði mér á Hereford.“ Ef til vill er þetta skrifað í hálfkæringi en miðað við viðhorfið til samskipta og stöðu kynjanna á bleikt.is þá er það sorglega ólíklegt.

Þýðingar í stað frumsamins efnis
Það vakti athygli mína strax í upphafi að svo virtist sem flestir textanna á bleikt.is væru þýddir því orðaröð, orðalag og ýmsir frasar eru augljóslega teknir beint úr ensku og þýtt af mikilli vankunnáttu á íslensku máli. Svo virðist sem google translate hafi verið beitt á pistla úr erlendum tímaritum eða vefsíðum án þess þó að láta heimilda getið eða að um þýðingu sé að ræða. Varpar slíkt grun á alla þá sem skrifa á vefmiðilinn. Eftir að hafa sannreynt nokkrum sinnum að um (lélegar) þýðingar er að ræða hef ég ekki nennt að gá hvort það eigi við um alla pistlahöfunda eða hvort þetta einkenni enn textana. Alltént eru þeir ennþá á svo lélegri íslensku að það er eiginlega óskandi að aðeins sé um lélegar þýðingar að ræða en ekki að fólk leggi sig niður við að semja svo vondan texta.

Kannski er það meðvituð ritstjórnarstefna að birta fjölda pistla sem eru þýðingar á efni sem fundið er í tímaritum og á netinu. Líklegt þykir mér miðað við hvað sumir pistlahöfundar birta oft efni á síðunni að a.m.k. sumir þeirra fái greitt fyrir vinnu sína, sem er þá þýðingarvinna en ekki höfundarvinna. Kannski er kaupið svo lágt að til þess bragðs er tekið að skrifa ekki frumsamið efni heldur þýða í snarhasti efni sem einhver annar hefur haft fyrir að semja og skrifa. Með því að gefa til kynna við lesendur að pistlarnir séu hugverk þeirra, skrifaðir útfrá eigin brjóstviti og reynslu, er hinsvegar verið að ræna upprunalegu höfundana heiðrinum (burtséð frá því að mér þykir ekki mikill heiður í efninu sem pistlarnir fjalla um).

Mig langar í raun ekkert að gagnrýna nafngreinda pistlahöfunda á bleikt.is þó það verði varla hjá því komist að vitna í einstaka skrif. Ég man fæst nafnanna og er því ekki sérfræðingur í stílbrögðum hverrar og einnar en það verður þó samt að segjast að það vantar sorglega mikið uppá að hægt sé að kalla það fólk pennafært sem virðist þó fá greitt fyrir að skrifa í fjölmiðil.

Það er lítil afsökun fyrir því að vefur sem fær auglýsingar og greiðir pistlahöfundum laun skuli ekki upplýsa lesendur sína um að efni sé fengið héðan og þaðan í stað þess að vera frumsamið efni.

Greinin „Hvernig kynlífi lifir þú eftir 5, 10 eða 20 ár? “ er gott dæmi um illa þýdda grein. Þar varð Neena 32 ára að Kolbrúnu 32 ára og Jodi 42 ára varð að Söndru 42 ára, Beverly 57 ára varð að Örnu 57 ára, Golda 68 ára varð að Öglu 66 ára (yngdist við nafnbreytinguna), Lynn 73 ára varð að Lísu og Francesca að Friðriku. Með því að breyta nöfnunum yfir í íslensk nöfn er reynt að fela þá staðreynd að greinin er þýdd en ekki frumsamin. Það sem klikkaði samt helst hjá þýðandanum var að þýða 30's sem þrítugsaldur (á íslensku tölum við um fertugsaldur), 40's sem fertugsaldur og svo framvegis, samt er vitnað í ofangreindar konur og er þá Sandra 42 ára farin að tala fyrir konur á fertugsaldri. Með einföldu gúggli fann ég greinina sem þetta var þýtt úr á vefsíðu Marie Claire tímaritsins (spurning hvort bleikt.is hafi fengið leyfi til að nota efni þaðan).

Einhver afkimi bleikt.is er tileinkaður kama sutra — það sama má sjá hjá Marie Claire — vægast sagt allar líkur eru á að hugmyndin sé stolin þaðan og greinar þýddar beint (ég nenni ekki fyrir mitt litla líf að lesa mér til um kynlífsstellingar hvorki þar né hjá bleikt.is til að sannreyna það).

Þessi grein er annaðhvort fáránlega illa skrifuð eða einfaldlega hráþýdd úr ensku. Hún er hinsvegar ekki eins auð-gúggluð og ýmsar aðrar, a.m.k. hefur mér ekki tekist að finna uppruna hennar.

Á menn.is má sjá samskonar vinnubrögð, illa skrifaða texta sem að öllum líkindum eru hráþýddir, sbr. þetta.

Ég er ekki ein um að gagnrýna lélega texta og hörmulegar þýðingar, það er fyrir lifandis löngu búið að kjöldraga bleikt.is fyrir þessi vinnubrögð. Reyndar hefur bleikt.is fengið á sig mikla gagnrýni fyrir viðhorf til kynhlutverka og ýmsan þann ósóma sem ég er hér að reyna að tæpa á. Pjattrófurnar hafa verið mjög gagnrýndar líka og hafa nokkrir öflugir bloggarar farið þar fremst í flokki gegn þeim og bleikt.is. Sigurbjörn hefur gagnrýnt og svo Tískubloggið þar sem Hildur beitir háði sem stílvopni á alveg hreint frábæran hátt. Jenný Anna, Þórunn Hrefna og Berglaug Petra hafa líka lagt skynsamleg orð í belg. Hrósa verður bleikt.is fyrir að hafa birt gagnrýni Þórhildar Eddu.

Hugmyndafræði afþreyingariðnaðarins
Þó ofangreind dæmi séu ein og sér sönnun þess að bleikt.is er samansafn vondra texta þá er það smáatriði miðað við hverskonar mynd gefin er af konum, áhugamálum þeirra og lífsviðhorfum. Kannski er einfaldast að líkja bleikt.is við sjónvarpsþættina Sex and the City (Beðmál í borginni) sem framleiddir voru á árunum 1998-2004 og sem mér þykir mjög líklegt að sumir pistlahöfundanna hafi horft á á viðkvæmum mótunarárum (jafnframt því að hafa hlustað á Spice Girls). En í þeim þáttum eru konur fyrst og fremst í leit að karlmönnum til að bindast eða til skemmri afnota. (Karlmenn virðast þá ýmist vera álitnir skaffarar sem eigi að standa undir neyslu kvenna, eða eru sjálf neysluvaran.) Leitin er mjög mikilvæg og um hana gilda ýmsar reglur (sem hafa verið settar fram á bók sem heitir The Rules sem kom út árið 1995 en hér á landi 1997 undir heitinu Reglurnar: margreyndar aðferðir við að vinna hjarta draumaprinsins) en gengur aðallega útá það að láta karlmanninn um að eltast við konuna en það ku vera merki þess að hún sé eftirsóknarverð.

Auk leitarinnar að hinum eina rétta er gert ráð fyrir að sumar konur hafi kynhvöt og er Samantha í Sex and the City skrípamynd af slíkri konu en hún neytir karlmanna af mikilli græðgi. Svoleiðis konur mega hafa frumkvæði að kynnum við karla. Önnur og skýrari birtingarmynd neysluhyggjunnar er mikilvægi þess að kaupa hluti. Föt, skó, töskur, snyrtivörur, sælgæti, drykki — og síðast en ekki síst: hjálpartæki ástarlífsins.

Aftur vil ég taka fram að mig langar ekkert til að gagnrýna einstaklinga sem skrifa á bleikt.is. Þær eru fengnar til að selja ákveðna ímynd af konum, ímynd sem reynt hefur verið að kveða niður með ýmsum hætti í nokkra áratugi af feministum. Það er annarsvegar hin hjálparlausa kona sem bíður eftir að karlmaður komi og bjargi lífi hennar (hér: bjargi henni frá einstæðingsskap og örbirgð) og hinsvegar tálkvendið sem karlmenn þurfa að vara sig á, óhamin af kynhvötinni og svífst einskis.

En hversvegna er sérstakur vefur lagður undir þennan áróður?

Áhugamál og umræðuefni kvenna

2011-06-11T23:47:00.009Z

Ég hef talað við fjölmargar konur um ævina og um allskonar hluti. Þetta hafa verið vinkonur mínar, ættingjar, vinnufélagar, konur sem ég hitti einu sinni og aldrei aftur, vinkonur vinkvenna minna, kunningjar eða nágrannar, konur sem eru eldri en ég, konur sem eru yngri en ég og jafnöldrur mínar. Þær hafa verið skemmtilegar, klárar, áhugaverðar, reiðar, jákvæðar, neikvæðar, upplífgandi, fróðar, beinskeyttar og mælskar, allt þar á milli og meira til.

Sumt af því sem við höfum talað um hefur verið fróðlegt, sniðugt og áhugavert, sumt hefur gert okkur reiðar, sorgmæddar eða kátar. Við höfum ekki alltaf verið sammála, enda eru ekki allar konur eins og hugsa ekki eins.

Við höfum talað um:
aðbúnað aldraðra, aðbúnað fatlaðra, alþjóðavæðinguna, andfeminista, auglýsingar, áhugamál, álfatrú, álver, ballett, bankahrunið, barnadauða fyrr á öldum, barnauppeldi, barnsmeðlög, bensínverð, blæðingar, bókmenntir, bráðnun jökla, dagvistun, dauðarefsingu, djammið, dómstóla og hvernig þeir dæma, dýravernd, einkavæðingu, einkavinavæðingu, eldamennsku, eldgos, elli, ESB, facebook, fasteignaverð, fátækt, fegurðarsamkeppnir, feminisma, ferðalög, fjármál, fjölmiðla, flugelda, fóbíur, fólk sem við þekkjum (vini, nágranna, vinnufélaga, ættingja, kunningja), fólk sem við þekkjum ekki neitt (fræga fólkið, kóngafólk, fólk sem við þekkjum af afspurn), fólk sem við þolum ekki, fóstureyðingar, frjálshyggju, frumvörp, fyrstu ástina, gagnsemi og skaðsemi fangelsisvistar og gæsluvarðhalds, glötuð tækifæri, góðærið (meðan á því stóð og eftir að því lauk), gróðurhúsaáhrifin, grenjavæðingu, græðgisvæðinguna, gæludýrahald í þéttbýli, hárgreiðslur og klippingar, heilbrigðiskerfið, heimildarmyndir, heimstyrjöldina síðari og helförina, hluti sem við höfum séð auglýsta eða höfum keypt eða erum að velta fyrir okkur að kaupa (bíla, bækur, eldhúsáhöld, farsíma, föt, heimilistæki, húsgögn, prentara, sjónvörp, snyrtivörur, tölvur, verkfæri), hluti sem við þolum ekki, hvernig við sjáum fyrir okkur elliárin, innflytjendur, ísbirni og önnur dýr í útrýmingarhættu, Íslendingasögurnar, íslenskt mál, Ísrael/Palestínu, íþróttir (gildi þeirra almennt, viðhorf okkar og annarra til þeirra, eigin íþróttaiðkun og annarra), jarðarfarir (eigin og annarra), jákvæðar og neikvæðar upplifanir, jeppakalla, jólin, kapítalisma, karlmenn sem hata konur, karlmenn sem við þekkjum og vitum að eru nauðgarar, karlmenn almennt, klám, klámvæðingu, konur í þróunarlöndum, kosti og galla við að búa í /einbýli/fjölbýli/borg/smábæ/sveit/ á Íslandi eða í útlöndum, kostnað við að halda heimili, kórsöng, kreppuna, kristni, kvensjúkdóma, kvikmyndir, kvótamálið, kynlíf, laun, launaleynd, leikhæfileika, leiklist, líf kvenna fyrr á tímum, líkamsrækt, lýtaaðgerðir, lækniskostnað, lögguna, mannréttindi, mataræði, menn sem berja eiginkonur sínar, menningu, menntun, múmínálfana, myndlist, NATO, nauðganir, nauðgara, nektardansstaði, nýaldarpælingar, olíuhreinsistöðvar, ólöglegt niðurhal, óperur, persónuleg vandamál, pólitík, rasisma, reykingar, sjónvarpsþætti, sjúkdóma, skatta, skipulagðar nauðganir í stríði, skipulagsmál, skjalavörslu, slæmar og góðar minningar, smábátaveiðar, spennubækur, spillta pólitíkusa, staðgöngumæðrun, stjórnmálaskoðanir, stóriðju, stríð, stöðu kvenna í þriðja heiminum, störf sem við höfum unnið eða vildum prófa, sumarfrí (sem við höfum farið í eða dreymir um), sveitarstjórnarmál, sönghæfileika, teiknihæfileika, tilgang lífsins, tísku, tjaldútilegur, tónleika, tónlist sem við ekki þolum, trú/trúleysi, umhverfisvernd, unglingsárin, uppáhalds hljómsveitir, útivist, veðrið, veikindi, verkalýðsfélög, vini okkar (vel eða illa), vinnuna, virkjanir, vændi, þingsályktunartillögur, þjóðkirkjuna, þjóðsögur, þróunarkenninguna, æskuminningar, ættingja okkar (ýmist vel eða illa), ævisögur okkar og hver komi til með að leika í bíómyndinni sem verður gerð um okkur þegar sagan er öll.

Þessi listi yfir umræðuefni er alls ekki tæmandi en í stuttu máli sagt þá tala konur um margt fleira en föt, karlmenn, kynlíf, stefnumót og snyrtivörur.

Fólk sem sér um fólk

2011-06-09T22:59:00.006Z

Það er ekki öfundsvert að halda úti kerfi menntamála, heilbrigðismála og félagsmála fyrir ríkið eða sveitastjórnir eftir að frjálshyggjutilraun Sjálfstæðisflokksins fór svo eftirminnilega út um þúfur. Það er líka alltaf jafn blóðugt að heyra að það eru alltaf sömu láglaunahóparnir sem halda áfram að vera láglaunahópar meðan þeir sem voru og eru í bankakerfinu geta enn makað krókinn. Bankastjórnir föllnu bankanna, slitastjórnir gömlu bankanna og meira segja nýja stjórn Landsbankans; það má ekki á milli sjá hvar firringin er mest í kaupinu sem menn telja sig eiga skilið, allt á þeim forsendum að þeir séu svo ægilega eftirsóttir starfskraftar í útlöndum og bankastarfsemi geti ekki farið fram nema á afar 'hvetjandi' launum. Þetta viðhorf gilti í 'góðærinu' og það gildir enn í þeirra huga.

Meðan á góðærinu stóð var fólk sem starfaði í menntageiranum, heilbrigðisgeiranum og félagsmálageiranum hinsvegar ekki ofsælt af sínum launum. Jú, kannski læknarnir en annað starfsfólk, mismikið menntað en með gríðarlega mikla ábyrgð á mannslífum á sínum herðum, það var og er enn á skítalaunum. Aftur segi ég: það er ekki öfundsvert að hafa tekið við þrotabúinu eftir Sjálfstæðisflokkinn. Síst er þægilegt fyrir félagshyggjustjórn að horfast í augu við að hafa ekki efni á að geta veitt stéttum láglaunafólks mannsæmandi laun. Ég trúi því þó — verð að trúa því — að verði þessi stjórn enn við lýði þegar fer að birta til, þá verði ráðin bragarbót á þeirri skömm sem er fólgin í því að láta það fólk sem vinnur mikilvægustu störfin sæta verstu kjörunum.

Sú tillaga Ögmundar Jónassonar að lægstu laun verði þriðjungur af hæstu launum væri þá kærkomin (ég setti eitt sinn fram svipaða hugmynd), en gæta verður þess að það verði ekki til þess að allir aðrir launamenn fái einhverjar súrar prósentuhækkanir, eins og tíðkast hefur, þannig að launaskriðið verði upp allan stigann og þær stéttir (kvennastéttir) launafólks sem lægst hafa nú launin sitji eftir með sárt ennið.

Þetta var bara formáli. Lesið þessa hugvegkju leikskólakennarans:

„Ég er leikskólakennari í Kópavogi og ég er með tveggja ára gömul börn á deild.

Í vinnunni minni eru verðandi verkfræðingar, augnlæknar, sjómenn, matráðar, prófessorar, einkaþjálfarar, snyrtifræðingar og svo mætti lengi telja. Í vinnunni minni fá þau umönnun, umhyggju, fræðslu og þann fróðleik sem þau nýta sér svo til að taka þátt í lífinu. Þau eru nú þegar byrjuð að taka þátt í þjóðfélaginu sem yngstu þegnar þess og við leikskólakennarar stöndum vörð um þessi börn, þeirra þátttöku og þeirra rétt.

Ég er sérfræðingur í því að vinna með börn, ég vinn með félagsþroska, félagsfærni, greiningar á þroska og hegðun, hreyfigetu og síðast en ekki síst almenna vellíðan, siðferðisvit og kærleika. Ég er tengiliður við aðra sérfræðinga svo sem sálfræðinga, talmeinafræðinga, þroskaþjálfa og iðjuþjálfa. Ég vinn með helstu sérfræðingum barnanna sem eru foreldrar þeirra og í sameiningu vinnum við með lítinn einstakling sem er að læra á lífið.

Fyrir 8 tíma vinnu fæ ég 190.000 krónur útborgaðar á mánuði. Eftir 3 ár í háskólanámi, 4 ár í vinnu og 29 ára lífaldur. Ég get ekki unnið mér inn yfirvinnu því það er verið að spara. Ég sit alla fundi í vinnutímanum og vinn undirbúninginn minn stundum heima því það er ekki alltaf nægur tími eða aðstæður til að gera allt sem þarf að gera.

Deildarstjórinn minn er orðin fertug og hækkar ekki meira í launum því í okkar kjarasamningum eru engar launahækkanir eftir fertugt. Þar sem hún er deildarstjóri nú þegar er því enginn möguleiki fyrir hana að fá nokkur hlunnindi eða hækka í launum – hún er bara fertug!

Samstarfskona mín sem er leiðbeinandi fær 140.000 krónur útborgaðar fyrir 80% vinnu og öll þau námskeið sem hún getur mögulega tekið. Þar sem hún er einstæð með tvö börn þá borgar það sig ekki fyrir hana að vinna meira því þá fer það allt í skattinn og hún þarf að borga meira í vistun fyrir börnin. Hún er næstum því að borga með sér því það væri hagstæðara fyrir hana að vera á atvinnuleysisbótum og vera heima þegar börnin eru búin í skólanum.

Ég er leikskólakennari og er stolt af því en mikið væri ég til í að vera metin að verðleikum og fá borgað í samræmi við þá vinnu sem ég vinn. Kjarasamningar við leikskólakennara eru lausir og búnir að vera það síðan 2009, kosið verður um verkfall á næstu vikum.“

Harmræn hetja

2011-06-07T21:47:00.004Z

Þær eru dramatískar lýsingarnar á hinum ofsótta en hugumprúða Geir sem óhræddur gekk rakleitt að Sigríði Friðjónsdóttur saksóknara og heilsaði henni með handabandi. Ég kikna í hnjánum af karlmennsku hans!

Sú málsvörn að landsdómur sé pólitískt skipaður og þetta séu þarafleiðandi pólitískar ofsóknir er líka svo snjall að mig sundlar; ef skipaður hefði verið annar landsdómur þá hefði það auðvitað líka verið pólitísk skipun og pólitísk aðför, hvernig sem dæminu hefði verið snúið hefði það verið af illgjörnum pólitískum hvötum. Allt sem Steingrímur Joð hefur sagt eru líka pólitískar ofsóknir og aftökur; það að segja almenningi að menn verði látnir svara til saka er nánast pólitísk aftaka, hvorki meira né minna. Og Geir svona líka ofboðslega ofsóttur, þessi efnilegi og saklausi drengur.

Ó, hvað þetta er allt harmrænt!

Hinar myrku miðaldir tóbaksfíklanna

2011-06-02T23:44:00.015Z

Á reyklausa daginn fóru reykingamenn hamförum á fréttamiðlum og bloggsíðum vegna þingsályktunartillögu um tóbakssölu. Mér finnst ekki líklegt að þingsályktunartillagan verði samþykkt* en held samt að fyrr eða síðar muni eingöngu fólk með þekkingu á eiturefnum selja tóbak. En tóbaksfíklarnir — sem eru líka æfir yfir því að vera kallaðir fíklar — líkja þeirri hugmynd við fasisma, kalla hana forræðishyggju (það var nú viðbúið) og átelja ríkisstjórnina fyrir að gera aldrei neitt af viti og sinna smámálum þegar nær væri að aflétta öllum skuldum af þeim sem fóru offari í græðgi góðærisins.** Smáatriði eins og að enginn ráðherra ríkisstjórnarinnar stendur að þingsályktunartillögunni um tóbakssölu fer framhjá æstum reykingamönnum og litið er framhjá því að þingmaður í stjórnarandstöðu er fyrsti flutningsmaður hennar.

Það er skemmtilegt að fylgjast með ofsahræðslu tóbaksfíklanna sem segja í einu orðinu að það eigi að láta forvarnir duga og hinu að fullorðna fólkið eigi að vera börnum fyrirmynd en það megi ekki banna tóbakssölu í matvörubúðum, sjoppum og bensínstöðvum; þetta er fólkið sem lét forvarnir sem vind um eyru þjóta og er börnum vond fyrirmynd. Besti pistillinn var samt leiðari skrifaður af ritstjóra DV þar sem hann fer mikinn gegn skerðingu tóbakssölu og kallar hana afturför til miðalda.

„Þetta fólk vill fara aftur til svörtustu miðalda og banna sölu á tóbaki í verslunum og færa í lyfjaverslanir auk þess að þrengja að reykingamönnum umfram það sem orðið er.“

Enda þótt tóbakssölubann hafi ekki gilt í hinum vestræna heimi á miðöldum þá kynntist Evrópa ekki tóbaki fyrr en Kristófer Kólumbus kom heim frá Ameríku og breiddist þá siðurinn frá Spáni og Portúgal og síðan til Frakklands. Tóbaksreykurinn barst svo til Englands um 1600 þegar Sir Walter Raleigh kom frá Ameríku með tóbak í farteskinu og kynnti fyrir Elísabetu fyrstu.*** Píputóbak er enn framleitt í hans nafni en Bretar stunduðu framanaf aðallega pípureykingar enda þótt reyktóbak hafi verið í einhverskonar vindlaformi á meginlandi Ameríku meðal innfæddra. Sígarettur tóku ekki við af vindlum sem vinsælasta aðferðin til að reykja tóbak fyrr en á 20. öldinni en komu þó til sögunnar snemma á 19. öld.

Þessari sögulegu upprifjun er ágætt að ljúka með að benda á enn eina sögulega staðreynd; miðöldum er ýmist talið ljúka þegar Kristófer Kólumbus steig á land í Ameríku 1492 eða nokkru fyrr þegar endurreisnin hefst á Ítalíu. Reyndar segir á Vísindavefnum að miðöldum hafi lokið „ýmist á 14., 15. eða 16. öld eftir svæðum.“ Miðaldir einkenndust ekki af tóbakssölubanni né heldur er nýöld miðuð við þá staðreynd að tóbaksneysla hafi hafist um svipað leyti á Vesturlöndum. Öll samlíking reykingamanna skerðingu á aðgengi tóbaks við myrkar miðaldir**** er afar langsótt ef ekki fáránleg. Ef tóbak væri kynnt fyrir okkur fyrst nú, þegar við vitum hverskonar eiturefni eru í því, þá yrði það aldrei leyft til sölu nema e.t.v. til garðaúðunar og þá í meðförum þeirra sem kunna með eitur að fara.

Reykingamenn hafa tryllst í hvert sinn sem aðgengi þeirra að tóbaki hefur verið heftur og þeir neyddir til að taka tillit til annarra. Enda þótt þeim sé vorkunn í fíkn sinni þá er fullkominn óþarfi að leyfa þeim að stjórna því hvar og hvernig tóbak er selt, rétt eins og það var ekki góð hugmynd að láta þá sjálfa um hvort þeir sýndu þá tillitsemi að reykja ekki ofan í aðra. Með því að þrengja sífellt að þeim hefur tekist að gera reykingar að æ sjaldgæfara fyrirbæri. Fengju þeir að vera óáreittir þættu reykingar sjálfsagðar og börnum þætti ekkert eðlilegra en taka upp reykingar hið fyrsta. Þannig var það lengi vel en þeirri þróun tókst að snúa við. Þingsályktunartillaga Sivjar Friðleifsdóttur er enn eitt skrefið í þá átt að forða fólki frá böli tóbaksfíknar.

___
* Sú klásúla að ekki eigi að veita styrki til íslenskra kvikmynda sem sýna notkun tóbaks er ein ástæða þess að mig grunar að Siv og félagar búist allsekki við að þingsályktunartillagan verði samþykkt. Málinu sé fyrst og fremst ætlað að koma af stað umræðu (tókst!) og fái fólk til að hugsa um hvort okkur þyki í alvöru eðlilegt að annarhver maður í bíómyndum reyki, þegar staðreyndin er sú að æ færri reykja. Eigi nú bíómyndir að vera raunsæislegar þá væru reykingar sjaldgæfar og litnar hornauga, ekki algengar eða smart, eins og oft er látið líta út fyrir í bíómyndum. (Hvernig skildi annars standa á því að í fantasíubíómyndum reykja ekki allir? Hobbitinn reykir pípu í sögu Tolkiens, ætli hann verði veifandi pípunni í bíómyndinni?) Nýliðun í hópi reykingamanna fer ekki síst fram í gegnum afþreyingarmenningu þar sem börn og unglingar sjá fyrirmyndir sínar mökkreykjandi öllum stundum.

** Svo er líka frábært þegar tóbaksfíklarnir bera tóbaksnotkun saman við áfengisneyslu og benda á skaðsemi hins síðarnefnda og að það væri þá nær að banna áfengi. Það vill svo til að það væri frábær hugmynd og ég fyrir mitt leyti mæli með að áfengi verði bara selt eins og það eitur sem það er, af sérhæfðu starfsfólki og með miðlægan gagnagrunn til hliðsjónar. Smám saman myndi e.t.v. komast á sú hugmynd — sem tóbaksfíklum og drykkjufólki virðist framandi — að drykkja, reykingar, munntóbaks- og neftóbaksnotkun séu ekki eðlilegur fylgifiskur daglegs lífs heldur fyrirbæri sem á að meðhöndla eins og hvert annað vandamál sem þarf að takast á við með heimsókn í apótekið.

*** Í kvikmyndinni Elizabeth, the Golden Age kennir Clive Owen í hlutverki Sir Walter Raleigh Elísabetu (sem leikin er af Cate Blanchett) að reykja en í eldri mynd um þau skötuhjú fóru Errol Flynn og Bette Davis með sömu hlutverk. Ekki man ég hvort mikið var gert úr reykingakennslunni þar.

**** Hugtakinu myrkar miðaldir hefur reyndar verið úthýst af flestum — samanber niðurlagsorð Vísindavefsgreinarinnar („Í dag þykir ekki við hæfi í fræðiritum að kenna miðaldir við myrkur“) — enda voru miðaldir að mörgu leyti tími mikilla framfara í hugsun og framkvæmd. Hinar glæstu dómkirkjur miðalda voru reistar (hér er óþarfi að setja myndir en lesendur geta séð fyrir sér Notre-Dame kirkjuna í París). Háskólar urðu til á miðöldum, háskólinn í Bologna á Ítalíu hefur tildæmis verið starfræktur frá árinu 1088, Parísarháskóli (Sorbonne) með hléum frá 1150 og Oxford sleitulaust frá 1167 (auk nóbelsverðlaunahafana 47 sem hafa kennt eða numið við skólann var Walter Raleigh meðal nemenda en lauk ekki námi).
Það er von að ritstjóri DV muni ekki eftir slíkum stofnunum sem háskólum þegar hann talar um miðaldir, hann mun þeim algerlega ókunnur. Rétt er að geta þess að því meira sem fólk er menntað því ólíklegra er að það sé ánetjað tóbaki, upplýst fólk kærir sig ekki um að vera þrælar fíkna sinna eða stórfyrirtækja á borð við Philip Morris og R.J. Reynolds sem hafa logið að almenningi áratugum saman um skaðsemi reykinga. En þar sem ritstjóri DV er þrátt fyrir allt maður hins skrifaða orðs þá má ekki gleyma því að gullöld íslenskra bókmennta fór fram á þessum sömu miðöldum. Varla telur ritstjórinn það vera myrkan tíma í sögunni, jafnvel þótt aðgengi landsmanna að tóbaki hafi verið núll komma ekki neitt.

Léttbært

2011-05-30T22:09:00.001Z

Þrátt fyrir snjóalög í upphafi mánaðarins, einstaka eldgos og almennan skort á hlýindum, hefur maímánuður verið mér óvenju léttbær.

Í fyrsta sinn síðan ég varð símtækis aðnjótandi hef ég ekki burðast heim með níðþunga símaskrá.

Þungu (eða ætti ég að segja 'þykku'?) fargi af mér létt.

Íslenskt táknmál lögfest sem fyrsta mál

2011-05-27T17:07:00.005Z

Það er mikið fagnaðarefni að frumvarp sem lögfestir táknmál sem fyrsta mál heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblindra og afkomenda þeirra hafi verið samþykkt á alþingi. Við erum reyndar ekki nema þrjátíu ár á eftir Svíum, sem fyrstir urðu til að setja slík lög, en í maí 2011 hefur þingheimi loksins tekist að samþykkja frumvarp* þar sem kemur fram að íslenskt táknmál sé fyrsta mál þeirra sem þurfi að reiða sig á það til tjáningar og samskipta og barna þeirra.

3. grein laganna um stöðu íslenskrar tungu og íslensks táknmáls** hljóðar semsagt svo [með fyrirvara um að þingskjalið sé rétt]:

„Íslenskt táknmál er fyrsta mál þeirra sem þurfa að reiða sig á það til tjáningar og samskipta og barna þeirra. Skulu stjórnvöld hlúa að því og styðja.
Hver sem hefur þörf fyrir táknmál skal eiga þess kost að læra og nota íslenskt táknmál, jafnskjótt sem máltaka hefst eða frá þeim tíma sem heyrnarleysi, heyrnarskerðing eða daufblinda hefur greinst. Sama rétt eiga nánustu aðstandendur.“

Katrín Jakobsdóttir menntamálaráðherra á hrós skilið fyrir að leggja þetta frumvarp fram og fá það samþykkt á þinginu.

Af því tilefni má búast við því að sjónvarpsfréttir verði textaðar í kvöld, svona í tilefni dagsins.

_____
* Áratugum saman hafa heyrnarlausir og heyrnarskertir á Íslandi barist fyrir að staða táknmáls yrði tryggð með lögum og ekki má gleyma því að Sigurlín Margrét Sigurðardóttir varaþingmaður Frjálslynda flokksins lagði fyrst fram frumvarp um íslenska táknmálið sem fyrsta mál heyrnarlausra, heyrnarskertra og daufblindra árið 2003. Það tók þingheim átta ár að snúast á sveif með heyrnarlausum, heyrnarskertum og daufblindum.
** Þetta eru semsagt heildarlög um stöðu íslenskrar tungu og íslensks táknmáls. Fyrsta grein laganna hljóðar svo: Íslenska er þjóðtunga Íslendinga og opinbert mál á Íslandi. Sumir þeirra sem buðu sig fram til stjórnlagaþings vildu einmitt fá ákvæði um að íslenska væri þjóðtunga og táknmál væri því jafnrétthátt í stjórnarskrána og er vonandi að af því verði þrátt fyrir lagasetninguna.

Enn um rökfasta karlmenn og öfgafeminista með hugsjónir

2011-05-23T23:53:00.011Z

Um daginn skrifaði ég langan pistil um gagnrýni Hildar Lilliendahl á fréttaflutning um ásakanir á hendur Dominique Strauss-Kahn. Stór hluti pistilsins fjallaði síðan um hvernig karlmaður nokkur, sem skrifaði athugasemdir við málflutning Hildar á bloggið hennar, lagðist sjálfur í bloggskrif. (Hér er langi pistillinn minn.) Þegar ég skrifaði mína bloggfærslu þá var hann þegar búinn að skrifa tvær og síðan hefur hann enn bætt við og eru færslurnar orðnar sex talsins, þaraf er sú síðasta yfirlit yfir hinar. Leikurinn barst líka útá vefsvæði sem nú heitir Bland.is (en hét áður er.is og þaráður Barnaland*) eins og rökfasti karlmaðurinn bendir sjálfur á í bloggi sínu. Þar tekur einhver gaur upp hanskann fyrir hann gegn 'brjáluðu femínistunum' og hótar meiðyrðamálsókn hægri vinstri því honum þykir svo illa talað um rökfasta karlmanninn. Enda þótt sá grunur hafi læðst að einum lesandanum að sá rökfasti hafi tekið sér dulefni þar því svo mjög tekur hann upp þykkjuna fyrir hann, þá mun það ekki vera rétt, þeir eru bara svona sammála. Rökfasti karlmaðurinn sjálfur er afturámóti ekkert að kippa sér upp við þetta röfl kvennanna enda virðist hann líta á allt það sem konur almennt segja og þá feministar sérstaklega sé til þess að hafa af því „lúmskt gaman“ því það er hans vinkill á málin.

Allar bloggfærslurnar ganga útá að gera lítið úr málflutningi feminista, draga í efa sannleiksgildi tölfræði um framdar nauðganir** og benda feministum á að allt sem þær segja séu öfgar og skemmi bara fyrir þeim (en sjálfur þykist hann auðvitað ekkert hafa á móti feministum heldur er auðvitað bara að skrifa þetta allt af föðurlegri umhyggju). Verst af öllu þykir honum þó að feministar skuli stjórnast af réttlætiskennd og berjist fyrir hugsjónum. Það kallar hann rétthugsun og firringu.

Honum finnst hinsvegar skemmtileg sú aðferð, sem hann sjálfur notar, að segja eitt en meina annað.** Leiðinlegra er þegar fólk hefur sannfæringu fyrir skoðun sinni.

„Sjálfum finnst mér mun meira heillandi þegar fólk finnur leiðir til að láta skína í að það sé að segja eitt en meini annað, en þegar það virðist sjálft trúa bókstaflega á orðræðuna.“

Hann er auðvitað ekki einn um þessa afstöðu sína en mér þykir hún afar ógeðfelld.*** Mér finnst sérkennilegt útaf fyrir sig að skilja ekki að fólk hafi hugsjónir og berjist fyrir réttlæti en að líta svo á að Morfís umræðuhefðin eigi að vera rétthærri og best sé að enginn hafi sannfæringu fyrir því sem rætt er um, það er mér óskiljanlegt.

Það er best að taka það fram að auk þeirra karlmanna sem greinilega ráku upp húrrahróp fyrir rökfasta karlmanninum, voru tveir karlmenn sem skrifuðu fjölmargar athugasemdir við blogg hans og ráku ofan í hann ýmsar heimskulegar staðhæfingar. Annar þeirra sagði reyndar í niðurlagi einnar athugasemdarinnar að hann tryði því ekki að rökfasti karlmaðurinn væri „með karlrembu bein“ í sér. Þar skilur algerlega með okkur.

___
* Það eina sem ég lærði nýtt á allri þessari ritræpu rökfasta karlmannsins var að Barnaland heitir núna Bland.is, því ekki hafði ég hugmynd um það áður.
** Reyndar held ég að rökfasti karlmaðurinn hafi meint hvert orð sem hann sagði.
*** Hann hefur mestar áhyggjur af því hve margir karlmenn séu ranglega ásakaðir um nauðganir og gefur sér að það sé í 5% tilvika. Allar tölur sem ég hef heyrt hingað til í þá átt hafa verið 1-2 % (sem er það sama og í öðrum sakamálum, s.s. kærur um innbrot) en það finnst honum greinilega of lítið og notar því margfalt hærri tölu.
Sá rökfasti er líka mjög upptekinn af því að til séu misalvarlegar nauðganir, þær séu flóknar og afstæðar og sumar þeirra verði meirasegja alveg óvart og leggur þær til jafns við að rekast utaní fólk. Sbr. þetta: „Ef þú ert að snúa þér við með bjórkönnu á skemmtistað og lemur óvart könnunni í hausinn á mér, þá er það ekki líkamsárás, er það nokkuð? Það skiptir engu máli hvernig mér líður með það að ég hafi fengið könnu í hausinn, ég varð fyrir slysi, ekki líkamsárás.“ Það er með ólíkindum að einhver skrifi bloggfærslu eftir bloggfærslu um málefni sem hann hefur svona brjálæðislega lítinn skilning á.

Strauss-Kahn „þarf ekki“ að nauðga og þessvegna er hann ekki nauðgari

2011-05-19T20:42:00.010Z

Nauðgunarkæran á hendur Dominique Strauss-Kahn vekur miklar umræður um heim allan um líkurnar á sekt hans og sakleysi.* Enda þótt hann hafi áður verið borinn sömu sökum (alveg burtséð frá því hvort það varð lögreglumál eða ekki) og líkurnar á því að hann hafi enn gerst sekur um sömu háttsemi — nauðgunartilraun í það minnsta — hljóti því að vera allmiklar, er fjöldi manns á annarri skoðun. Aðallega þó karlmenn. Sumir karlmenn virðast líta svo á að ef þeir berjast ekki fyrir mannorði allra karla sem sakaðir eru um nauðgun, þá komi bara að því einn daginn að einhver frenjan ljúgi uppá þá sjálfa nauðgun. Til að vera öruggur sé því best að álíta allar ásakanir um nauðgun vera lygi, kvenfólk er hvorteðer barasta alltaf að ljúga til um svona hluti.

Svo eru þeir sem álíta að vegna þess að Dominique Strauss-Kahn er valdamikill maður þá geti ekki verið að hann 'þurfi' að nauðga konum. Eða eins og einn karlmaðurinn skrifaði í athugasemdakerfi Silfur Egils:
„Hefði haldið að maður eins og Kahn í hans stöðu þyrfti ekki að ráðast á herbergisþernur.“ (Sami maður ver gjörðir Strauss-Kahn reyndar ítrekað í athugasemdakerfinu.)

Þetta er athyglisverður útgangspunktur sem ég hef reyndar áður heyrt haldið fram, að ríkir, frægir, valdamiklir eða myndarlegir menn eigi svo mikinn séns í konur að þeir 'þurfi ekki' að nauðga konum. Hugsunin hjá þeim sem halda þessu fram hlýtur þá að vera sú að allar konur hljóti að vilja sofa hjá svo ríkum, frægum, valdamiklum eða myndarlegum mönnum. Þeir hafi úr svo miklu úrvali að moða að þeir þurfi ekki að leggja lag sitt við þær sem ekki vilja þá en þó aðallega það að engin kona segi nei.

Þeir sem halda þessu fram virðast standa í þeirri trú að nauðgari sé sá sem fær hvergi kynhvöt sinni útrás og grípi því til þess 'örþrifaráðs' að nauðga.** Þessvegna þurfi þeir sem fá nóg að ríða ekki að nauðga. (Þetta er líka notað sem réttlæting fyrir aðgengi karla að vændiskonum og klámi, og því haldið fram að þá fækki nauðgunum.) Svo framarlega sem allir karlmenn fá sitt þá þarf enginn þeirra að grípa til þess 'óyndisúrræðis' að nauðga.***

Valdamiklir karlmenn eru auðvitað ekkert einir um að nauðga konum. En það er heldur ekki hægt að halda því fram að vegna þess að þeir eru valdamiklir þá nauðgi þeir ekki.**** Margir karlmenn virðast einmitt þrá völd og auðævi vegna þess að þeir trúa því að þá liggi allar konur flatar fyrir þeim. Þeim sem er svo neitað taka ekki alltaf allir nei sem gildu svari: „Hvernig dettur þessari í hug að hafna mér?“ Karlmenn, hvort sem þeir eru valdamiklir, frægir eða myndarlegir eiga sumir (vonandi ekki allir) erfitt með að skilja að það finnst ekki öllum frægð þeirra eftirsóknarverð, útlit þeirra aðlaðandi og ekki vilja allar konur hlýða þegar valdamiklir menn skipa fyrir. Eitt er samt að þeir eigi erfitt með að skilja þetta (eða neiti að trúa því og fari því sínu fram), annað er að fólk verji gjörðir þeirra á þeim forsendum að „hann þarf ekki að nauðga því allar konur vilja hann“ röksemdinni. Það að karlmaður er 'meiriháttar maður' er engin ástæða til að draga strax í efa að nauðgunarkæra eigi rétt á sér.

Samt virðist vera litið svo á, sé nauðgarinn valdamikill eða frægur, að konan sem kærir hljóti að vera athyglissjúk og fégráðug (en aldrei að henni hafi verið nauðgað). Nema auðvitað að hún sé útsendari CIA eða eitthvað álíka eins og í rausað er um vegna kærumála á hendur Julian Assange og Dominique Strauss-Kahn. Á þeim forsendum — að konur eru alltaf að ljúga og karlmenn nauðga aldrei, sérstaklega ekki þessir frægu — hafa menn eins og Mike Tyson hnefaleikari, Kobe Bryant körfuboltamaður og Roman Polanski rétt eins og Assange og Strauss-Kahn verið afsakaðir í bak og fyrir af vinum sínum, aðdáendum og öðrum hverjum karlmanni á hnettinum.

Þetta á ekki bara við um ríka, fræga og valdamikla menn að þeim þyki þeir eiga rétt á kynlífi með hvaða konu sem þeim sýnist. Myndarlegir íslenskir strákar eru líka varðir af sama offorsi af vinum sínum, og sagt að þeir 'þurfi' nú ekki að nauðga vegna þess að þeir eigi svo mikinn séns, séu svo hrikalega myndarlegir að engin stelpa standist þá. Strákur sem sefur hjá mörgum stelpum eða sá karlmaður sem getur valið úr mörgum konum er ekkert ólíklegri en aðrir til að nauðga. Sú vissa að allar konur liggi flatar fyrir þeim getur staðið í vegi fyrir því að þeir virði neitun þeirrar sem sannarlega vill ekki þýðast þá. En vinir þeirra sem nauðga eru þó ansi oft sannfærðir um að það geti ekki hafa gerst þannig og hlaupa í vörn fyrir þá, jafnvel þótt allar líkur (áverkar, framburður) bendi til annars. Svona eins og þeir sem verja gjörðir Polanski, Strauss-Kahn og annarra þeirra sem hér hafa verið taldir upp.

Sé tillit tekið til tölfræði um hve mörgum konum er nauðgað, hér á landi, í Frakklandi eða í Bandaríkjunum, þá er ljóst að margir karlmenn eru nauðgarar. Það er því miður ekki hægt að þekkja nauðgarana úr því sumir þeirra eru frægir, valdamiklir, ríkir, myndarlegir, standa sig stórkostlega í starfi sínu, eru vinamargir eða sjúklega sætir.

___
* Dominique Strauss-Kahn er nú sagður ætla að játa að hafa átt kynmök við hótelþernuna, en í fyrstu hélt hann því fram að hann hefði allsekki átt kynferðisleg samskipti við hana. Séu þær fréttir réttar þá virðist hann strax byrjaður að bakka með framburð sinn og samræma hann sönnunargögnum. Afhverju laug hann þá í upphafi? Vegna þess að hann vildi ekki vera dæmdur fyrir nauðgun. Samt virtist fólk um allan heim vera sannfært um að hótelþernan væri að ljúga. Afhverju ætti konan að ljúga? Afþvíbara? Eða vegna þess að hún er útsendari keppinauta DSK um forsetaembættið í Frakklandi, er athyglissjúk, fékk ekki nógu mikið útúr kynlífinu (helsta ástæðan fyrir kærum að mati margra) eða hvaða ástæða sem það nú á að vera sem rekur hana áfram? Það sem hún 'hefur uppúr því' að ljúga til um atburði er svo margfalt veigaminna en hann hefur uppúr því að ljúga til um atburði. Hann missir starfið, framboðsmöguleikana og hugsanlega frelsið. Hún græðir nákvæmlega ekki neitt. Í þessu máli má ekki gleyma að Strauss-Kahn hefur áður verið borinn sömu sökum (alveg burtséð frá því hvort það varð lögreglumál eða ekki) og því hljóta líkurnar á því að hann hafi enn gerst sekur um sömu háttsemi — nauðgunartilraun í það minnsta — að vera allmiklar.

** Mér skilst að karlmenn eigi það margir hverjir til að finna hjá sér kynlífslöngun við hin ýmsu og óviðeigandi tækifæri; Við jarðarfarir, yfir matarborðum á vinnustaðnum eða á biðstofu hjá tannlækni. Flestum virðist þó takast að hemja löngun sína á þessum stöðum og við þessi tilefni alveg burtséð frá því hvenær þeir stunduðu síðast kynlíf með konu. Það hefur því ekkert sérstaklega mikið með óuppfyllta kynþörf að gera að menn nauðga, heldur viðhorf þeirra til kvenna almennt og til þeirrar konu sem þeir hafa á valdi sínu hverju sinni. Nauðgun snýst ekki um hvenær karlmanninum varð síðast sáðfall.

*** Sumir halda því líka fram að ástæða þess að kaþólskir prestar nauðgi börnum sé skírlífið sem þeir annars lifa: það bara myndist svo mikill þrýstingur! Ég spurði einn kunningja minn sem hélt þessu fram hvort hann myndi fara að níðast á dætrum sínum ef hann myndi ekki fá neina konu til að sofa hjá sér í kannski tvö þrjú ár. Hann varð forviða og þótti það hreint ekki líklegt en skildi svo hvað ég átti við, semsagt það að nauðgun hefur ekkert með skort á kynlífi að gera.

**** Fyrrverandi forseti Ísrael var nýlega dæmdur í sjö ára fangelsi fyrir fyrir nauðgun og aðra kynferðisglæpi. Hann hafði í tíð sinni sem ferðamálaráðherra tvívegis nauðgað konu og meðan hann gegndi embætti forseta Ísraels hafði hann ítrekað áreitt konur kynferðislega.

Konur sem eru blindaðar af hugsjón og rökfastir karlmenn sem vita betur

2011-05-17T19:05:00.012Z

Það hefur lengi tíðkast hjá fjölmiðlum að láta að því liggja að allar kærur um nauðganir séu uppspuni. Orðalagið „meint nauðgun á að hafa verið framin“ er notað um glæpinn og vitnisburður brotaþolans er dreginn í efa með því að nota orðalag á borð við „konan ber að sér hafi verið nauðgað“. Fátt dregur jafn mikið úr alvarleika nauðgana eins og að draga sífellt í efa að þær eigi sér stað og fátt gerir jafn lítið úr trúverðugleika fórnarlambanna eins og að láta sem þær ljúgi. Á þetta hefur oft verið bent en fjölmiðlar jafnan skellt skollaeyrum við gagnrýni á fréttaflutning sinn sem er vægast sagt mjög vilhallur nauðgurum.

Ein þeirra sem hefur verið mjög iðin við að benda fjölmiðlum á að það skipti máli hvaða orðalag sé notað um nauðganir, nauðgara og fórnarlömb þeirra, er Hildur Lilliendahl. Hún hefur skrifað bréf til fjölmiðla og jafnframt deilt þeim með lesendum á bloggsíðu sinni. Í gær skrifaði hún bréf til blaðamanns á Vísi.is vegna orðavals hans þegar hann skrifaði um framkvæmdastjóra Alþjóðagjaldeyrissjóðins, Dominique Strauss-Kahn sem kærður hefur verið fyrir nauðgun. Blaðamaðurinn talaði um að málið væri „áfall fyrir Strauss-Kahn“ og að hann hefði „áður lent í vandræðum vegna samskipta sinna við konur “ — en fíni framkvæmdastjórinn hefur áður verið uppvís að því að reyna að nauðga konum.*

Það er auðvitað frekar sérkennileg sýn á nauðganir að þær séu samskiptavandræði og þá ekki síður að það sé áfall fyrir karlmann að hafa nauðgað eða reynt að nauðga konu, þó það sé kannski áfall fyrir hann að hafa ekki komist upp með það og vera því handtekinn. Hildur hjólaði semsagt í blaðamanninn fyrir þetta orðalag og kallaði hann 'nauðganavin' í fyrirsögn á bloggi sínu. Nú skil ég það svo að með þessu eigi hún við að nauðgarar eigi hauk í horni þar sem svona blaðamenn stinga niður penna og að þeir sem taki að sér að bera blak af nauðgurum séu þeim hliðhollir, jafnvel vinveittir (án þess þó að halda því fram að milli þessara tveggja, blaðamannsins og framkvæmdastjórans, sé vinátta).**

En jafnánægð og ég varð með það framtak þá uppskar Hildur mikla óvild annarra fyrir vikið. Og viti menn, það eru fyrst og fremst karlmenn sem sjá ofsjónum yfir umkvörtunarefnum hennar og orðavali. Þeir tala um 'aðför' að blaðamanninum og krefjast afsökunarbeiðni honum til handa.

Einn þeirra sem skrifar athugasemdir á bloggið hennar hefur sjálfur skrifað tvær bloggfærslur um málið og hafa við þær verið skrifaðir langir athugasemdahalar. Þar fer hann mikinn í viðleitni sinni til að koma Hildi fyrir sjónir (hann talar reyndar iðulega við hana í fleirtölu og álítur sig greinilega vera að tala við alla feminista eða félaga í Femínistafélagi Íslands) hve rangt hún hefur fyrir sér og hve hún skemmi málstað feminista. Með reglulegu millibili spyr hann svo hvort hún sé ekki enn búin að skipta um skoðun og innir hana og aðra sem leggja orð í belg eftir því hvort þau taki ekki undir vangaveltur sínar (og segir þá tildæmis: „Um það hljótum við að vera sammála. Er það ekki?“), líklega til að fá staðfestingu á sannfæringakrafti orða sinna.

Ein þeirra sem skrifa athugasemdir hjá honum lýsir því yfir að hún þekki þolendur líkamlegs og kynferðislegs ofbeldis og ræðir skoðun sína á málinu útfrá því. Karlmaðurinn rökfasti segir hve leitt honum þyki að vinkona hennar og ættingi hafi orðið fyrir ofbeldinu og er allur hinn skilningsríkasti — en það sama gildir ekki í samskiptum hans við Hildi þó hún hafi sagt frá því í athugasemdakerfinu að hún hafi sjálf orðið fyrir nauðgun.*** Óbeit hans á Hildi er slík að henni er engin miskunn sýnd og þegar einhver kunningi hans segir að hún sé sjálf nauðgari (vegna orðalagsins að blaðamaðurinn sé nauðgaravinur; það er semsagt nauðgun að segja að einhver sé nauðgaravinur) þá deplar rökfasti karlmaðurinn ekki auga en finnst það greinilega fínt innlegg í umræðuna, þakkar vininum meirasegja sérstaklega fyrir.

Honum finnst hinsvegar að hin umrædda frétt „fylgi nokkurn vegin þeim þræði sem við eigum að venjast í þessum efnum og af ýmsum menningarlegum ástæðum sem fæstar hafa neitt með kvenfyrirlitningu að gera.“ Hann útskýrir ekki hverjar þessar ýmsu menningarlegu ástæður eru en þær eru þá líklega þessar: Hin algeru völd karla yfir öllum fjölmiðlum og öllum samfélögum. Hvernig rökfasta karlmanninum sést yfir tenginguna við kvenfyrirlitningu er mér reyndar hulin ráðgáta. Heldur hann að kvenfyrirlitning sé blóm sem vex sjálfsprottið við lækjarbakka? Nei, hún þrífst í þessum samfélögum, á þessum fjölmiðlum. Vex, dafnar og blómstrar.

Karlmennirnir sem ryðjast fram til að mótmæla þeim sem leyfa sér að gagnrýna hið algera vald karla — og hvernig þeir misbeita því, ýmist með því að beita líkamlegu eða kynferðislegu valdi eða með því að skrifa fréttir sem gera lítið úr þeirri valdbeitingu — þeir eru partur af vandamálinu. Það mætti kalla þá 'nauðgaravini' mín vegna.

___
* Hildur Lilliendahl er reyndar ekki ein um að gagnrýna þetta orðalag í fréttinni um Dominique Strauss-Kahn. Steinunn Rögnvaldsdóttir skrifaði líka bréf til Vísis vegna fréttarinnar og Björg Eva Erlendsdóttir birtir það og gerir að umtalsefni í hvassyrtri grein á Smugunni. Þar veitir hún félögum sínum í blaðamannastétt harðar átölur og segir að hiklaust að „Skoðanabræður [framkvæmdastjóra AGS] á fjölmiðlum uppi á Íslandi gera engar athugasemdir við lífssýn Strauss-Kahn. Þeir vorkenna honum.“ Hún segir jafnframt: „Það hlýtur að vera eðlilegt að spyrja hvort ritstjórnir viti ekki að kynferðisbrot ber að fjalla um eins og aðra glæpi? Svarið er nei. En eru fréttaritstjórnir þá á eftir sinni samtíð? Svarið er já. Fjölmiðlar hafa ekki breyst í ofbeldisumfjöllun sinni. Þeir eru of gamaldags, karllægir og huglausir þjónar afla sem þeir telja valdamest hverju sinni.“

** Reyndar fara vinir nauðgara oft mikinn á vefsíðum ýmiskonar til að bera af þeim sakir og má þar sjá hliðstæðu við orðfæri blaðamannsins. Karlmenn í umræðunni gæta þess alltaf að taka það fram að þeir séu á móti nauðgunum (varla gætu þeir sagt hið gagnstæða enda þótt sú væri raunin) en ganga hinsvegar eins langt og hægt er að verja nauðgarana: þeir hafi bara misskilið aðstæður (samskiptavandi), þeir hafi í raun ekki nauðgað heldur sé verið að ljúga uppá þá. Í tilviki Strauss-Kahn er þá verið að ljúga uppá hann til að losna við hann úr stóli AGS eða svo hann eigi ekki möguleika á að verða kosinn forseti Frakklands; í tilviki Julian Assange er það í hefndarskyni fyrir að hafa afhjúpað glæpi bandaríska hersins; í flestum öðrum tilvikum eru konur að ljúga nauðgun uppá karlmenn afþví að þær eru konur og konur eru eins og allir vita hefnigjarnar, ómerkilegar og lygnar framúr hófi.

*** Karlmaðurinn rökfasti virðist líta á samskiptin við Hildi sem hvert annað skemmtiefni og upplyftingu í líf sitt. Hann ávarpar hana í athugasemdakerfinu og segir þetta: „ Vonandi ertu nú að hafa af þessu lúmskt gaman, því það er minn vinkill á þetta mál: að spjalla og derra mig til að fá svörun frá greindu fólki sem getur sagt mér sitthvað nýtt og skemmtilegt, opnað augu mín og fleira í þeim dúr.“ Það er sérkennilegt að halda að Hildur, eða feministar almennt, berjist gegn kvenfyrirlitningu og ýmsum birtingarmyndum hennar vegna þess að þær hafi af því 'lúmskt gaman'. Þetta sýnir kannski meira en nokkuð annað hve skilningsleysið er mikið og fyrirlitningin á málstað feminista er alger.

Viðbót: Svo skrifar rökfasti karlmaðurinn bloggfærslu — svona til að bæta gráu ofan á svart — um nauðganir og hve algengt það sé að karlmenn séu saklausir ákærðir fyrir þær, hversu mikið verra það sé fyrir þá heldur en að verða fyrir nauðgun, umræðu á villigötum, pólitískan rétttrúnað … og klykkir út með að segja: „En kannski skal land einmitt byggja með lygum en ekki lögum.“

Enn önnur viðbót: Ég ætti auðvitað að skrifa sér færslu um varnarræðu rökfasta karlmannsins, sem með hverju orðinu sýnir betur og betur hve honum er annt um mannorð nauðgara, en læt duga að vitna í orð hans hér: „Oðræðan um að nauðgun sé alltaf nauðgun, ekkert sé óskýrt og svo framvegis er að stórum hluta undarlegt bull sem viðgengst vegna þess að spilað er á réttlætiskennd fólks.“ Já, það er vond kennd, réttlætiskenndin. Og andskoti hart að feministar skuli stjórnast af henni. Ussususs.

Þú skalt ekki voga þér

2011-05-16T11:55:00.005Z

Eyrún Björg Jónsdóttir á Neyðarmóttökunnar segir að það færist í vöxt að nauðgarar hóti fórnarlömbum sínum til þess að reyna að tryggja að þeir verði ekki kærðir. Þetta er auðvitað ekki nýtt en er semsagt æ algengara. Eina svarið við því er auðvitað að kæra, segjum við hin, en það hlýtur að vera vond tilhugsun fyrir fórnarlambið að fjölskylda hennar verði eftilvill fyrir líkamsmeiðingum.

Annað sem ekki er til þess fallið að bæta líðan þolenda nauðgana er að eiga von á því að lýsingin á verknaðnum rati í fjölmiðla. Eyrún segir að þær upplifi það oft sem annað áfall. „Konurnar hafa jafnvel ekki einu sinni sagt sínum nánustu frá eðli atburðarins og þær upplifa það sem algjöra berskjöldun og ógn við sjálfsmynd þeirra að hægt skuli vera að japla svona á þessum málum.“ Þetta mættu DV og Eyjan hafa í huga — með sín opnu athugasemdakerfi þar sem lesendur hella úr skálum kvenfyrirlitningar sinnar — en ekki síður dómstólarnir sem setja nákvæma lýsingu á nauðgunininni og líka lýsingar á tilfinningalegum og líkamlegum viðbrögðum brotaþola, sem teknar eru úr vitnisburði og skýrslum frá Neyðarmóttöku.

Dómstólar og fjölmiðlar telja sig líklega vera að afhjúpa hvað á sér raunverulega stað og hverjar eru afleiðingar nauðgana, og auka þarmeð skilning almennings á því hvers eðlis þessi glæpur er. Og sannarlega ætti það að verða til þess að fleiri sýndu þessum málum skilning og hætti að draga í efa hverja einustu nauðgunarkæru eins og sumir virðast alltaf gera. En það verður líka að sýna aðgát í nærveru sálar. Nóg er nú samt.

Eyrún bendir einmitt á að þessi umfjöllun fæli konur frá því að kæra. Er það markmiðið?

Vatnsberinn verði ekki klifurgrind fyrir fyllibyttur

2011-05-13T23:49:00.005Z

Mér líst afar illa á þá hugmynd að flytja Vatnsbera Ásmundar Sveinssonar í Austurstrætið. Verkið er auðvitað á furðulegum stað og mætti vera flutt annað, en Austurstræti er vondur staður fyrir listaverk. Fyrir nokkrum áratugum síðan var brjóstmynd af Tómasi Guðmundssyni skáldi sett upp þar en verkið varð fyrir sífelldum árásum um helgar og á endanum brotið niður af stalli sínum og eftir það flutt burt. Það er nú geymt innandyra í aðalsafni Borgarbókasafnsins í Grófarhúsinu, þar sem fyllibyttur komast ekki að því með góðu móti.

Verði Vatnsberinn þar staðsettur þar sem fyllibyttur safnast saman um nætur verður migið utan í hann, stöpullinn verður notaður til að leggja frá sér bjórdósir og glös, og eflaust verður hrækt á hann, krotað á hann og hvað það er nú allt sem fólki dettur í hug að gera í ölæði sínu og dópvímu. Það verður að minnsta kosti ekki betur farið með Vatnsberann en með Tómas Guðmundsson á sínum tíma.

Vatnsberinn er stór höggmynd og ávöl. Nógu há til að fyllibyttum mun þykja gaman að reyna að klífa hana og nógu ávöl til að það verður erfitt að finna fótfestu. Auðveldara verður að renna niður, detta og slasa sig. Fari svo að Vatnsberinn verði settur niður í Austurstræti verður höggmyndin af Vatnsberanum líklega fjarlægð eftir að einhver fyllibyttann hefur dottið á hausinn og örkumlast eftir að hafa reynt að standa á höfði hennar. Kannski dugir það ekki til og beðið verður þar til tveir hafa örkumlast og einn drepist. Þá má vera að einhverjum borgarfulltrúanum blöskri loksins og sjái hve fáránleg hugmynd það var í upphafi að setja þetta ágæta listaverk upp á þessum miðpunkti næturdrykkjunnar.

Mér er svosem sama um fyllibytturnar, en að setja Vatnsberann í Austurstrætið er vanvirðing við höggmyndina, fyrirmyndirnar og Ásmund Sveinsson myndhöggvara.

Litlu greyin, svona hræddir og skjálfandi á beinunum

2011-05-11T19:58:00.005Z

Ég finn svo mikla samúð í hjartanu þegar ég heyri viðbrögð LÍÚ við fyrirhuguðu frumvarpi til breytinga á fiskveiðistjórnunarlöggjöfinni. Kvótaeigendum, þessum með þyrlurnar sem hafa veðsett kvótann til þýska bankans, finnst breytingar algjör hryllingur. Þetta er auðvitað alveg hræðilegt og von að þeir séu hræddir. Kannski fá þeir samt góða þingmenn til að berjast af alefli gegn þessari hræðilegu lífskjaraskerðingu (ég hef reyndar ekki séð frumvarpið frekar en aðrir en held að það sé ekkert gert ráð fyrir þyrlueign!) og fá þá til að muna hversvegna þeir voru kostaðir á þing (sem handlangarar hagsmunaaflanna).

Aumingjans kvótaeigendurnir sem kannski fá ekkert að eiga kvótann sem þeir aldrei áttu. Aumingjans LÍÚ sem er svo hrætt.

Ég græt inní mér.

Eyjamenn standa með Páli sem sagði bara sannleikann

2011-05-06T17:47:00.012Z

Frá því að ég minntist örstutt á fávitaskapinn í Páli Scheving Ingvarssyni formanni þjóðhátíðarnefndar Vestmannaeyja, hefur hann stigið fram til þess að bæta olíu á eldinn. Hann birti reyndar einhverskonar afsökunarbeiðni, sem var hvorki fugl né fiskur, en fátt bendir til að hann hafi séð eftir orðum sínum því síðan hefur hann komið fram í fjölmiðlum og ítrekað afstöðu sína. Fylgismenn hans — sem eru semsé ósáttir við Stígamót — hafa skrifað greinar í blöð og tekið til varna fyrir nauðgara og Pál („sem situr eftir ærulaus fyrir það eitt að segja sannleikann“) í hinum ýmsu athugasemdakerfum.*

Á sama tíma er að hefjast forsala aðgöngumiða á Þjóðhátíð.

Það ætti því að skýrast hversu mörgum ofbýður málflutningur og hugmyndaheimur forsvarsmanna Þjóðhátíðar og hve margir telja hann vera fínan baráttumann fyrir því að nauðgarar fari sínu fram án þess að þessar Stígamóta-kéllingar séu að þvælast fyrir.

Mín spá er sú að það verði metaðsókn á Þjóðhátíð. Hér á landi hefur lengi þótt og þykir enn í lagi að nauðga konum. Það hefur ekkert breyst.

____
* Eftirtektarverðar undantekningar frá þessu eru blogg eftirfarandi einstaklinga sem hafa gagnrýnt Pál Scheving Ingvarsson, viðhorf hans og veru hans í Þjóðhátíðarnefnd:
Lára Hanna Einarsdóttir. Á bloggsíðu hennar má m.a. lesa blaðagreinina frá 1994 sem á að vera upphaf þess að Stígamót urðu versta fyrirbæri heims að mati Þjóðhátíðarnefndar.
Agnar Kristján Þorsteinsson skrifar einmitt um þetta sautján ára gamla mál og greinina í Eyjafréttum sem er nokkurskonar varnarræða fyrir Pál og Þjóðhátíð, og bendir Agnar á það að allt sé þetta sprottið af fégræðgi Eyjamanna: „Og þegar Mammon hefur náð yfirráðum í huga fólks þá vill það oft líta á að fylgifiskar hákarlsins: misþyrmingar og kynferðisofbeldi, sé eitthvað sem sé betra að líta framhjá eða gera lítið úr“.
Magnús Sveinn Helgason á bloggsíðunni Frelsi og franskar skrifar um það sama og Agnar. Í ansi góðri athugasemd við færslu Magnúsar (sem er líka góð) kemur þetta fram: „Auðvitað eru Stígamótakonur ekkert yfir gagnrýni hafnar. Ég hef bara ekki enn vitað til þess að það hefur eitthvað þurft að gagnrýna þær, hvaða ummæli eru það sem á að gagnrýna þær fyrir?“ Magnús bendir líka (eins og ég gerði í fyrri færslu) á samlíkinguna við ummæli Björgvins Björgvinssonar yfirmanns kynferðisafbrotadeildar Ríkislögreglustjóra „sem lýsti því yfir að margar konur sem væri nauðgað gætu nú kannski barasta kennt sjálfum sér um.“
Jón Trausti Reynisson skrifaði leiðara um málið í DV.
Kristín I. Pálsdóttir skrifaði grein á Smuguna þar sem hún segir m.a. þetta: „Fólk sem stuðlar að því að nauðganir fari fram í kyrrþey vegna markaðssjónarmiða á ekki að stjórna íþróttastarfi eða útihátíðum og það er svo sannarlega ekki til fyrirmyndar fyrir neinn.“
Jenný Anna Baldursdóttir leggur til að fólk sniðgangi Þjóðhátíð: „Vonandi sýnir fólk skoðun sína á ummælum Páls í verki og fer annað.“

Hvernig verður þetta réttlætt?

2011-05-02T19:41:00.003Z

Hornstrandir eru einstakt landsvæði nyrst á Vestfjörðum. Hornstrandir voru friðaðar árið 1975 og síðan þá hefur gróður og dýralíf blómstrað, fjarri ágengni manna.*

Nema þegar þeir mæta á svæðið með byssur.

Nema þegar drepa á dýr í útrýmingarhættu sem eru friðuð hér á landi.

Hingað til hefur verið notuð sú afsökun að fólki stafi hætta af ísbjörnum.

Hornstrandir hafa fyrir löngu lagst í eyði. Þar býr andskotann enginn.

Það stafaði engin hætta af ísbirninum.

Helvítis drápsglöðu fávitarnir ykkar.

____
* úr túristabæklingi

1. maí er alþjóðlegur en það virðast réttindi verkamanna ekki vera

2011-05-01T17:11:00.011Z

Fyrir nokkrum dögum mátti lesa ansi nöturlega úttekt á síðu Guardian á aðstæðum verkafólks í Asíu. Þar segir að nú, rúmum áratug eftir að í hámæli komst hverskonar þrældómi það var látið sæta, hafi aðstæður verkafólksins síst batnað. 76% allra þeirra sem vinna í verksmiðjum þar sem föt og skófatnaður er búinn til fyrir fyrirtæki sem selja þekkt vörumerki er konur. Þær sæta allskyns mismunun vegna kynferðis síns ofan á hörmuleg kjör og langan vinnudag sem alþjóðlegum stórfyrirtækjum þykir greinilega við hæfi að bjóða þeim.

Í greininni, sem byggð er á skýrslu alþjóðlegra samtaka starfsmanna í textíl og leðuriðnaði,* segir að þrátt fyrir fögur fyrirheit eftir að upp komst um aðstæður verkafólks í Asíu þá hafi ekkert breyst. Til dæmis brjóti Adidas, Nike, Slazenger, Speedo og Puma** allar reglur varðandi réttindi verkafólks. Ástandið virðist í raun fara versnandi. Fólk er neytt til að vinna yfirvinnu í allt að 40 tíma á viku án þess að fá sérstaklega fyrir það greitt, nái það ekki framleiðslumarkmiðum sætir það jafnvel ofbeldi.

Í engum af verksmiðjunum 83 sem lágu til grundvallar rannsókninni fékk starfsfólk laun sem duga til lágmarks framfærslu.

Af þessu tilefni, og vegna þess að í dag er alþjóðlegur baráttudagur verkalýðsins, er gott að rifja upp ágætan pistil sem þáverandi Múrpenninn Katrín Jakobsdóttir skrifaði á Múrinn (þar sem líka er hægt að lesa þennan pistil um þrælapískun í verksmiðjum) fyrir svo mörgum árum síðan að þá var ennþá góðæri. Niðurlagið hljómar svona.

„Hver býr til fötin mín? Eru það verkamenn á lúsarlaunum í Kína? Eru það börn sem eru látin þræla í verksmiðjum þar sem fyrir utan standa menn með vélbyssur og passa að halda þessari þrælkun leyndri? Og hvað kosta fötin? Skórnir sem ég greiddi 10.000-kall fyrir — hvað kostaði að framleiða þá? Ég þykist viss um að það sé lágmarksfjárhæð. Hins vegar hefur markaðssetningin kostað hönd og föt og fyrir hana er ég að borga. Með öðrum orðum, ég er að borga fyrir lífsstílinn sem fylgir því að ganga í Nike-skóm.

Á nýrri öld er kominn tími til að hugsa hnattrænt. Á síðustu öld hófst hnattvæðing fjármagnsins. Nú er kominn til að hnattvæða hugarfarið. Hugsa um mannkynið sem eina heild og átta sig á orsakasamhenginu í heiminum. Það er ekki seinna vænna.“

___
* Skýrslu alþjóðlegra samtaka starfsmanna í textíl og leðuriðnaði má lesa hér (í pdf skjali á ensku) en hún ber heitið Yfirlit um vinnuaðstæður í verksmiðjum sem framleiða sportfatnað (sportfatnaður er víðtækt hugtak á ensku) í Indónesíu, Sri Lanka og á Filippseyjum. Þar kemur fram listi yfir þau fyrirtæki sem eiga viðskipti við þessar 83 verksmiðjur (sjá mynd sem hægt er að stækka sé smellt á hana).
— Mér varð um og ó þegar ég sá listann, ég hef tiltölulega nýlega verslað við fyrirtæki á listanum, enda þótt ég hafi lengi sniðgengið Nike.
** Í athugasemdum við greinina eru gagnlegar umræður þar sem margir af viti skrifa (að því undanskildu að frjálshyggjumenn reyna að fá fólk til að samþykkja að það sé í raun verið að gera fátæku fólki greiða með því að leyfa þeim að vinna í þessum verksmiðjum). Þar er tildæmis bent á að þó fólk forðist að kaupa þessi þekktu vörumerki þá geti vel verið að rennilásinn, sem er í flík sem er búin til af fólki sem fær sæmandi laun, geti verið framleiddur við vafasamar aðstæður.

Skrímslið Stígamót sem nærist á nauðgunum og ýtir undir þær

2011-04-30T14:03:00.009Z

Páll Scheving Ingvarsson, formaður þjóðhátíðarnefndar Vestmannaeyja segir að samtökin Stígamót nærist á vandamáli, þ.e.a.s. nauðgunum.

„Það er ljótt að segja það, en ég segi það samt - það er eins og samtökin nærist á því að vandamálið sé til staðar og það reynir frekar að ýta undir það heldur en hitt.“

Formaður þjóðhátíðarnefndar tók þannig til orða að vandinn virtist vera meiri á útihátíðum þar sem starfsmenn Stígamóta eru.

Þetta er varla svaravert.

Þannig að í stað þess að eyða orku í að skrifa hér langan pistil þar sem þessi skítahugsunarháttur er greindur ofan í kjölinn þá bendi ég á pistil sem ég skrifaði í ágúst 2006, að nýafstaðinni verslunarmannahelgi.

Fyrir þau sem ekki nenna að elta tengilinn og lesa alla færsluna þá er hér til hagræðis smá bútur með helstu atriðum:

Um nokkurra ára skeið voru Stígamótakonur með aðstöðu á Þjóðhátíð og gerðu fjölmiðlar veru þeirra ávallt nokkur skil. Sem varð til þess að almenningur allur fékk að vita — sem almenningur allur vissi svosem fyrir — að á hverri Þjóðhátíð er konum nauðgað. Þetta varð hinsvegar til þess að skyndilega þurfti ekkert á Stígamótakonum að halda í Eyjum og aðstoð þeirra var afþökkuð. Lækkaði þá auðvitað talan sem fjölmiðlar tiltóku sem tilkynnt nauðgunarmál. Það að fjöldi kvenna leitar til Stígamóta allt árið vegna þeirra árása sem þær verða fyrir um verslunarmannahelgina er ekki gert að umtalsefni, nema þegar Stígamót taka það fram.

Stígamót eru orðin ógurleg grýla hjá mótshöldurum og þeir gera allt til að koma í veg fyrir að konur geti notfært sér aðstoð þeirra á staðnum, það er ekki þeirra vandamál hvað þær gera svo seinna því þá er ekki verið að fjalla um verslunarmannahelgina sem slíka.

Þessi tónn hjá formanni þjóðhátíðarnefndar er því ekkert nýr, en hann er jafn ógeðfelldur fyrir því.

Svo er enn og aftur spurning hvernig stendur á því að karlmenn stíga ítrekað fram á vettvang til að lýsa slíkum skoðunum á nauðgunarmálum. Nú ættu þeir allir að vita betur — en það er eins og þeir forherðist bara.

Stutt og sársaukalítið (þó ekki væri nema miðað við öll hin ósköpin)

2011-04-29T22:55:00.014Z

Enda þótt ég hafi oft og iðulega kvartað undan beinum útsendingum frá ýmiskonar boltaleikjum þá ætla ég ekki að segja styggðaryrði um útsendinguna* frá brúðkaupi þarnæsta kóngs Bretlands og þeirrar konu sem á að ala af sér þarþarnæsta kóng (eða drottningu). Hinsvegar finnst mér rétt að spyrja sisvona útí loftið** hvort ekki sé ástæða til — svona úrþvíað nægur peningur er til í beinar útsendingar — að sýna opnunartónleika Sinfóníuhljómsveitar Íslands í Hörpu?

Þetta verður enginn smá viðburður. Í fyrsta lagi hefur undirbúningur að tónlistarhúsi staðið áratugum saman,*** í öðru lagi fær hin sextíu ára gamla sinfóníuhljómsveit í fyrsta skipti almennilegt húsnæði til að halda tónleika,**** og í þriðja lagi er dagskrá hljómsveitarinnar glæsileg og ekki sakar að hinn rómaði Vladimir Ashkenazy heldur um tónsprotann.

Dagskrá:
Þorkell Sigurbjörnsson: Velkomin Harpa
Edvard Grieg: Píanókonsert — einleikari: Víkingur Heiðar Ólafsson
Ludwig van Beethoven: Sinfónía nr. 9

Burtséð frá því hvort fólk hafi áhuga á dagskránni, stjórnandanum, einleikaranum eða sinfóníuhljómsveitinni yfirleitt, þá er full ástæða til að sjónvarpa þessari athöfn inná hvert heimili, þó ekki væri nema til að sýna okkur skattborgurum og útsvarsgreiðendum hvað við erum að fá fyrir peningana.

Ríkissjónvarpið — sem telur ekki eftir sér að sýna brúðkaup þarnæsta þjóðhöfðingja erlends ríkis heilan dag og boltaleiki dag eftir dag vikum saman — ætti að sjá sóma sinn í að sýna opnunartónleikana. Það tekur fljótt af, þetta er bara ein kvöldstund.

___
* Fólk sem hefur miklar mætur á kóngafólki er eitthvað svo meinlaust og krúttlegt að ég hef ekki brjóst í mér að gagnrýna það.
** Kannski að ég skrifi Páli Magnússsyni líka og böggi hann örlítið, svona úr því að ég er nýlega búin að dást að því framtaki að skrifa fjölmiðlum.
*** Samtök um tónlistarhús voru stofnuð árið 1983.
**** Íslenska óperan verður líka í Hörpu, og er líka í fyrsta sinn að fá almennilegt húsnæði, en hún kemur hinsvegar ekki við sögu á opnunartónleikunum.

Viðbót: Í Fréttablaðinu 30. apríl stendur að sýnt verði frá opnunarhátíðinni í beinni útsendingu á RÚV. Ég hafði heyrt að ekki yrði sýnt frá opnunartónleikunum en ekki af þessari opnunarhátíð, sem haldin er rúmlega viku síðar. Ég vissi ekki um hana. En í stað þess að láta pistilinn hér að ofan hverfa þá skal ég þá bara reyna að vera þakklát fyrir þó það að opnunarhátíðin verði sýnd í Sjónvarpinu, enda þó ég hefði svo mikið frekar viljað sjá opnunartónleikana.
— Eftir stendur þó sú gagnrýni að menningarviðburðir eru afar sjaldan sýndir í beinni útsendingu í Sjónvarpinu.
Viðbót enn síðar: Dagskrárstjóri RÚV segir að Sjónvarpið hafi ekki fengið leyfi til að sjónvarpa beint frá opnunartónleikunum. Tónleikar verða þó endurteknir með sömu dagskrá og verða þeir teknir upp og sýndir í Sjónvarpinu. Gott.

Steinn. Glerhús.

2011-04-28T23:03:00.009Z

Það var sérkennileg málsvörn hjá formanni Sambands íslenskra loðdýrabænda sem skrifaði grein vegna „rangfærslna“ samtakanna Velbú. Hann segir að sú fullyrðing að minkar á Íslandi séu haldnir í mjög litlum búrum standist ekki nema menn sjálfir „gefa sér hvað er stórt og hvað er lítið.“ Talsmaðurinn passar sig samt vandlega á að nefna ekki hver stærð búranna er.

Þetta er þó ekki aðalástæða þess að mér finnst að talsmaður loðdýraræktenda hefði átt að fá einhvern til að lesa yfir öxlina á sér og gefa sér ráðleggingar um málsvörnina, heldur þessi orð hans í lok greinarinnar:

„Það er afar einföld leið til að búa til „sannleika" með því að hamra stöðugt á sömu hlutunum. Þetta tókst ákveðnum aðilum í Evrópu á síðari hluta þriðja áratugarins og fyrrihluta þess fjórða. Slíkar fullyrðingar voru engum til bóta og til lítils sóma.“

Það er nógu slæmt að láta sér detta í hug að ásaka fólk sem berst fyrir bættum aðbúnaði dýra fyrir að beita sömu aðferðum og nasistar, en það versnar heldur þegar litið er til þess sem sami maður skrifar í dálkinn við hliðina um aftökuaðferðina sem notuð er á minkana:

„Það er rangt sem fram kemur hjá Vel-búi að minkar hér á landi séu oftast aflífaðir með útblæstri frá vélum. Það gera nokkrir en flestir nota sérstaklega útbúið gas.“

Regla númer eitt: Ekki líkja fólki við nasista þegar þú stundar að drepa aðrar lífverur með gasi.

Forskrift bréfa: svona á að gera þetta

2011-04-27T01:02:00.013Z

Nú er komið að dagskrárliðnum stolið efni. Það er reyndar kirfilega merkt höfundi sínum og ég hyggst sýna því eins mikinn sóma og mér er unnt, en stytta það þó örlítið. Hér að neðan má semsagt lesa bréf Hildar Lilliendahl til fréttamiðilsins Vísis, sem hún sendir af gefnu tilefni. Hún hefur áður skrifað um meint orðalag nauðgunarfrétta en nú hefur hún lagst í eftirtektarverð bréfaskrif. (Auk þess má lesa á bloggi Hildar tvö önnur bréf hennar, þar af annað til höfundar ritgerðar um hina leyndu þjáningu búfjár. Þó ég sé sammála henni um að þakkarvert sé að vekja athygli á því málefni sé ég ekki ástæðu til að birta það bréf hér enda allt annars eðlis en hin.) En hér eru semsagt hin hárbeittu og hárréttu bréf:

~~~~~~~
Kæri Vísir.
Í dag birtir þú frétt þar sem fjallað var um mann sem nýlega var KÆRÐUR FYRIR MEINT KYNFERÐISBROT.

Ég ímynda mér að kona hafi gengið inn á lögreglustöð og sagt: „Ég hefi orðið fyrir meintri árás. Gæti ég fengið að kæra hana?“ Eða hvað? Var það ekki það sem gerðist? Þér til upplýsingar: það hefur aldrei nokkur maður verið kærður fyrir meint brot. Hugulsemi þín gagnvart kynferðisbrotamönnum er gengin of langt.

~~~~~~~
Kæri Vísir.
Í dag birtir þú frétt þar sem þú segir menn vera grunaða um nauðgun. Í fyrirsögn. Þú ítrekar það í upphafi meginmáls að þeir séu grunaðir. Svo segir þú atvikið EIGA AÐ HAFA ÁTT SÉR STAÐ.

Sama dag birtirðu frétt um líkamsárás. Í orðalagi þeirrar fréttar er ekki að sjá að nokkur vafi leiki á að brotið hafi verið framið.

Eins og sjá má var þarna ráðist á menn. Án vafa. Fréttin sem ekki birtist var svohljóðandi:

Fjórir grímuklæddir menn eiga að hafa ráðist á tvo menn í Fischersundi í Reykjavík um eitt leytið í nótt vopnaðir barefli. Mennirnir segjast hafa stökkt meintum árásarmönnum á flótta og komið sér sjálfir á slysadeild til aðhlynningar og látið lögreglu vita.

Einn meintu árásarmannanna mun hafa verið með hokkígrímu fyrir andlitinu og annar á að hafa verið vopnaður rörstöng. Lögreglan segir að talið sé að meintu árásarmennirnir séu í kring um tvítugt.

Ég hef reynt að benda á þennan ömurlega tvískinnung og þessa augljósu samúð með kynferðisbrotamönnum oftar en einu sinni og oftar en tvisvar. Og það bara mjög nýlega og mjög víða. Ég sleppi Facebook, Twitter og Barnalandi og öðru slíku og læt nægja að benda á greinar eftir mig um nákvæmlega þetta hér á mínu eigin bloggi, á Smugunni og í Grapevine.

Mér þætti vænt um að þið reynduð að minnsta kosti að breiða aðeins betur yfir kvenhatrið, þetta er svo vandræðalega augljóst.

~~~~~~~
Virðingarfyllst,
Hildur Lilliendahl Viggósdóttir.

Hvarf ekki heldur skrapp í frí

2011-04-26T11:20:00.005Z

Mér finnst alltaf jafn skrítið að heyra fólk segja að millistéttin á Íslandi sé að þurrkast út, verið sé að eyða millistéttinni, og að hún sé fátæk.* Ég skal ekki efast um að einhverjir einstaklingar innan hennar hafi það helvíti skítt, svona miðað við 2007 lifistandardinn (verra hafa þó öryrkjar það, og áttu þeir þó ekki betri tíð 2007), og sem afleiðingu eigin skuldsetningar, en ég get ekki með nokkru móti séð að allur hópurinn sé á heljarþröm.

Ekki nóg með að önnur hver fjölskylda í kringum mig hafi farið til útlanda um páskana (Flórida kemur sterkt inn vorið 2011) heldur hefur sumt af því fólki farið í allar þær golf- og skíðaferðir sem því virðist detta í hug. Fólk hefur verið að kaupa bíla, tjaldvagna (eða hvað þessir skuldahalar heita) og auðvitað nýja síma og svoleiðis nokk; og þó margt af því stynji undan hækkuðu bensín- og matarverði þá virðist það ekki koma niður á getu þess til að kaupa það sem því sýnist.

Meðan svona margt fólk í millistétt getur leyft sér þetta er varla hægt að tala um að öll millistéttin sé á barmi útrýmingar.

Millistéttin er ekki horfin, hún skrapp bara til Flórida.

___
* Hvaðan kemur annars þessi skyndilega stéttarvitund millistéttarinnar? Ég minnist þess ekki að menn hafi barið sér á brjóst og sagst tilheyra millistétt hér á árunum fyrir hrun; þá þóttust flestir búa í stéttlausu þjóðfélagi þar sem „allir hefðu það svo gott“.

Eitt sumar á landinu bláa

2011-04-23T13:20:00.009Z

Það eru góð tíðindi að stofnuð hafi verið samtök um dýravelferð. Samtökin ætla að beita sér gegn illri meðferð á dýrum í búskap, þ.á.m. ræktun svína, hænsna og loðdýra. Verksmiðjubúskapur með dýr er einhver ömurlegasta birtingarmynd fyrirlitningar mannkyns á öðrum dýrategundum og það er nauðsynlegt að reyna að sporna sem mest við slíkum iðnaði, bæði með því að taka fyrir einstaka þætti (eins og þröng búr) og með það markmið að verksmiðjuræktun á dýrum verði lögð af.

Undanfarið hafa komið fram upplýsingar um að grísir séu geltir án deyfingar og virðist nú sem taka eigi á því máli. Virðist svo sem þessi nýju samtök, Velbú — samtök um velferð í búskap, eigi heiðurinn af því að í framtíðinni fái grísir deyfingu og að dýralæknir framkvæmi aðgerðina. Það er sannarlega skref í rétta átt.

Meðan svona verksmiðjuframleiðsla er við lýði er lágmark að fólk sem á annað borð vill borða dýrakjöt og dýraafurðir geti ákveðið hvort það vilji kaupa egg úr hænum sem eru lokaðar í búrum, eða kjúklinga- og svínakjöt sem framleitt er með sama hætti, eða hvort eggin séu úr frjálsum hænum og að kjúklingarnir og svínin hafi fengið að sjá dagsbirtu og hreyfa sig eðlilega, jafnvel hafi fengið að fara út stöku sinnum á sinni stuttu ævi. Öll dýr eiga skilið ferskt loft og frjálsræði í hreyfingu, og vera hlíft við að geta af sér afkvæmi þar til líkaminn gefur sig; reynum að koma því þannig fyrir að búskapur þar sem dýr eiga góða ævi sé að minnsta kosti valkostur ef ekki ríkjandi form.

Það er ekki bara bragðið af lambakjötinu sem batnar þegar lömbin hafa fengið að skoppa upp um allar heiðar, heldur er það mannúðlegra að lambið hafi fengið að lifa þó ekki væri nema eitt sumar frjálst.

Á nú að fara að banna börnum að horfa á klám og þaraðauki hampa einhverjum kéllingum og ekki einu sinni berrössuðum?

2011-04-19T12:52:00.008Z

Ég var satt að segja ekkert búin að kynna mér fjölmiðlalögin sem voru sett í síðustu viku og var því ekki búin að mynda mér skoðun á þeim. Þessvegna var ég mjög ánægð með að sjá fréttaskýringu um lögin í Fréttablaðinu og las hana af athygli. Blaðamaðurinn sem hana skrifar tekur fram að úttekt hans sé ekki tæmandi og ég get því ekki vitað hvað mér finnst um það sem hann sleppti en það sem hann fjallar um og er í lögunum líst mér vel á.

Það væri helst þetta með evrópska efnið sem sjónvarpsstöðvarnar eiga nú að sýna sem oftast og þá sérstaklega þegar tiltekið er að hluti þess verði að vera frá sjálfstæðum framleiðendum, sem gæti þvælst fyrir sjónvarpsstöðvum sem sýna aðallega eða eingöngu bandarískar hasarmyndir og froðuþætti ýmiskonar, en að öðru leyti skil ég ekki alveg afhverju fjölmiðlar eru svona á móti þessum lögum. Nema þeim þyki mjög nauðsynlegt að demba yfir börn efni „sem getur haft skaðvænleg áhrif á líkamlegan, andlegan eða siðferðilegan þroska barna, einkum og sér í lagi efni sem felur í sér klám og tilefnislaust ofbeldi“? Hömlur á því að beina auglýsingum sérstaklega að börnum, og þaraf auglýsingum um óholl matvæli, þykja mér nú meira frábærar en gagnrýnisverðar.

Þannig að ég er bara sátt með nýju fjölmiðlalögin, svona miðað við það sem kom fram í þessari fréttaskýringu.

Ég sannfærðist svo endanlega um ágæti þeirra þegar ég las, nokkrum blaðsíðum aftar, gagnrýni Jakobs Bjarnar Grétarssonar á lögin. Jakob Bjarnar er líklega einhver harðasti fylgjandi vændis, kláms og annarar verslunar með konur og hatast mjög út í feminista af þeim sökum. Það er vandfundin sú umræða á netinu um málefni strippstaða, útgerð vændiskvenna (en Jakob skrifaði sögu Catalinu svona sem sönnun fyrir tilvist hamingjusömu hórunnar) eða um feminisma almennt þar sem Jakob ryðst ekki inn á vettvanginn til að lýsa harmi sínum yfir forræðishyggju feminista og þeirri ósvinnu að konur megi ekki ganga kaupum og sölum. Jakob Bjarnar hefur svo oft varið málstað Geira í Goldfinger að ég er nokkuð viss um að hann er launaður starfsmaður hans við þessi skrif öllsömul. Jæja, nema hvað, Jakob er auðvitað á móti fjölmiðlalögunum, ekki síst vegna þessarar klásúlu:

„Til að fylgjast með framvindu jafnréttismála getur fjölmiðlanefnd óskað eftir upplýsingum frá fjölmiðlaþjónustuveitendum um greiningu starfsfólks eftir kyni og stöðu (starfsheitum). Þá getur fjölmiðlanefnd óskað eftir samstarfi við fjölmiðlaþjónustuveitendur um upplýsingar um birtingarmyndir kynjanna, þ.e. hlutfall kvenna og karla í fréttum, bæði viðmælendur og fréttamenn, hlutfall kynjanna í unnu dagskrárefni o.fl. Hér getur einnig verið um að ræða upplýsingar um hvernig fjölmiðlaþjónustuveitendur vinna gegn staðalímyndum kynjanna og efla stöðu kvenna á og í fjölmiðlum."

Þetta finnst Jakobi Bjarnari alveg síðasta sort.

Betri meðmæli fást ekki með fjölmiðlalögunum.

Nöfn og áfangastaður

2011-04-18T21:57:00.005Z

Fyrr á árinu nöldraði ég yfir því að notað væri orðalagið „að draga þátttakendur eða vinningshafa út“ í stað þess að tala um að draga nafn fólks út (úr hatti eða potti). Benti ég máli mínu til sönnunar á flenniauglýsingu þar sem nánast var hótað að draga lítil börn út og senda þau til óskilgreindra útlanda. Þegar ég sá svo auglýsinguna ganga aftur í blaði nú um helgina hvessti ég augun — og komst að því mér til mikillar undrunar að búið er að breyta orðalaginu.

Það hafa greinilega fleiri en ég látið þetta fara í taugarnar á sér.

Hugsjónir kljúfa ei hægri

2011-04-15T15:55:00.005Z

Enda þótt Sjálfstæðisflokkurinn hafi hingað til verið málsvari allra atvinnurekenda þá er afstaðan til ESB helsta orsök klofnings flokksins sem varð augljós í Icesave umræðunni. Klofningur Sjálfstæðisflokksins stafar af togstreitu milli ESB-hatandi kvótaeigenda í Landssambandi íslenskra útvegsmanna annarsvegar, sem eru studdir af Mogganum, en þeir óttast að ekki sé hægt að fella gengi þegar það þykir henta og þá ekki síður reglugerðir Evrópusambandsins og svo auðvitað fiskiskip annarra þjóða. Hinsvegar eru innan Sjálfstæðisflokks þeir sem vilja ganga í ESB, aðallega vegna upptöku evrunnar og eru það þeir sem reka verslunar- og þjónustufyrirtæki margskonar.

Bjarni Ben veðjaði á síðari hópinn, kannski vegna þess að útvegsmenn eru illa þokkaðir fyrir allt kvótabraskið, og mælti því fyrir samningaleið Icesave málsins sem myndi þá að öllum líkindum liðka fyrir ESB aðild. En helsti fjölmiðill LÍU með ritstj. í stafni stýrði hatrammri áróðursherferð gegn Icesave samningnum, ESB viðræðum og öllum þeim sem leggja nafn sitt við slíkt og hinir fjölmiðlarnir sem styðja Davíð heilshugar, ÍNN og Útvarp Saga, lögðust á árarnar þá var þeim hluta almennings sem hefur alla sína visku úr þeim miðlum sá kostur vænstur að segja nei við Icesave samningnum, enda búið að telja þeim trú um að annað væri landráð. Einhverstaðar á leiðinni var því líka komið á framfæri að það fólk sem kysi „já“ væri með einhverjum hætti að segja „já við Icesave“ eins og það hefði sérstaklega lagt blessun sína yfir opnun netbankaútibúa Landsbankans í Bretlandi og Hollandi og því Gullna hliði sem Icesave reikningarnir reyndust vera að „money heaven“ þar sem innistæður þarlendra hurfu til feðra sinna.

Nú bíður Bjarna Ben það hlutverk — sem ekki er sérlega líklegt að honum takist þrátt fyrir vantrauststillöguna sem hann bar á ríkisstjórnarflokkanna sem hann fylgdi að málum í aðdraganda kosninganna fyrr í mánuðinum — að reyna að sætta sjónarmið verslunar og þjónustu við sjónarmið kvótaeigenda undir þeim formerkjum að allir eigi þeir þó það sameiginlegt að hata vinstri stjórnir, forræðishyggjuna og skortinn á óheftum markaðsviðskiptum. Líklega þéttast raðirnar fljótlega um það, enda eru þessir aðilar alltaf fyrst og fremst með hagnað í huga og markaðshlutdeild, ja nema þeir sem stjórna bakvið tjöldin, þeir vilja fyrst og fremst bara stjórna því það fer þeim svo vel.

Klofningurinn innan Vinstri grænna er af öðrum toga. Fólk sem aðhyllist sósíalisma, kommúnisma, félagshyggju eða hvað öll þessi afbrigði vinstri flokka og hreyfinga eru kölluð, er fólk með hugsjónir. Hugsjónir sem byggja á ósk eftir samfélagi þar sem ójöfnuður og misskipting gæða eru óþekkt, þar sem hver og einn á sama rétt og sama aðgengi að menntun, heilsugæslu, húsnæði, atvinnu og lífsgæðum. Vinstri græn hafa þaraðauki lagt áherslu á umhverfisvernd og feminisma (feminismi er vitaskuld partur af því að vilja ekki ójöfnuð og misskiptingu gæða) og hefur verið í fararbroddi hvað það fyrrnefnda varðar hér á landi, en Samfylkingin er lítill eftirbátur VG í feminiskum áherslum enda þótt umhverfisvernd hafi fyrir löngu verið afskrifuð, eða strax eftir að loforðið um Fagra Ísland var svikið og enn er mikill vilji innan Samfylkingarinnar til að hotta á stórvirkjanaklárinn. En það er þetta með hugsjónirnar, það er erfitt að bakka með þær eða leggja þær til hliðar til þess að greiða fyrir öðrum málum. Margar vinstri hreyfingar gegnum tíðina hafa einmitt klofnað og splundrast í frumeindir sínar vegna þess að fólk var ófært um málamiðlanir vegna þess að það taldi sig vera að svíkja hugsjónir sínar með því að taka slíkt í mál.

Þessvegna er klofningurinn í VG skiljanlegur að því leytinu að hugsjónirnar skipta flokksmenn miklu máli og þá þingmenn einnig. Þau sem ekki vilja málamiðlanir eru virkilega trú sannfæringu sinni um að þeirra leið sé sú rétta. Á móti kemur að eina leiðin til að vinstri stjórn sé við lýði á Íslandi — stjórn sem boðar félagshyggju en hafnar frjálshyggju — er sú að Vinstri græn og Samfylkingin séu saman í stjórn. Og til þess þarf málamiðlanir. VG gekk að skilyrði Samfylkingarinnar um ESB með því fororði að Vinstri græn myndu kjósa gegn aðild ef þeim svo sýndist, og að því gekk Samfylkingin. Við þessi sem erum ekkert hrifin af ESB (en Stefán Pálsson hefur bent á að langflestir innan VG séu á móti ESB, ég er þó ekki flokksbundin þannig að líklega átti hann ekki við mig; né fer ég í Vesturbæjarlaugina eða held með KR) sættum okkur við þetta því betra er að vita hvað aðild myndi þýða fyrir okkur og leyfa almenningi öllum að kjósa en segja þvert nei bara til að segja nei. Þetta virðist þó hafa plagað suma þingmenn VG óskaplega, og það væri svosem í lagi, ef þeir hefðu ekki farið að láta það hafa áhrif á stuðning sinn við ríkisstjórnina og þá stefnu VG að vera í stjórn með hinni ESB sinnuðu Samfylkingu.

Nú hefur margsinnis komið fram að miðað við þann stóra skítahaug sem blasti við þegar núverandi ríkisstjórn tók við, hefur gengið bærilega að reka búskapinn. Sumt úr haugnum virðist vera hægt að nota í áburð, annað til upphitunar. Af hluta hans leggur ennþá óbærilegan fnyk. Hreinsunarstarf stendur enn yfir. Við hin viljum þó halda áfram skítmokstrinum enda þótt ekki sé alltaf þægilegt að verða fyrir slettunum og viðbjóðsgrettan sé umþaðbil að festast á andlitum okkar. Það þarf miklar hugsjónir og háleitar til að geta látið sér sjást yfir skítahauginn eða halda að betra sé að aðrir sjái um að koma honum í lóg.

En þó mér hugnist ekki klofningur eða sundrung flokksins sem ég kaus þá er hugmyndin um klofna hreyfingu vinstrisinna af hugsjónaástæðum þó geðfelldari, þótt slæm sé, en sameinaður Sjálfstæðisflokkur af hagsmunaástæðum.

LÍÚ hrósar sigri og ritstj. líka

2011-04-10T23:52:00.004Z

Sigurvegarar kosninganna eru LÍÚ, Davíð Oddsson, Útvarp Saga og hópur trúgjarnra hópsála sem létu fyrrtöldu aðilana plata sig til að kjósa gegn Icesave samningnum. Nú hrósar LÍÚ happi og kvótakóngar dæsa fegnir yfir því að líklega er ESB aðild úr sögunni (Uffe Ellemann-Jensen hélt líklega að hann væri að senda okkur tóninn þegar hann talaði um ESB en það er sem músík í eyrum LÍÚ að dyrum ESB sé lokað). Aðaleigandi Moggans er kvótaeigandi og Davíð ritstj. gengur erinda hennar en einnig nýtur hann þess að kvelja bæði núverandi formann Sjálfstæðisflokksins og berja á ríkisstjórninni.

LÍÚ og Davíð Oddsson höfðu ekki og hafa aldrei haft hagsmuni þjóðarinnar í fyrirrúmi og furðulegt að stór hluti almennings hafi látið blekkjast af áróðrinum.

Fólk sem er almennt á móti heimskapítalismanum kaus líka gegn Icesave samningnum og það er svosem falleg hugsun en kannski ekki réttur vettvangur. Reyndar þekki ég fólk sem reiknaði sig að nei-niðurstöðu og við því er ekkert að segja þó mér hafi fundist vera galli í útreikningnum (hafandi nú mikið vit á slíku) að líkurnar á að málið endi fyrir dómstólum voru taldar engar. Fyrst og fremst átti auðvitað aldrei að kjósa um þetta furðulega skuldamál sem við fengum í fangið. En það er búið og gert og vonandi að þegar þessu máli loksins lýkur (hvenær sem það nú verður) þá komum við betur út en ég og fleiri sem kusum já höfum reiknað með. Ekki að ég sé að breytast í Pollýönnu en eftir allt ógeðið sem mátti sjá í umræðunni er varla um það að ræða að bæta á hana með bölbænum í garð hins liðsins, jafnvel þótt nafn fyrrverandi forseta hafi verið að ósekju kastað auri af liðsmönnum þess.

Nú reynir flest vitiborið fólk að hvetja til einhverskonar sátta. Mér líst einna best á það sem Arngrímur Vídalín skrifaði í dag. Ég get tekið undir flest sem hann segir nema þarna allra síðast; eflaust mun ég freistast til að segja „I told you so“, hafi ég tilefni til.

Ríkissaksóknari af betri gerðinni

2011-04-07T23:11:00.003Z

Mér finnst full ástæða til að fagna því að Sigríður J. Friðjónsdóttir hefur verið ráðin í embætti ríkissaksóknara. Augljóslega hefði nánast hver sem er verið betri en Valtýr skúnkur Sigurðsson, en það sem ég hef séð til Sigríðar undanfarin ár,* þá held ég að hún sé fyrirtaksmanneskja og með gott skynbragð á rétt og rangt.

Hún var t.d. ekki meðal þeirra sjö sem lýstu yfir fullum stuðningi við Valtý þegar öll spjót stóðu á honum eftir hrakyrði hans í garð þolenda nauðgana. Ég vona og trúi að hún verði til þess að konur mæti betra viðmóti og að nauðgunarmál fái sanngjarna málsmeðferð hjá embætti ríkissaksóknara í framtíðinni.

___
* Án þess að ég hafi lagt allan feril Sigríðar Friðjónsdóttur á minnið og get því ekki svarið að þar sé ekki eitthvað sem mér gæti mislíkað